Τελικά το νυστέρι δεν το γλίτωσα. Και το δεξί μου γόνατο, με τον φρεσκοσενιαρισμένο χιαστό και τον κουτσουρεμένο μηνίσκο του, με κάρφωσε κανονικά στον καναπέ του πόνου για μια ολόκληρη βδομάδα. Τι πόνος, αδελφέ μου! Και δεν μιλάω, βέβαια, για τον γονατικό – αυτόν, κάτι η φαρμακοβιομηχανία, κάτι η βεβαιότητα ότι όλα συμβαίνουν για καλό σκοπό και βαίνουν και βελτιούμενα, τον κουλαντρίζεις.
Προσωπικά, στον άμεσο περίγυρό μου δεν έχω κανέναν σταζιέ (stagier, ο νεοεισελθείς όρος των ημερών). Σκέφτομαι, βέβαια, με έναν κάποιο τρόμο, μήπως εκείνη η σβέλτη και ορεξάτη μικρούλα που εσχάτως προτιμώ για την εξυπηρέτησή μου στο ΚΕΠ της γειτονιάς μου είναι μια από δαύτες. Και μήπως, αργά ή γρήγορα, θε να τη χάσω διά παντός από το γκισέ μου
Ωραία, λοιπόν. Το στυλ Μπαϊρακτάρη το ντουλαπιάσαμε πλέον ως κυρίαρχος λαός. Κρατάμε το σουβλάκι και πάμε παρακάτω. Με τι θα το αντικαταστήσουμε; Συνελόντι ειπείν, ποιο είναι το αναδυόμενο ύφος της νέας πολιτικής μας σκηνής;
Έβλεπα, που λέτε, τον Νίκο Νόπλια, στη λήξη του νικηφόρου ματς των Ελπίδων με τη Λιθουανία, να κάνει κάτι δηλώσεις μούρλια: περιεκτικές, σαφέστατες, ειλικρινείς, με μια πρέζα χιούμορ και μια υποψία αυτοσαρκασμού για τη δυσκολία της ομάδας να σκοράρει επί των βαλτικών της αντιπάλων.
Κάτι άλλο που από καρδίας εύχομαι να λειτουργήσει, είναι η διαγραφόμενη συνεργασία όλων αυτών των πρωτάρηδων στα υπουργεία: από τους 36 υπουργο-υφυπουργούς του νέου κυβερνητικού σχήματος, οι 24 μετέχουν για πρώτη φορά σε κυβέρνηση. Κι αυτό μόνο καλό, ή μόνο κακό, μπορεί να είναι.
Δεν είναι τόσο που μπορεί ν’ αλλάξει ο Μανολιός και να βάλει τα ρούχα του αλλιώς. Μετράει κι αυτό, βέβαια, διότι χειρότερα απ’ ό,τι τα φορούσε τα τελευταία πεντέμισι χρόνια, μάλλον δεν γίνεται να ξαναφορεθούν. Και επιτέλους, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.
Δηλαδή, να ’βγαιναν οι δύο διεκδικητές του τίτλου μια τρίτη φορά, να μας πούνε τι; Μια απ’ τα ίδια; Νισάφι, το πιάσαμε το υπονοούμενο, κύριε Ραφηνάτε μου: ο έν...
