Η τιμωρία
Από τη στιγμή που η χώρα αντιμετωπίζεται σαν χρεοκοπημένη επιχείρηση, είναι αναμενόμενο πως και το πολιτικό της προσωπικό θα έχει την τύχη που περιμένει τις διοικήσεις και τα συμβούλια των υπό εκκαθάριση επιχειρήσεων.
Από τη στιγμή που η χώρα αντιμετωπίζεται σαν χρεοκοπημένη επιχείρηση, είναι αναμενόμενο πως και το πολιτικό της προσωπικό θα έχει την τύχη που περιμένει τις διοικήσεις και τα συμβούλια των υπό εκκαθάριση επιχειρήσεων.

Σκηνή πρώτη: Πλατεία Συντάγματος. Η φτώχεια συνωστίζεται γύρω από τους πάγκους όπου έχει απλωθεί η «βοήθεια». Στο φόντο το πρώην παλάτι, ευρύχωρο για να χωράει την καμαρίλα, είτε αυλική είτε εκλεγμένη. Ποιος νοιάζεται όταν πεινάει, χάνει την αίσθηση του χρόνου, χάνει το φως του από την οργή;

Η... δημοφιλής ιστορία των ημερών με το PSI χαρακτηρίζεται ήδη από πολλούς ειδικούς ως μεγάλο παραμύθι. Ωστόσο, σε αυτό το παραμύθι ο δράκος υπάρχει στην πραγματικότητα.

Την ιστορία τη συγγράφουν οι νικητές. Και το δίκαιο επίσης, καθώς οι διατάξεις του αποκρυσταλλώνουν τις δεδομένες σχέσεις κυριαρχίας κάποιων (ισχυρών) έναντι των υπολοίπων (αδύναμων - ηττημένων). Η Βρετανική Αυτοκρατορία, για παράδειγμα, νομιμότατα ξεζούμισε τις αποικίες της με βάση το δικό της δίκαιο.

Αφήνοντας κατά μέρος τις λεπτομέρειες και τις αποχρώσεις, εύκολα μπορεί να δει κανείς δυο (συστημικές) αντιλήψεις που συγκρούονται για την αντιμετώπιση της κρίσης. Από τη μία στέκει η λογική της αγοράς (και των τραπεζών) και από την άλλη η ανάγκη αυτοσυντήρησης του συστήματος.

Το 2011 τελειώνει όπως ακριβώς άρχισε: ύφεση, λιτότητα, ανεργία, ξεπούλημα, μέτρα κι άλλα μέτρα, ακόμη περισσότερα μέτρα.

Αν και η κυβέρνηση Παπαδήμου εμφανίστηκε ως η σανίδα από την οποία μπορεί να πιαστεί ο πνιγμένος, γίνεται φανερό ότι - για την ελληνική κοινωνία - δεν υπάρχει σωτηρία.

Όσο περνά ο χρόνος τα ερωτήματα σχετικά με τον ρόλο που έχει κληθεί να παίξει η κυβέρνηση Παπαδήμου πολλαπλασιάζονται. Τα ερωτήματα σχετίζονται με την πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες της χώρας, οι οποίοι διαπιστώνουν ότι, κάτω από το καπέλο της διακομματικής συνεργασίας, η εργολαβία της υιοθέτησης ακόμη σκληρότερων μέτρων συνεχίζεται απρόσκοπτα...

Στις Βρυξέλλες σήμερα και αύριο οι Ευρωπαίοι ηγέτες υποτίθεται ότι αναζητούν συμφωνίες για να αντιμετωπίσουν την κρίση χρέους που απειλεί το μέλλον της ζώνης του ευρώ.

Η κρίση χρέους της ευρωζώνης χτυπάει το κέντρο της, καθώς το αμέσως επόμενο διάστημα και η Γαλλία αναμένεται να χάσει την άριστη αξιολόγησή της. Η Ιταλία βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, τα οικονομικά θεμέλια της Ισπανίας, της Αυστρίας και του Βελγίου τρίζουν, ενώ τα προγράμματα «διάσωσης» Ελλάδας και Πορτογαλίας έχουν ήδη αποτύχει.

Δεν είµαστε σε θέση να γνωρίζουμε επακριβώς (μπορούμε να φανταστούμε, βέβαια) την ακριβή διατύπωση του εκβιασμού τον οποίο αντιμετώπισε ο πρόεδρος της Ν.Δ. από τους Γερμανούς. Αυτό, ωστόσο, που με βεβαιότητα γνωρίζουμε είναι ότι ο Αντώνης Σαμαράς υπέκυψε.

Τέτοια µέρα, πριν από 38 χρόνια, στο Πολυτεχνείο η δημοκρατία διεκδίκησε ψήφο εμπιστοσύνης. Η συζήτηση ανεστάλη - πρόσκαιρα αλλά βίαια - από τα τανκς των συνταγματαρχών.

Όσο ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. και λοιποί παρατρεχάμενοι αναζητούσαν πρόσωπο κοινής (μεταξύ τους) αποδοχής για να διασφαλίσει την... παραμονή της χώρας στο ευρώ, οι Ευρωπαίοι είχαν να αντιμετωπίσουν ένα άλλο μεγαλύτερο πρόβλημα: το πιθανότατο ενδεχόμενο ευρώ και Ε.Ε. να τιναχθούν στον αέρα...
