Ε, λοιπόν, μπορεί ξαφνικά τις τελευταίες μέρες να βιώνουμε ένα παράταιρο ειδησεογραφικό déjà vu να ξεδιπλώνεται εκ νέου στις όχθες της λίμνης Βιστωνίδας, αλλά κατά βάθος όλοι ξέρουμε πως όλο αυτό το τσίρκο των ετεροχρονισμένων ευθυνών και σκανδάλων δεν μας οδηγεί πουθενά. Ποιος χέστηκε, δηλαδή, αν ο Δρυς, ο Μπασιάκος, ο Ρουσόπουλος, οι τραγοπαπάδες, αλλά κι ο Καραμανλής ο ίδιος, σου λέω εγώ, κριθούν τελικά ένοχοι για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου; Θα αλλάξει τίποτις ουσιαστικό στη δυσοίωνη πορεία της χώρας; Όχι βέβαια! Εμένα μου φαίνεται πως όλα αυτά προβάλλονται με τη γνωστή χαβαλεδιάρικη σοβαροφάνεια των ΜΜΕ, έτσι απλά για το ξεκάρφωμα. Σε δουλειά να βρισκόμαστε, μωρέ... Όταν το μείζον πρόβλημα για την όποια μακροημέρευση αυτού του τόπου είναι ακριβώς αυτό: η δουλειά. Ή, μάλλον, η άνευ προηγουμένου αναδουλειά. »
Συνήθως, στις διαφημίσεις αλλάζω κανάλι. Πλην όμως, χτες προχτές, κάτι διάβαζα βλέποντας τον τελικό του Europa League, και δεν έκανα ζάπινγκ στο ημίχρονο. Και βλεπωακούω, που λέτε, δυο νέα διαφημιστικά σποτάκια μπύρας. Πράγμα απολύτως εύλογο, θα μου πείτε: η μπύρα παραδοσιακά συνοδεύει την τηλεοπτική μπάλα. Αλλού, όμως, είναι το θέμα μου: αμφότερες οι διαφημίσεις υμνούσαν, κογιονάριζαν και εκθείαζαν τρυφεροχιουμοριστικά κάποιες εκφάνσεις της ελληνικής φυλής, από εκείνες που συναντάς περισσότερο στο ασπρόμαυρο ελληνικό σινεμά, παρά στους μοδάτους πολυσινεμάδες του λαού... »
Κι απάνω που κλείδωσε ο μηχανισμός της ευρωστήριξης (ουφ!), κι ήρθαν κι οι αδηφάγες αγορές κάπως ελάχιστα στα συγκαλά τους, και κουτσοπείστηκε κι ο τελευταίος άπιστος Τόμας εκ Γερμανίας ότι η αμελητέα και καρακλυδωνιζόμενη Ελλαδίτσα δεν ήταν παρά η κορφή του ευρωπαγόβουνου, ε, επιστρέψαμε κι εμείς, χοντρά λαχταρισμένοι ως τις φτέρνες των ποδιών μας, στα καθ’ ημάς. Και μαζευτήκαν τότε οι κομματικοί ταγοί – ορισμένοι, τέλος πάντων – στο κονάκι του προέδρου Καρόλου για να βάλουν, λέει, το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων και να δουν πώς θα σώσουν τη χώρα... ακόμη μια φορά. »
Τα μέτρα μάς τα πήρανε, λοιπόν... Δεν απομένει, δηλαδή, παρά να δούμε πώς θα βολευτούμε τσάτρα-πάτρα στο εθνικό φερετράκι, μέσα στο οποίο καλούμεθα να κατοικοεδρεύσουμε για άγνωστο αριθμό ετών. Αμ, έτσι είναι, μάγκα μου: όταν ζεις για χρόνια με τα ποδάρια σου τόσο έξω από το πραγματικό σου πάπλωμα, ε, δεν γίνεται, κάποια στιγμή θα την αρπάξεις. Μια όλως αναμενόμενη εθνική γρίπη των πτηνόχοιρων περνάμε, το λοιπόν. »
Ξανθογάλανες κι οι δυο. Τη μια, τη νεότερη, την ξέρουμε πια πολύ καλά – μέσα - έξω. Την άλλη, τώρα αρχίσαμε να τη μαθαίνουμε – απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη. »
Ε, λοιπόν, εδώ και λίγες μέρες μου φαίνεται πως έχω ερωτευτεί. Τον λεγάμενο τον ξέρω καιρό τώρα – χρόνια ολόκληρα. Απλά, ως φαίνεται, δεν του είχα δώσει τη δέουσα προσοχή. Μάλλον δεν μας είχε βοηθήσει και η γενικότερη συγκυρία... Ανάμεσά μας υπάρχει διαφορά ηλικίας, αναντίρρητα, αλλά μας ενώνουν, ανακάλυψα, κοινά όνειρα και ιδανικά. Δυστυχώς, εκείνος όχι μόνο αγνοεί τον νεόκοπο έρωτά μου, αλλά και αυτήν την ύπαρξή μου... »
Αχ, πώς την περίμεναμε αυτή την εξέλιξη – ως μίντια, ως άνθρωποι, ως οργανωμένη παλιοκοινωνία... Θέλω να πω, με τα δημοσιονομικά, τα spreads και τα εν γένει παλιοδανειστικά να μας έχουν βγει εντελώς απ’ τη μύτη τόσον καιρό τώρα, την αποζητούσαμε, όσο και να πεις: μιαν αρχιδάτη ειδησεογραφική ανάπαυλα, κατιτίς που να ρίξει επιτέλους τον προβολέα της επικαιρότητας σε κάτι άλλο πέραν του Παπακωνσταντίνου, της Μέρκελ, του Τρισέ και των παρελκόμενων. »
Για ακόμη μια φορά, το μόνο που αποδεικνύεται ικανό να κάνει το νεοελληνικό δοβλέτι είναι να ψευτοτραβήξει το αυτί του άτακτου πολίτη κατόπιν εορτής. Πότε, ρε γαμώτη μου, θα πάψει επιτέλους το κράτος να κάνει τα στραβά μάτια, να ξεσκατίζει με το αζημίωτο και να υποθάλπει τις κουτσουκέλες ανώριμων κι ανεύθυνων πολιτών; »
Σχεδόν δεν το χωράει ο νους, δηλαδή: μέσα σε 48 ώρες στα ταπεινά Πατήσια τρεις άνθρωποι έπεσαν νεκροί στα καλά του καθουμένου και άλλοι τόσοι τραυματίστηκαν πολύ σοβαρά, εξαιτίας μιας ανεξέλεγκτης κορύφωσης της εγκληματικότητας στην πόλη. Βγήκαν στο καπάκι οι Πλεύρηδες να σπείρουν τις ακραίες φιτιλιές τους, ο Οικονόμου να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα, ο Σόμπολος να μας εξηγήσει άπαξ διά παντός τη διαφορά μεταξύ ΕΒΕΕ και ΕΕΔΕ... Τι ήταν κι αυτό, ρε γαμώτο; Ειδικά η βόμβα στα χέρια του ανήλικου Αφγανού... Δηλαδή, είναι αυτό που λες, τι μας έλειπε τώρα για να μας αποτελειώσει ως οργανωμένη κοινωνία στα μάτια δανειστών, τουριστών και λοιπών τηλεθεατών; Ε, αυτό! »
Σκατά... Μετά από πέντε σχεδόν μήνες που, θέλοντας και μη, ασχολούμαστε εμμονικά με τα δημοσιονομικά μας, μετά από όλα τα διεθνή και φαινομενικά θεάρεστα σούρτα-φέρτα του Παπανδρέου ανά την υφήλιο, μετά τα απανωτά πακέτα σωστών ή καραπρόχειρων εισπρακτικών μέτρων, μετά την ψευτοτσαμπουκαλίδικη απειλή περί προσφυγής μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, μετά από διαβουλεύσεις, διαφωνίες και παλινωδίες στους κόλπους της κυβέρνησης, του εθνικού κοινοβουλίου, αλλά και της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να που φτάσαμε στην 25η Μαρτίου! Η οποία, σε αντίθεση με όσα κατά παράδοση επιτάσσει το ημερολόγιο και ο τηγανητός μπακαλιάρος της, μπορεί και να σηματοδοτεί κάτι το όχι και τόσο ευοίωνο για το άμεσο μέλλον αυτού του τόπου... »
Τούτες τις μέρες, στας Ευρώπας, Γερμανοί και Γάλλοι σφάζονται με το μπαμπάκι και διαφωνούν συμφωνώντας για το πώς και αν θα ρίξουν τελικά το πολυθρύλητο σωσίβιο στη δύσμοιρη Hellas. Απώτερος σκοπός τους, βέβαια, μη γελιόμαστε καθόλου επ’ αυτού, είναι η μακροπρόθεσμη θωράκιση του κλυδωνιζόμενου ευρώ, και ουχί το πώς θα περισώσουν τα αραχνιασμένα κλέη του λίκνου του δυτικού πολιτισμού – τρομάρα μας. »
Εξαπανέκαθεν, που λέει κι ο λαός, εμείς οι Έλληνες ρέπαμε προς τα άκρα – στην έκφραση της μπουπουκιασμένης ψυχοσύνθεσής μας, στις συλλογικές μας ιστορικοπολιτικές μεταπτώσεις... Κάποιες φορές, όμως, ρέπουμε και προς τα δυο άκρα ταυτοχρόνως. Κι αυτή την περίοδο μου φαίνεται πως βιώνουμε το αγλάισμα αυτής της φυλετικής μας τάσης. Σε όρους τρέχοντων κλισέ, «ζούμε την απόλυτη σχάση» ως κυρίαρχος (και καταχρεωμένος) λαός. Σκαλωμένοι ανάμεσα σε δυο άκρα, με το ένα πόδι στη μια βάρκα και το άλλο στην άλλη, με τα πλεούμενα να ξεμακραίνουν χαρακτηριστικά και το αγγούρι απ’ ανάμεσα να πλησιάζει, ζούμε, αλίμονο, οι Νεοέλληνες. »
