Όχι πατριώτες. Ιδιοκτήτες!
Ο Νεοέλληνας έμαθε να υπερασπίζεται τα τετραγωνικά του σπιτιού του σαν θηρίο, ωστόσο εύκολα και γενναιόδωρα μιλά για τα σύνορα της χώρας του.
ΣΚΑ(Ε)Ι έθνη η νεωτερικότητα!
Εμπνεόμενος από τον φαληρικό φλοίσβο, ο φιλίστωρ ΣΚΑΪ δεν χορταίνει να μας ενημερώνει. Αφού μάθαμε ότι ο πιο δημοφιλής Έλληνας όλων των εποχών είναι, πάνω – κάτω, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο επονομαζόμενος και Εθνάρχης, αυτός ο πολιτικός γίγαντας της αντιπαροχής, του παρακράτους και της αισθητικής της φορμάικας, μείναμε τέλος πάντων με την εντύπωση ότι η ιστορική διαδρομή τού ελληνισμού είναι αδιάρρηκτη. Πώς αλλιώς θα συνδεόταν ένας σύγχρονος Μακεδών με τον αρχαίο συμπατριώτη του τον Μεγάλο Αλέξανδρο;
Συγκοινωνίες «εν-Taxi»
Είχα καταφέρει να «κόψω» την επιβλαβή – για όλους – συνήθεια της χρήσεως Ι.Χ. σε καθημερινή βάση. Τα αποτελέσματα ήταν θαυμαστά: κέρδιζα μιαν ολόκληρη ώρα περίπου για μια διαδρομή που πήγαιν’ έλα δεν ξεπερνούσε τα 12 λεπτά καθώς και την οδυνηρή δοκιμασία του παρκαρίσματος στους αθηναϊκούς δρόμους.
Η χαμένη τιμή της μεταπολίτευσης
Ο Έλληνας γνωρίζει άριστα την τέχνη του παραπόνου· είναι δεξιοτέχνης στο να αναδεικνύει τα κακώς κείμενα. Δαν ασκεί κριτική για να βελτιώσει, αλλά για να ισοπεδώσει.
Λαός του θεαθήναι
Στη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου, που στις μέρες μας τόσο εκτιμάται, ο ζωγράφος παρουσιαζόταν σαν μια γραφική, εξαθλιωμένη από την πείνα καρικατούρα, που προκαλούσε τον οίκτο του «απλού λαού», ο ποιητής σαν ένα παράσιτο αντάξιο των εμπαιγμών και του γέλωτα του συρφετού με τα «αγνά λαϊκά» αισθήματα και γενικά η όποια πνευματική δραστηριότητα αποτελούσε αιτία χλεύης…
Η κρίση ως έλλειμμα… κρίσης
Ο χρόνος άλλαξε, ωστόσο η κρίση παραμένει, και μάλιστα αυτήν τη χρονιά θα είναι στην κορύφωσή της, καθώς λέγουν αυτοί που ξέρουν. Στη χώρα μας μάλιστα, έχουμε πλεόνασμα από αυτούς που ξέρουν… για να μην πω ότι όλοι ξέρουν!
Τα 10 πρώτα – δύσκολα – χρόνια του 21ου αιώνα!
Πριν από μια δεκαετία, τέτοιες μέρες, η ανθρωπότητα έστεκε στο μεταίχμιο δυο χιλιετιών, παραζαλισμένη από μιαν απίστευτη ένταση συναισθημάτων. Ζούσαμε και την αλλαγή ενός αιώνα που φαινόταν... αιώνιος, κι όμως έπαιρνε τέλος, κι αυτό ήταν μια απαισιόδοξη διαπίστωση που δεν άφησε ανεπηρέαστη τη μελαγχολική πλευρά κανενός.
Μια αλήθεια για τα ψέματα
Η αλήθεια αποτελεί την πιο δογματική εκδοχή της πραγματικότητας. Κι αυτό, διότι για να την ορίσεις, πρέπει να δογματίσεις, να ξεκινήσεις από μια ανώτερη και αδιαμφισβήτητη αρχή. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος για τον οποίο την επικαλούνται οι θρησκείες και οι ολοκληρωτικές ιδεολογίες που έχουν έτοιμες λύσεις ζωής για τον κόσμο και για το πώς πρέπει αυτός να είναι.
Η πνευματικότητα της οικονομικής κρίσης
Στον αντίποδα της ακμής είναι η παρακμή, της ανάπτυξης η ύφεση, της χαράς η λύπη, όπως και της ηδονής ο πόνος. Η ζωή είναι συναρπαστική για αυτό ακριβώς: για τις αντιθέσεις της. Η συναρπαστικότερη λοιπόν εκδοχή της ζωής βρίσκεται στις αντιθέσεις, εκεί όπου η σύνθεση και η υπέρβαση χαρίζουν μια καλλιτεχνική υπόσταση στη βαρετή εναλλαγή της καθημερινότητας.
Καιρός του μνημονίζειν, καιρός του αριστερίζειν…
Μαγαζί γωνία η ευρύτερη Αριστερά, όλα τα σφάζει κι όλα τα μαχαιρώνει και κυρίως «δεν συμμετέχει»… Άρα, ουδεμία ευθύνη φέρει πριν και μετά την απομάκρυνση από το… ταμείο! Έχει αναλάβει τον ρόλο της ευαίσθητης πλευράς της συνείδησης του πολιτικού μας συστήματος, εξ ου και διαθέτει ρητορική, αναλυτικό λόγο, ακαταμάχητη επιχειρηματολογία, ύφος ειρωνικό και περισπούδαστο, μια και κατέκτησε με αγώνες (του κοσμάκη) το δικαίωμα να εκφράζεται ελεύθερα και απρόσκοπτα σ’ ένα ανελεύθερο, καταπιεστικό καπιταλιστικό περιβάλλον.
Σεμνά και ταπεινά
Άνδρες της υπομονής οι νεοδημοκράτες της μεταπολίτευσης, περίμεναν να αλλάξει ο αιώνας μήπως και δουν κι αυτοί μια… γαλάζια μέρα. Αλλά και στην αρχή του νέου αιώνα λαχτάρησαν και λίγο έλειψε να μείνουν στον τόπο, έτσι που τους έστειλε αδιάβαστους (επί Σημίτη) το εκλογικό αποτέλεσμα και μείνανε με το Ζάππειο… στα χέρια.
Ξεφτίλα, σου λέω!
Διορίστηκε τη δεκαετία του ’80 κάπου στον δημόσιο τομέα, λόγω των γνωριμιών του με την Τοπική του κόμματος στην ιδιαιτέρα του πατρίδα. Ως αντάλλαγμα, όλο το σόι – μετρούσε καμιά 30ριά ψήφους – τους έδωσε μονοκούκι υπέρ του σοσιαλισμού…
Κάλπικες αναγνώσεις
Η πιο αποτρόπαιη και επικίνδυνη πολιτική διαπίστωση είναι αυτή που ακούμε κυρίως από τους διάφορους εκπροσώπους της δογματικής Αριστεράς, που ισχυρίζονται μετ’ επιτάσεως ότι «όλοι ίδιοι είναι»!
