«Μη φοβάσαι, μίλα»
Της Goldfinger
Μη φοβάσαι, δες το μέχρι το τέλος… Έχεις ωραίους φόβους και ωραίες ιδέες. Τόσο, που αρχίζεις να μην φοβάσαι τίποτα.
Υ.Γ
Η ταινία «Μη φοβάσαι, μίλα», δια χειρός, του 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθήνας πήρε το Βραβείο Συνηγόρου του Παιδιού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους 2011 - ελληνικό διαγωνιστικό τμήμα της Camera Zizanio.
Η ταινία είναι αποτέλεσμα τρίμηνων εργαστηρίων με τα παιδιά και εκφράζει τους φόβους και τις αγωνίες των μαθητών της 6ης τάξης, που συνδέονται με το άγχος της μετάβασης από το δημοτικό στο γυμνάσιο αλλά και το άγχος της οικονομικής κρίσης και των κοινωνικών και οικογενειακών προβλημάτων που τα ίδια βιώνουν. Παράλληλα, στην ταινία τα παιδιά εκφράζουν και τρόπους αντιμετώπισης των φόβων και των δυσκολιών τους.
Διαμαντής Α συνάδελφος @ 05 Ιαν 2012 8:47
Aυτή είναι η κατάσταση.....τι τα θες τι τα ρωτάς....πολύ καλο να μας το φέρεις....
Φώτης + Χρήστος Δάσκαλοι στο Γ δημοτικό Καλλιθέας @ 05 Ιαν 2012 12:22
Μας έλειψες!!! και μας επέστρεψες με κάτι πολύ δυνατό γιατί έχει την μοναδική δύναμη του αυθόρμητου. Πολύ καλή η επιλογή σου να μας μιλήσεις για ότι φοβίζει τα παιδιά κυρίως να μας παραπέμψεις στα παιδιά. Είμαστε η κοινωνία που κατεξοχήν δεν ακούμε τις φωνές και τις ανησυχίες των παιδιών μας και αυτό γιατί είμαστε εμείς πιο πολύ παιδιά απο τα παιδιά μας. Αντίθετα αν τα ακούγαμε θα βλέπαμε πως έχουν πολλά και πολύ σοβαρά να μας πουν... όπως μας τραγουδούσε οΣαββόπουλος και ας τον λοιδωρούν τώρα πολλοί και άσχετοι''πως να κρυφθείς απο τα παιδιά έτσι και αλλοιώς τα ξέρουν όλα. .''μπράβο σου κορίτσι μου , θα πρέπει και έσυ να είσαι πολύ αυθόρμητη για να εμπιστεύεσαι τον παιδικό αυθορμητισμό μπράβο σου ξανά!!!
Δημήτρης Ξ @ 05 Ιαν 2012 13:18
Αν αυτό που ακούμε , δεν είναι αγανάκτηση και απελπισία εκφρασμένη απο τα παιδικά χειλάκια τότε τι είναι και τι περιμένουμε ακριβώς απο την νεολαία που μεγαλώνει και ανδρώνεται με τέτοιες συνθήκες , τότε τι περιμένουμε ακριβώς για το αύριο? αυτή είναι η μεγαλύτερη ήττα που φάγαμε και είναι η κατάσταση εκείνη που υποθηκεύει και το αύριο μας σε αυτό το σύστημα που καταρέει...Δηλαδή τις δικές μας αμαρτίες , θα τις πληρώσουν άλλοι...εντελώς αθώοι τα παιδιά μας.
BILLY VANILLY @ 05 Ιαν 2012 14:06
Σκέψου η Αλβανία φαντάζει τώρα χώρα μεγάλη , με όραμα και ικανότητα να εκπληρώσει τις προσδοκίες μας μας...εκεί φθάσαμε. Σήμερα καίνε τις εκλογές, αύριο καίνε την δημοκρατία και στο τέλος η νέα Κίνα των λίγων εκατομμυρίων ξεκινάει την ανατολή της. Καμία ελπίδα για διαφάνεια ακόμα, καμία ελπίδα για δικαιοσύνη. 660 ο μισθός του νέου καθηγητή αυτώνν των μαθητών και ο ψυχάρης καλά κρατεί...Απελπισία. Άνεργος είμαι εδώ και ένα χρόνο...και τώρα χάθηκαν και οι οικοδομές...
Γιάννης γυμναστής @ 05 Ιαν 2012 14:09
Πολύ καλό!!!
Φτου ξελεφερία @ 05 Ιαν 2012 15:04
Για δες που τα παιδιά τα λένε καλύτερα....
