Εξαπανέκαθεν, που λέει κι ο λαός, εμείς οι Έλληνες ρέπαμε προς τα άκρα – στην έκφραση της μπουπουκιασμένης ψυχοσύνθεσής μας, στις συλλογικές μας ιστορικοπολιτικές μεταπτώσεις... Κάποιες φορές, όμως, ρέπουμε και προς τα δυο άκρα ταυτοχρόνως. Κι αυτή την περίοδο μου φαίνεται πως βιώνουμε το αγλάισμα αυτής της φυλετικής μας τάσης. Σε όρους τρέχοντων κλισέ, «ζούμε την απόλυτη σχάση» ως κυρίαρχος (και καταχρεωμένος) λαός. Σκαλωμένοι ανάμεσα σε δυο άκρα, με το ένα πόδι στη μια βάρκα και το άλλο στην άλλη, με τα πλεούμενα να ξεμακραίνουν χαρακτηριστικά και το αγγούρι απ’ ανάμεσα να πλησιάζει, ζούμε, αλίμονο, οι Νεοέλληνες. »

Πρώτ’ απ’ όλα, καλώς ώρισες. Από καρδιάς, το εννοώ αυτό. Διότι εμείς εδώ, όπως θα είδες, και παρά τα όσα μας σούρνετε, κακιασμένοι και σκατόψυχοι δεν είμαστε – και τα λαϊφσταϊλικά τηλεοπτικά συνεργεία σού στείλαμε να σε ανεβάσουν κάπως απ’ τη βόρεια κατήφεια σου, λες και είσαι τίποτα ποπ σταρ, και στο χαμηλότονα σενιαρισμένο «17» σε πήγε ο Πάγκαλος να τσιμποπεριδρομιάσετε συζητώντας τα της κρίσης μας.

  »

Τελευταία όλο και συχνότερα βλέπω σε διάφορα σημεία της πόλης περιπολικά, με το «καρούμπαλο» αναμμένο και τους τσιτωμένους ένστολους τριγύρω να διενεργούν ελέγχους. Μια φορά, μάλιστα, βραδάκι στα όρια του Δήμου Καλλιθέας, πέτυχα κι ένα αρκούντως κινηματογραφικό σκηνικό, όπου τα όργανα είχαν στήσει τρεις νοματαίους σε μια μάντρα, με τα χέρια τους πίσω απ’ το κεφάλι, και κάτι τους έλεγαν σε έντονο τόνο – μετά άναψε πράσινο και περισσότερα δεν είδα, δεν ξέρω... Εικάζω, πάντως, ότι στόχος όλων αυτών των αστυνομικών επιχειρήσεων - καραούλι δεν είναι οι τροχαίες παραβάσεις, βέβαια, αλλά η γενικότερη τήρηση της δημόσιας τάξης. Η προστασία του πολίτη – όπως θα διαβεβαίωνε κι ο Μιχάλης της Κατεχάκη. Εκ πρώτης όψεως, αυτό το καινοφανές για τα ελληνικά δεδομένα σκηνικό είναι για καλό: εξανίσταται ο κοσμάκης με την έκρηξη της εγκληματικότητας, ε, βγήκαν και τα όργανα να βαρέσουν τον σκοπό τους – και μόνο αυτόν, εύχομαι. »

Ομολογουμένως πολύ κομψό δεν ήταν που ο Παπακωνσταντίνου, στο περιθώριο της κρίσιμης συνεδρίασης του Eurogroup, παραλλήλισε την πορεία προς την ανάκτηση της εθνικής μας αξιοπιστίας με τη ρότα του Τιτανικού... Από την άλλη, σκέφτομαι, ούτε και εντελώς εύστοχο ήταν: η ελληνική δημοσιο-οικονομία ουδέποτε υπήρξε Τιτανικός – ήτοι, το πιο γαμάτο και ταρατατζούμ επιβατηγό ατμόπλοιο των ημερών του, που απλώς είχε την κακοδαιμονία να πέσει πάνω στο γνωστό παγόβουνο. Μάλλον προς σαπάκι τύπου Σάμινα έφερνε και φέρνει. Το δε ναυάγιο που, όπως λένε αρκετοί, μας περιμένει ante portas, δεν θα οφείλεται σε κάποιο παγόβουνο - φάντασμα, αλλά στις όλως χαρτογραφημένες νησίδες Πόρτες... Από την παράλλη, ξανασκέφτομαι, δεν είναι κι άσχημα που ο επίσημος οικονομοτέτοιος μας λέει τα πράματα με το όνομά τους. Γιατί η αλήθεια είναι πως, όσο μισογεμάτο κι αν επιμένεις να το βλέπεις το ποτήρι, για να γυρίσει η αξιοπιστία θέλει δουλειά πολλή. »

