Οι αριθμοί είναι ο πλέον αξιόπιστος τρόπος για να περιγράψει κανείς την πραγματικότητα. Ας ρίξουμε, λοιπόν, με δυο αριθμούς, μια ματιά στην παγκόσμια οικονομική πραγματικότητα: Το 2009 το ενεργητικό των τραπεζών παγκοσμίως άγγιξε τα 93 τρισεκατομμύρια δολάρια. Την ίδια στιγμή το παγκόσμιο ΑΕΠ έφτασε στα 57,8 τρισεκατομμύρια δολάρια.
Ήταν προμελετημένη, καρφωτή και λαδωμένη. Έτσι θα τραγουδούσε ο μακαρίτης Βασίλης Τσιτσάνης την πληροφορία που έφτασε στην Eurostat και λέει ότι η Ελλάδα συνεχίζει να στέλνει στους Ευρωπαίους λανθασμένα (και παραποιημένα) στατιστικά στοιχεία. Και ότι, επομένως, η πραγματική εικόνα του δημόσιου χρέους είναι ακόμη πιο οδυνηρή για τη χώρα μας απ’ όσο γνωρίζουμε.
Τα (μεγάλα) λόγια είναι τζάμπα, γι’ αυτό άλλωστε προσφέρονται και σε μεγάλες δόσεις.
Η αδυναμία της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει το πρόβλημα στην οικονομία και να δώσει προοπτική και ελπίδα στην ελληνική κοινωνία υποχρεώνει τον πρωθυπουργό να αναζητήσει επικοινωνιακά τεχνάσματα, προκειμένου να αποτρέψει την πολιτική του καταστροφή. Το τελευταίο διάστημα είναι εμφανής αυτή η προσπάθεια.
Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη θα στήσει τον «φράχτη» στον Έβρο για να ανακόψει την παράνομη είσοδο μεταναστών στη χώρα. Άρχισε λοιπόν μεγάλος καυγάς για τον «φράχτη», σαν αυτός να αποτελεί ένα είδος – καλής ή κακής – «λύσης» για το ασυγκράτητο κύμα μαζικής εισόδου οικονομικών και άλλων μεταναστών. Δυστυχώς η μόνη διάσταση του μέτρου είναι συμβολική και όχι ουσιαστική.
Με τη δήλωσή του περί χώρας με περιορισμένη εθνική κυριαρχία ο πρωθυπουργός επανέφερε στο προσκήνιο, τη χρονιά που πέρασε, ένα παλιό ερώτημα: Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;
Όταν ο πρωθυπουργός - παρά τις... αντιρρήσεις του - ψήφιζε τον ευρωμηχανισμό πτώχευσης, στη σύνοδο κορυφής, δικαιολογήθηκε ως εξής: «Η θεσμοθέτηση του μόνιμου ευρωπαϊκού μηχανισμού σταθερότητας θα διασφαλίζει τη χρηματοοικονομική σταθερότητα του συνόλου της ευρωζώνης. Θα βοηθά στην επιτάχυνση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και ιδιαίτερα στην τόνωση της ανάπτυξης».
Οι συναντήσεις που πραγματοποίησε χθες ο πρωθυπουργός με τους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης υποδηλώνουν την πολιτική αδυναμία της κυβέρνησής του να φέρει σε πέρας τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει με τη δανειακή σύμβαση και το μνημόνιο έναντι της Ε.Ε. και του ΔΝΤ. Προφανώς ο πρωθυπουργός γνωρίζει ότι ο οικονομικός στραγγαλισμός της κοινωνίας δεν είναι δυνατόν να γίνει με τη συναίνεσή της.
Η κρίση που βιώνουμε δεν περιορίζεται στη σφαίρα της οικονομίας, αλλά διαβρώνει ταχύτατα τον κοινωνικό και πολιτικό ιστό. Ταυτόχρονα, όμως, ισχύει και το ακριβώς αντίθετο: Η πολιτική «ανεπάρκεια» και η κοινωνική παραλυσία οδήγησαν και οδηγούν σε επιλογές διάλυσης την οικονομία, ολόκληρη τη χώρα.
Η (έντοκη) επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής των 110 δισ. ευρώ που «πρόσφεραν» για τη «διάσωση» της ελληνικής οικονομίας η Ε.Ε. και το ΔΝΤ από 5 σε 11 χρόνια είναι καλό νέο για την κυβέρνηση. Όχι όμως και για τη χώρα, καθώς η αμείλικτη ακρίβεια των αριθμών λέει τα εξής:
Το ερωτήματα προς την κυβέρνηση είναι απλά:
Καθώς διαλύεται η επικοινωνιακή σκόνη που δημιούργησε η «σθεναρή διεκδίκηση» για «επιμήκυνση» της αποπληρωμής των δανεικών που υιοθέτησε ο πρωθυπουργός κατά την παραμονή του στο Παρίσι, η πραγματικότητα, επίμονη και οδυνηρή, επανέρχεται και μας θυμίζει ότι: Η Ελλάδα είναι πολύ μικρό μέγεθος για να μπλέξει σε ένα παιχνίδι μεταξύ γιγάντων. Αυτήν την πραγματικότητα, ωστόσο, εξακολουθεί να μην αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση.
Ο υπουργός Οικονομικών στο τηλεοπτικό πάνελ που στήθηκε για την επικοινωνιακή διαχείριση του αποτελέσματος της κάλπης της περασμένης Κυριακής συνόψισε την κυνική άποψη (της εξουσίας) περί αποχής ως εξής: Το αποτέλεσμα γράφεται απ’ αυτούς που συμμετέχουν. Με τυπικούς όρους δεν έχει άδικο...