Γιώργος ταξί @ 05 Ιαν 2012 15:32
και μόνο που το βλέπω ντρ'έπομαι. Αυτό το βραβευμένο απόσπασμα της πραγματικής ζωής των παιδιών μας θα πρέπει να προβληθεί στη τηλεόραση στα δελτία . Μπράβο στο σχολείο , μπράβο στους καθηγητές και πάνω απο όλα μπράβο στα παιδιά που για μια ακόμα φορά αποδεικνύουν πως η ζωή θέλει υπομονή και αποφασιστικότητα . Γιατί τα παιδιά μας δεν είναι απολιτικ , εμείς δεν ακούμε τι λένε. Ειλικρινά ντράπηκα για τον εαυτό μου και την απραξία μου σε τούτο τον σκ...τότοπο , ,Να βαρέσουμε μια κανονιά είμαστε όλοι...
Ερέχθειος Αρχιτεκτονίδης @ 05 Ιαν 2012 16:13
Απίστευτα 13 λεπτά αθωότητας και βίας... Ο φιλόδοξος αστρονόμος κατάφερε (όπως φαίνεται) να ξεφύγει απ'το πεδίο βαρύτητας του άδηλου μέλλοντος. Η τύχη ή και η ωριμότητα των γονιών του ή και το εκκαθαριστικό της Εφορίας τους στάθηκαν αρωγοί του γιά να στοχεύει αυτός από τώρα πολύ ψηλά. Τους ζηλεύω και τους τρεις τους. Η βία εδώ μόλις που αχνοφαίνεται στα γκράφφιτι της Γκράβας. Ο φόβος, όμως, του παιδιού γιά την ανεργία του πατέρα; Τι ενήλικο θα διαμορφώσει; Ποιά δρασκελιά θα καταφέρει νάχουν τα βήματά του; Η βία σ'όλη της την μεγαλοπρέπεια.. Από τώρα γιά μιά ζωή. Πόσο άδικη είναι η ζωή! Κι εμείς πού'χουμε κιόλας περάσει γιά τα καλά τη μέση της καθρεφτιζόμαστε στα μάτια αυτών των παιδιών, ο καθένας μας σε διαφορετικό ζευγάρι μάτια, ψάχνουμε να μαντέψουμε από τώρα τι σταγόνες απανωτές θα κυλούν από κει, σταγόνες δάκρυ ή σταγόνες ιδρώτα και χαράς, και δεν μπορούμε, αλλοίμονο, να κάνουμε τίποτα εμείς γι'αυτό. Ναι, αυτή η σταγόνα έχει ήδη ξεκινήσει τη διαδρομή της από τα βαθειά μέσα προς τα έξω. Οι ευχές μας τη συνοδεύουν.Οι περισσότερες δεν θα πιάσουν.
Δημητρης κκ @ 05 Ιαν 2012 16:14
Να μην φοβόσαστε παιδιά, μην τους κάνετε αυτή την χάρη.
Αθηνά @ 05 Ιαν 2012 16:33
Nα γίνει αυτό αφετηρία σκέψης , προβληματισμού και δράσης. Να αγωνιστούμε για το καλύτερο αύριο και την πιο αισιόδοξη ματιά αυτών των παιδιών αλλά και πολλών που βρίσκονται σε ακόμα χειρότερη θέση. Μπορεί να είναι πολύ καλά στιμμένο το παιχνίδι, μπορεί να φαίνονται λίγα αυτά που έχουμε να κάνουμε απο εδώ και πέρα, όμως δε είναι. Η σταγόνα του Ερέχθειου όσο κι αν δεν έχει πολλές ευχές μαζί της , έχει κάποιες . Δεν είναι εύκολο , δεν είναι όμως και ακατόρθωτο . Φθάνει να το αποφασίσουμε ότι μας αξίζουν καλύτερα πράγματα. Και τότε η μια σταγόνα θα ενωθεί μετην άλλη μια σταγόνα και θα γίνουν ένα ποταμι σταγόνες....που πια δεν θα σταματά/
Μαρία Ρ. @ 06 Ιαν 2012 0:37
Με γέμισε θλίψη το βίντεο. Ν ακούς μικρά παιδιά να αγωνιούν για την δουλειά!
Σε μια ηλικία που το όνειρο έπρεπε να είναι ο πλοηγός, η πραγματικότητα δεν τους
έχει απλώς χτυπήσει την πόρτα αλλά έχει γίνει εφιάλτης που κάθεται στο σαλόνι απροσκάλεστος. Δυστυχώς είναι οι μικρές ανάσες καταμεσής αποξηραμένης γης.
Εύχομαι να Μην φοβηθούν ποτέ ξανά και να γίνουν η καταιγίδα που θα δροσίσει
τον κόσμο... Όμως φοβάμαι γιατί κάποτε ήμαστε και εμείς έτσι.
ΓΡΑΨΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΣΧΟΛΙΑ