Ζούμε ήμερες κρίσης. Η πρώτη αναμέτρηση του πολιτικού συστήματος με το εκλογικό σώμα ανέδειξε ενδιαφέροντα, το δίχως άλλο, στοιχεία. Βρισκόμαστε, καθώς όλα δείχνουν, σε ένα μεταίχμιο εξελίξεων, που πιθανόν να καθορίσει το μέλλον των επόμενων γενεών.
Τελευταία είχαν γίνει μόδα διάφοροι τραμπουκισμοί – από επαναλαμβανόμενα γιαουρτώματα, έντονες αποδοκιμασίες έως και ξυλοδαρμοί – τους οποίους νομιμοποιούσε η «δικαιολογημένη» αγανάκτηση πολιτών.
Στα τελευταία δύο χρόνια ψηφίσαμε δύο μνημόνια, αλλάξαμε δύο πρωθυπουργούς, πληρώσαμε ακριβά και με επώδυνο τρόπο όλες τις διαστρεβλώσεις του πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης, νιώσαμε εθνική ταπείνωση, απογοήτευση, στραπατσαριστήκαμε από μια σειρά επώδυνων αληθειών.
Μία από τις «καλές τέχνες» των εν γένει προοδευτικών δυνάμεων στη χώρα μας είναι η «τέχνη» της δαιμονοποίησης. Σε αυτό συνηγορεί και η νηπιακή αντίληψη περί πολιτικής που έχουμε.
Στις 6 Μαΐου, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα έχουμε μια σαφή εικόνα για το τι επιθυμεί ο λαός, για το πώς εμπέδωσε την κρίση και για το πώς επιλέγει να τη διαχειριστεί.
Από τον «Αγαπούλα, πούλα» έως τον «Ομορφάντρα» και από τον «Πασχάλη» ώς τον «Κίτσο με την Τασούλα», τα διαφημιστικά αυτά σποτ γεφύρωσαν τη μεγάλη απόσταση που χωρίζει τη διάχυτη απαισιοδοξία της κοινωνίας με την αισιοδοξία, τη διασπορά της απελπισίας με το αυθόρμητο γέλιο, την αποτυχία της πολιτικής εξουσίας με την υπόσχεση δημιουργικότητας!
Ακούμε με έκπληξη τις συζητήσεις που γίνονται τελευταία γύρω από το τεράστιο πρόβλημα των λαθρομεταναστών. Όπως συμβαίνει και με τα αλλά επίσης σοβαρότατα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα, έτσι κι αυτό προβάλλεται ευκαιριακά και αιφνίδια.
Αν και δεν έχει αναγγελθεί η τελική ημερομηνία των εκλογών, όλα δείχνουν ότι βρισκόμαστε μόλις λίγα δεκαήμερα πριν από αυτές.
Τι κι αν η Ν.Δ. έφερε τη χώρα στα χάλια που είναι σήμερα με συντριπτική ευθύνη των δυο διακυβερνήσεων Καραμανλή, κατεδαφίζοντας ό,τι παρέμενε στοιχειωδώς όρθιο στη χώρα.
Με την ευτυχή κατάληξη του PSI, μας δίνεται το δίχως άλλο μια ιστορικών διαστάσεων ευκαιρία να ξεπεράσουμε ως κράτος τις βαθιά ριζωμένες παθογένειες και ως κοινωνία τον κακό μας εαυτό.
Αφού ζήσαμε όλες τις πτυχές του τρόμου, το μόνο που έμεινε από την ισοπεδωτική καταστροφολογία είναι μερικά σενάρια αμφιβόλου ποιότητας διαφόρων σωτήρων της χώρας.
Δυο χρόνια τώρα, με ζηλευτή επαγγελματική αφοσίωση, ιεροκήρυκες ιδεολόγοι κηρύσσουν με θρησκευτικό οίστρο τη συντέλεια της χώρας. Δυο χρόνια τώρα ζούμε την υπερπαραγωγή μιας προαναγγελθείσης χρεοκοπίας.
Το μεγαλύτερο πλήγμα που μπορεί να δεχτεί μια κοινωνία είναι ένας πόλεμος. Στον πόλεμο όλα τα επιτεύγματα του ανθρώπινου πολιτισμού καταπίπτουν και στη θέση τους επικρατεί απροκάλυπτα ο νόμος της ζούγκλας.
