Τα παπαγαλάκια του Σόιμπλε
Τι έχει συμβεί και ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά τις εκλογές του Μαΐου, εμφανίζεται να διεκδικεί να βγει πρώτο κόμμα στην επόμενη αναμέτρηση;
Τι έχει συμβεί και ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά τις εκλογές του Μαΐου, εμφανίζεται να διεκδικεί να βγει πρώτο κόμμα στην επόμενη αναμέτρηση;
Εκλογές ξανά τον Ιούνιο.
Με ρώτησε ένας στενός μου φιλαράκος: Μα, χρειαζόταν τώρα ξανά μια από τα ίδια;
Έπεσε λοιπόν η πρόταση στο τραπέζι: Κυβέρνηση προσωπικοτήτων, οικουμενική, εθνική, τεχνοκρατών, αριστερής απόχρωσης, και ό,τι άλλο βάζει ο νους σας.
Τα εκβιαστικά διλήμματα δεν έχουν τέλος. Μπορεί να άνοιξαν οι κάλπες, αλλά λίγο πριν ανοίξουν οι... επόμενες, και ενώ βρισκόμαστε σε διαβουλεύσεις για πιθανότητα σχηματισμού κυβέρνησης, κάποιοι δείχνουν να μην βάζουν μυαλό.
Πού θα κάτσει η μπίλια της εκλογικής αναμέτρησης;
Στον θυμό ή στον φόβο;
Για δεκαπέντε μέρες χωρίς δημοσκοπήσεις, μάντεις, χαρτορίχτρες, θα φτάσουμε στην κάλπη κάνοντας ο καθένας – και βασικά αυτοί που ενδιαφέρονται – τις δικές του εκτιμήσεις, βασιζόμενος σε συζητήσεις στον κοινωνικό του περίγυρο, στη δουλειά του, με τους φίλους του.
Ήταν, θυμάμαι, αρχές του Γενάρη του 1996 και ο υποψήφιος τότε για την πρωθυπουργία αντίπαλος του κρυόκωλου και απόμακρου Σημίτη ήταν ο λαϊκός, εκλεκτός του Ανδρέα, ζεστός, φιλικός με τους δημοσιογράφους, έξω καρδιά, Άκης Τσοχατζόπουλος.
Οι προεκλογικές υποσχέσεις δεσμεύουν όσους τις πιστεύουν και όχι όσους τις λένε. Αυτή τη γνωστή ρήση θα πρέπει να έχουν κατά νου όσοι ακούνε αυτές τις μέρες πολιτικούς να τους υπόσχονται καλύτερες μέρες (στο πλαίσιο του μνημονίου), διαπραγματεύσεις με την τρόικα (στο πλαίσιο του μνημονίου), βελτίωση συντάξεων (στο πλαίσιο του μνημονίου), ανάπτυξη με γενικότητες (στο πλαίσιο του μνημονίου) και της... Παναγιάς τα μάτια (στο πλαίσιο του μνημονίου πάντα!).
Σαν να μην έχει συμβεί τίποτα!
Σαν να μην έχουν πάρει χαμπάρι ότι συγκεκριμένες πολιτικές συμπεριφορές και πρακτικές έχουν φέρει την κοινωνία σε απόγνωση και σε αδιέξοδο.
Σαν να μην έχουν καταλάβει ότι η αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος έχει φτάσει στα Τάρταρα.
Μπορεί το ΠΑΣΟΚ να ξαναβρεί το νήμα που το συνέδεε εδώ και καμιά τριανταριά χρόνια με μεγάλα τμήματα πολιτών;
Σε μια ομιλία τύπου... Φιντέλ Κάστρο, που έκανε ο Βαγγέλης Βενιζέλος, ξεχώρισα μια φράση. Είπε ο υποψήφιος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ότι «το δύσκολο είναι να περάσουμε από τη ρητορική στην πράξη».
Αυτό δεν είναι κυβέρνηση, είναι το τσίρκο Μεντράνο (όσοι από σας το θυμάστε στις καλές του εποχές)! Και για να μην πουν κάποιοι ότι λέω υπερβολές, θα σας αναφέρω τρία επεισόδια, που κατά τη γνώμη μου πιστοποιούν την παραπάνω εκτίμηση.
«Το μπλοκ Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο δυνατό». Η παράφραση του γνωστού συνθήματος ταιριάζει γάντι στην κυοφορούμενη συνεργασία των δύο μεγάλων (;) κομμάτων.
Οι δημοσκοπήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας δημιουργούν πλέον τη βεβαιότητα ότι οι ερχόμενες εκλογές θα είναι οι τελευταίες με κυρίαρχο τον δικομματισμό, όπως τουλάχιστον τον βιώσαμε από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα.
Απολύτως αναμενόμενα ήταν όσα συνέβησαν χτες, εντός και εκτός Βουλής.