Δεν ξέρω ειλικρινά αν ο Παπακωνσταντίνου, που στέκει εκλεπτυσμένα κάθιδρος στο προσκεφάλι της ημιθανούς ελληνικής οικονομίας, έχει τελικά το φάρμακο. Οποιοδήποτε άλλο φάρμακο, πάντως, το έχει σίγουρα στο οικιακό του φαρμακείο ο πρώτος τυχόν Νεοέλλην. Πάω και στοίχημα, δηλαδή!Η απερίγραπτη ευκολία με την οποία οι συμπατριώτες μου κατεβάζουν κάθε τρεις και λίγο χάπια για το στομάχι, κάψουλες για την ουρολοίμωξη, αναβράζοντα για τον πονοκέφαλο, παστίλιες για τη χοληστερίνη, ό,τι να ’ναι, τέλος πάντων, με άφηνε ανέκαθεν άναυδη. Εισέτι περισσότερο, η χαλαρότης με την οποία οι γονείς μπουκώνουν ακόμη και τα μονοψήφιας ηλικίας βλαστάρια τους με εντελώς δυνατά φάρμακα – όπως μικρομάθεις, δεν γερονταφήνεις, άλλωστε... »

Στεκόμουν, που λέτε, μπρος στην ειδησεογραφία των ημερών – πάλι, ρε γαμώτο, για τα δυσοίωνα οικονομοτέτοια μας θα γράφουμε τώρα; Κι εκεί που τίποτα άλλο ισάξιο λόγου δεν διαφαινόταν εις τον εθνικόν ορίζοντα, ήρθε η αποφράδα Μεγάλη Παρασκευή της εγχώριας επικαιρότητας να ανατρέψει το μονότονο σκηνικό: η βασίλισσα Ελένη χωρίζει από τον (περίπου) πρίγκιπα Λάτσιο, να το εθνικό πένθος, ιδού και το κελεπούρι που αναζητούσα. »

Να σας πω, αν πάμε με βάση όσα εξαγγέλλονται από τα ψηλά, δυο πράματα έχει να κάνει για φέτος ο Νεοέλληνας: υπομονή και τουμπεκί. Α, και να μαζεύει και αποδείξεις, βεβαίως βεβαίως. Όσο πιο πολλές και ποικίλες, τόσο το καλύτερο – μάλλον, δηλαδή, γιατί ακόμη δεν έχει αποσαφηνιστεί το ζήτημα. »

Όλη αυτή η φρενήρης διασκεδοκατανάλωση μπορεί και να συνοψίζει δραματικά την τελευταία κραυγή μιας φυλής παραδομένης μοιρολατρικά σε μιαν αέναη fin-desiècle ψύχωση, που δεν οδηγεί πουθενά. Μωρέ, ας το ρίξουμε έξω τώρα που κάπου τα βρήκαμε και για αύριο, έχει ο Θεός! »

Ναι, ξέρω. Οι σημερινές ιδέες επι τάσσουν πως οι πολιτικοί χρησι μότερο είναι να εμφανίζονται ως νηφάλιοι διεκπεραιωτές παρά ως διαπρύσιοι γητευτές. Οκέι, τέρμα το σόου – κι εγώ μέσα είμαι. Αλλά είδα τη Δευτέρα το βράδυ (τα μεσάνυ χτα, δηλαδή), στον Πρετεντέρη, τον οικονομο ϋπουργό μας να ορμηνεύει τα του προϋπολο γισμού (και των εξαγγελθέντων «ουρών» του) και, δεν ξέρω, ρε γαμώτο, κάπου μελαγχόλησα. Και ψιλοανησύχησα κιόλας. Άσε που μου έλει ψε – να, τόσο δα λιγάκι – και το σόου. Εγγενές στοιχείο της πολιτικής από την εποχή του Κλεισθένους, άλλωστε... »

Πάει, λοιπόν, κι η Κοπεγχάγη... Αύριο πέφτει τυπικά και επι σήμως η αυλαία της διεθνούς διάσκεψης του ΟΗΕ για το κλίμα, και όλα δείχνουν ότι πέρα από μια πολιτική δια κηρυξούλα – γενικώς, αορίστως και ουδόλως δεσμευτικώς – τίποτα το χειροπιαστό δεν αφή νει πίσω της τούτη η επεισοδιακή σύναξη.Η οποία, παρεμπιπτόντως, δεν πολυαπασχό λησε την ημεδαπή ηλεκτρονική ειδησεογραφία – δεδομένου κιόλας ότι εμείς έχουμε και τη γνωστή δημοσιονομική φωτιά στα μπατζάκια μας, αλλά και τη λαλίστατη επανεμφάνιση Μητσοτάκη στο πολιτικό γίγνεσθαι ή την παραίτηση Ρόβλια, συν όλα τα κλασικά δικά μας, εδώ στο νοτιότατο άκρο των Βαλκανίων. Ου, δεν αδειάζουμε τώρα, μωρέ! »

Από επετείους, μέρες μνήμης και κοσμοϊστορικές ημερομηνίες άλλο τίποτα αυτός ο τόπος. Όλα τα καταχωρίζουμε στις εθνικές καλένδες μας, αφού, ως γνωστόν, λαός χωρίς μνήμη ίσον λαός χωρίς μέλλον... Αλλά τι σκατά εννοούμε με «μνήμη»; Για να μην αναρωτηθούμε, δηλαδή, τι ακριβώς εννοούμε με «μέλλον»... »