«Αφιππεύσατε την κάλαμο» είπε ο κ. Λιντζέρης, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, στον αγωνιστή της Αριστεράς και της Προόδου κ. Σκουρλέτη, εκπρόσωπο Τύπου του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, ετοιμόλογος ων, του απάντησε με θαυμαστά αντανακλαστικά, αυτολεξεί: «προσέξτε μην καθίσετε πάνω του». Ήδη το νέο πολιτικό ήθος δεν μπορεί να συγκρατηθεί και καταυγάζει στις τηλεοπτικές μας οθόνες.
Έχοντας χάσει τα ίχνη των διερευνητικών εντολών σχηματισμού κυβέρνησης και έχοντας επίσης χάσει τον νοηματικό μπούσουλα από τις πολλές ακατανόητες και αντιφατικές δηλώσεις των εκπροσώπων του θλιβερού κομματικού κατεστημένου, επιβεβαιώνεται ότι κι αν τα μεγάλα κόμματα έγιναν μικρά και τα μικρά μικρομέγαλα το σύστημα καλά κρατεί.
Τα εκλογικά αποτελέσματα είναι ήδη γνωστά και το πολιτικό σύστημα που εξέθρεψε τέρατα και σημεία τις τελευταίες δεκαετίες φτάνοντας την κοινωνία και τη χώρα στο μη περαιτέρω, βρίσκεται ανάσκελα στο καναβάτσο.
Η ώρα της αλήθειας ήρθε ύστερα από δυόμισι χρόνια πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών ανατροπών. Σε αυτά τα δυο χρόνια, βασική θέση μας υπήρξε ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας είναι ενιαίο και αδιαίρετο, άρα συνυπεύθυνο για τα καλά και τα κακά της.
Από τον Μητσοτάκη ώς τον Καμμένο, ο ΣΥΝ και οι συνιστώσες του κρατούν σταθερό «νεοφιλελεύθερο» χαρακτήρα στις στρατηγικές τους συνεργασίες! Στα διαλείμματα των συνεργασιών επιδίδεται στην επαναστατική γυμναστική, για να διατηρεί τη φόρμα του. Σε αυτές τις εκλογές τα βλέπουμε και τα ακούμε όλα.
Τίποτα δεν τους σταματά και οι προεκλογικές διευθετήσεις δίνουν και παίρνουν. Ο κύριος Βορίδης, η εκλεκτή αυτή πολιτική προσωπικότητα, που μετακόμισε από το ισόγειο στο ρετιρέ της πολυκατοικίας, τακτοποιεί ταξιτζήδες, φορτηγατζήδες, τώρα και σε αγαστή συνεργασία με τον δήμαρχο της Αμυγδαλέζας διευθετεί και την κατάργηση του στρατοπέδου συγκέντρωσης μεταναστών.
Η ενδεχόμενη αλλαγή ηγεσίας στη Γάλλια δημιουργεί νέες προϋποθέσεις για την Ευρώπη της Μέρκελ και του Σαρκοζί, έτσι όπως πολύ καλά γνωρίσαμε;
Στην αρχαία Ελλάδα, την οποία οι Έλληνες επικαλούμαστε πάντα ανοήτως και επί ματαίω φέρουμε στα χείλη το όνομά της, δεν υπήρχε μεγαλύτερος ψόγος και αιτία για περιφρόνηση από τον πολιτικό άνδρα που διέμενε σε πολυτελές οίκημα ή έκλινε προς τη χλιδή.
Η κοινωνία πλέον εμφανίζει σημάδια παρακμής και κούρασης, το δε χειρότερο είναι ότι νιώθει και απογοητευμένη. Μοιάζει να μην έχει το κουράγιο ούτε να αηδιάσει.
Δεν έχει χτυπήσει καν το καμπανάκι των εκλογών κι έχουν αρχίσει τα όργανα… Τι κι αν τα ποσοστά καταρρέουν, τι κι αν όλοι μιλάνε για τη χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος, αυτό καλά κρατεί και βασιλεύει και όλο και κάποιο ρουσφέτι τακτοποιείται ανάμεσα στα νομοσχέδια, τα πολυνομοσχέδια, τα επείγοντα, τα κατεπείγοντα.
Το κράτος δεν μπορεί να βρει τις 40.000 που δεν είναι ανάπηροι αλλά θα εισπράξουν κανονικά από το πτωχό, διάτρητο και καθόλου τίμιο ταμείο της πολιτείας τις αναπηρικές τους συντάξεις.
Αναρωτιόμαστε στα αλήθεια γιατί πτωχεύσαμε; Αναρωτιόμαστε στα σοβαρά γιατί είμαστε ο τελευταίος τροχός της αμάξης; Αναρωτιόμαστε, τέλος, γιατί είμαστε ο περίγελος της Ευρώπης;
