Das Griechen grusuzien
Δεν πρόλαβαν να παρέλθουν 9 μήνες από την υπαγωγή της Ελλάδας στον Μηχανισμό Στήριξης, και ο Μηχανισμός Στήριξης άρχισε να επιζητά τη στήριξη κάποιου Μηχανισμού.
Πρόβα δανεισμού
Αμ, δεν είναι πραγματικές απεργίες και στάσεις εργασίας αυτές που γίνονται στα ΜΜΜ! Επίτηδες βγαίνουν και παριστάνουν τους θυμωμένους οι εργαζόμενοι. Τι λόγο έχουν άλλωστε να είναι θυμωμένοι αφού διατηρούν τις θέσεις εργασίας τους (μετατασσόμενοι με τον Σατανά) σε βάρος των ανέργων που θα έλπιζαν ότι θα προσλαμβάνονταν στην περίπτωση που θα τους απέλυαν...
Άλλα λόγια να υπογράφουμε…
Με τη συμμετοχή και την ψήφο ενός εκατομμυρίου ΠΑΣΟΚων εξελέγη πρόεδρος του Κινήματος το 2004 ο Γιώργος Παπανδρέου και το ’χει για γούρι το νούμερο αυτό.
Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία
Μέρος δεύτερον
Ο θείος του Μπομπ Κράτσιτ, ο Τζακ Μάρλεϊ, είχε πεθάνει εικονικά στις 4 Οκτωβρίου του 2009. Του έκαναν ένα μακιγιάζ στο οποίο δέσποζε εντυπωσιακά το εκρού του νεκρού (γιατί από κάτω το μαγουλάκι ήταν βαθύ τριανταφυλλί απ’ τα ούζα), του έσφιξαν την κάτω σιαγόνα με κείνα τα αποτροπιαστικά πανιά που κάνουν τους πεθαμένους να θυμίζουν πελάτες παλιού οδοντιάτρου (έτσι καμουφλαριζόταν και το νευρικό γέλιο που τον έπιανε κάθε τόσο και λιγάκι) και τον ενταφίασαν με επισημότητα (ε, όχι και πολύ μεγάλη επισημότητα, γιατί οι επισημότητες κοστίζουν) σε μια άκρη του νεκροταφείου της πόλης.
Χριστουγεννιάτικη Ιστορία
Μέρος Πρώτον
Τον Μπομπ Κράτσιτ, τον υπάλληλο του Εμπενίζερ Σκρουτζ, τον φώναζαν έτσι από την ημέρα που το αφεντικό του τον είχε χρησιμοποιήσει ως πειραματόζωο για τη διενέργεια του εσωκομματικού πειράματος «GAP vs private members». Τον είχε δέσει δηλαδή ανάμεσα σε δύο άμαξες που κοίταζαν προς αντίθετες κατευθύνσεις (η μια προς το Βόρειο Λονδίνο και το IMF και η άλλη προς το Νότιο Λονδίνο και τον ανύπαρκτο σοσιαλισμό), είχε δώσει πέντε καμτσικιές στα πισινά κάθε αλόγου κι είχε αφήσει να τον τραβάνε μέχρι να κάνει «κρατς».
Η σελίδα της Τζένης
Ανάγκα και τα αφεντικά πείθονται…Το παν είναι να μη σταματήσουμε να σκεφτόμαστε θετικά.Αυτό που μας συμβαίνει στον τομέα της εργασίας, αυτός ο «Καλλικράτης» που μετέτρεψε μέσα σε ένα απόγευμα τους εργοδότες μας σε πανίσχυρους οικονομικούς περιφερειάρχες, ήτοι σε μικρούς κυβερνήτες της επιβίωσής μας, λέγεται απλώς «ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων».
Εντός πωλούνται πάσης φύσεως υλικά...
Απόντων των εμπαθών κομμουνιστών, ο επικεφαλής του IMF αισθάνθηκε, προχθές, στην ελληνική Βουλή, σαν στο σπίτι του. Ζήτησε ένα χαμομήλι, έβαλε τις παντούφλες του, πάρκαρε τα μοκασίνια του κάτω από το έδρανο, έδωσε ρεπό στην πρακτικατζού και μίλησε στους Έλληνες βουλευτές από καρδιάς, off the record. Το επίμαχο απόσπασμα το κατέγραψε, με δόλιο τρόπο, μόνο ο κοινοβουλευτικός συντάκτης του «Π» και είναι το ακόλουθο:
We are all irigreek!
Η προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης «ξεκλείδωσε» τους Ιρλανδούς ως λαό. Παρότι μέχρι πρότινος ήταν αρκετά εσωστρεφείς και ξενοφοβικοί, παρότι οι εσωτερικοί τους δεσμοί (αίματος, καταγωγής, θρησκείας κ.λπ.) καταλάμβαναν πολύ υψηλές θέσεις στο αξιακό τους σύστημα, ξαφνικά τα μαγαρισμένα τα λεφτά, τα δάνεια του μηχανισμού στήριξης, τους κατέστησαν περισσότερο επιρρεπείς σε ευρύτερους δανεισμούς και μιμητισμούς.
Ιρλανδικός εφιάλτης…
«It’a long way to Tipperary, it’ s a long way to go…» σιγοτραγουδούσε ο Έλληνας πρωθυπουργός καθώς κατευθυνόταν, με δήθεν αποφασιστικό βήμα προέλασης, προς το γραφείο του Ιρλανδού ομολόγου του Μπράιαν Κόουεν. Προσπαθούσε έτσι να κοροϊδέψει τον φόβο του, αλλά ο φόβος είναι σαν τον καθρέφτη. Δεν κοροϊδεύεται με τίποτα.
Ποια 17 Νοέμβρη;
Αγαπητό ημερολόγιο,
Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος ήρθε η γιορτή του Πολυτεχνείου, που την ξεχωρίζω ανάμεσα στις άλλες.
Βγάλ’ τον διάδρομο απ’ την πρίζα…
Hommo gdoupus…
«Τι έχει, γιατρέ μου;» ρώτησε ανήσυχα ο Γιάννης Ραγκούσης τον σεβάσμιο επιστήμονα που βγήκε από το γραφείο του πρωθυπουργού και, επειδή απάντηση δεν πήρε, συνέχισε να τον ακολουθεί κατά πόδι στον διάδρομο, σαν πρεζάκι της Ομόνοιας που μόλις έχει αιτηθεί μισού ευρώ…
Η σελίδα της Τζένης
Διαταραγμένες ψήφοι…
Η κυβέρνηση μας κάλεσε να της δηλώσουμε την εμπιστοσύνη μας σταυρώνοντας τους υποψηφίους που πρώτη εκείνη τίμησε με την προτίμησή της.
Το «Όχι» για το Μεταξά…
Το φως της τηλεόρασης φώτιζε ασταθώς το δωμάτιο, άλλοτε εντονότερα και άλλοτε ασθενέστερα, ανάλογα με το πλάνο. Γι’ αυτό και περιμέναμε τις στιγμές που η εικόνα ήταν πιο φωτεινή για να στοχεύσουμε με το κουτάλι στην καρδιά του πιάτου και να φορτώσουμε σουπίτσα.
