Σκληρή χρονιά
Του Δημήτρη Μυ
Δε χρειάζονται πια ούτε εξειδικευμένες γνώσεις, ούτε μαντικές ικανότητες για να αντιληφθεί κανείς ότι το 2012 θα είναι μια σκληρή χρονιά δοκιμασίας. Τα πρωτοσέλιδα των Κυριακάτικων εφημερίδων μοιάζουν με καζαμίες που περιγράφουν μια αναπόφευκτη επερχόμενη καταστροφή.
Παρ όλα αυτά, τα ερωτήματα που τίθενται στη δημόσια πολιτική συζήτηση δεν έχουν να κάνουν με την αναζήτηση λύσεων και διεξόδου. Αυτοί που κυβερνούν ή φιλοδοξούν ότι θα κυβερνήσουν τον τόπο μοιάζουν να ασχολούνται μόνο με το πότε θα ξεσπάσει η καταστροφή, με ποιον τρόπο και ποιος θα επωμιστεί το βάρος και το κόστος να τη διαχειριστεί.
Είναι φανερό ότι μόνο γύρω απ αυτά τα ερωτήματα περιστρέφεται τις τελευταίες βδομάδες το πολιτικό προσωπικό του τόπου, αναζητώντας απαντήσεις οι οποίες θα μπορούσαν να το βοηθήσουν να επιβιώσει την «επόμενη μέρα». Τέτοιες απαντήσεις ωστόσο δεν υπάρχουν, κι αν υπάρχουν δεν βρίσκονται εντός της χώρας. Η Διεθνής Εποπτεία, ελέγχοντας την οικονομική ζωή του τόπου, καθορίζει τις εξελίξεις και στο πολιτικό επίπεδο… Κάπως έτσι, γίνεται ολοένα και πιο καθαρό στον κόσμο, ότι οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου, ασχολούνται με λάθος ερωτήματα. Με ερωτήματα που δεν ενδιαφέρουν τον κόσμο.
Απ την άλλη μεριά, η κοινωνία ελάχιστα ενδιαφέρεται πια για την τύχη των πρωταγωνιστών και των πολιτικών θιάσων που μάχονται απεγνωσμένα να παραμείνουν επί σκηνής. Το προβλεπόμενο 25% επίσημης ανεργίας για το 2012, καθορίζει καταλυτικά τα ενδιαφέροντα και τις απαιτήσεις του κόσμου. Σε μια κοινωνία όπου ο 1 στους 4 θα είναι άνεργος, τα ερωτήματα που το πολιτικό σύστημα καλείται να απαντήσει είναι αυτονόητα.
Αυτονόητο είναι επίσης ότι την απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα δεν μπορούν να τη δώσουν αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στο σημερινό τα χάλι. Ούτε αυτοί που προσπαθούν να σώσουν το πολιτικό τους σαρκίο κάνοντας τεμενάδες τους Επιτρόπους, τους Επόπτες και τα Μνημόνια.
Αυτοί, ωστόσο, που μπορούν να διατυπώσουν απαντήσεις στα προβλήματα της κοινωνίας, μοιάζουν ακόμη βυθισμένοι στην αυτιστική υπεροψία της αριστερής μονοδιάστατης καθαρότητας και αλήθειας τους. Περιμένουν ατάραχοι, λες και την εύχονται, την επερχόμενη καταστροφή…
.
Γεώργιος Ονειροπαρμένος @ 03 Ιαν 2012 1:10
Μετά από όλη την προσπάθεια που έβαλε ο Παπανδρέου ώστε να έχουμε ένα 2012 γεμάτο ελπίδα για την Ελλάδα μπορώ να πω με βεβαιότητα Το 2012 θα είναι ένας χρόνος σταθμός στην Παγκόσμια ιστορία θα αναφερόμεθα σε αυτόν ως πριν το 2012 και μετά το 2012.Ο Μπάρακ Obama βρίσκετε στην δεινή θέση ώστε να είναι ο Πρώτος μαύρος? Πρόεδρος της Αμερικής που είναι έτοιμος να χάσει από τον Μορμόνο Romney.Για να αποφθεχθεί αυτό κηρύσσεται πόλεμος που πλέον θα αρχίσει το φαινόμενο του ντόμινο παγκόσμιος. Η Αγγλία θα αρχίσει την πρώτη κίνηση για να αφήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Βασίλισσα κάνει στην πάντα για τον William αλλα κρατάει τα ηνία πίσω από τα παρασκήνια.Η Ρωσία μπαίνει σε σύντομη διαρκειας στρατιωτική επέμβαση που θα εδραίωση πιο πολύ την θέση της. Τραπεζιτική κατάρρευση στην Ευρωζώνη, έξοδος της Ελλάδας και αρχή πληρωμής δανειστών μας με εκποιήσεις της Δημόσιας περιουσιας κάτω από Ευρωπαϊκό έλεγχο.Η συρρίκνωση της Ευρωζώνης είναι πλέον γεγονός.Η Tουρκια αρχίζει υπόγειες συμφωνίες για ανταλλαγή εδαφών.Το Ισραήλ προσαρτεί καινούργια εδάφη, διάσπαση Αραβικών κρατών και απαρχή της Ηεας Ισλαμικής παγκοσμιοποίησης. Όσο για την Ελλάδα ο κατήφορος της είναι μονόδρομος. Παγκόσμιες αλλα και τοπικού χαρακτήρα Kλιματολογικές αλλαγές, παράνομη μετανάστευση σε τεράστιους αριθμούς ,πολιτική αστάθεια, μαζική μετανάστευση του γηγενούς και παραγωγικής ηλικίας Ελληνικού πληθυσμού. Η Κίνα αρχίζει να αντιμετωπίζει εσωτερικά προβλήματα τα οποια για να αποφυγή θα αρχίσει στρατιωτική και επεκτατική πολιτική σε όλη την Asia και Ωκεανία .Σας φαίνονται απίθανα? Δεν έχετε να κάνετε τίποτα άλλο από το να στρέψετε το βλέμμα σας στα 100 χρονια που ήδη πέρασαν. Εάν περιμένετε το μέλλον, να σας φέρει σταθερότητα συνεχίστε να "κοιμασθε" και καλά όνειρα. Τα πάντα ρέει
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΓΙΑ ΤΟ 201 @ 03 Ιαν 2012 1:14
Μπορεί να γραφουν εκατοντάδες απόψεις με διαφορετική φρασεολογία για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην Ελλάδα για το όνειρο που χάθηκε για το αβέβαιο μέλλον για την μαζική προσπάθεια που πρέπει να γίνει την αλλαγή της πολιτικής σκηνής κλπ.Επιτρέψτε μου να εκφράσω το δικό μου σχόλιο.Αυτό που εμενα με φοβίζει είναι ότι ποτε στην Ιστορία μας δεν βρέθηκε η Ελλάδα κάτω από τέτοιου τύπου απειλή απώλειας Εθνικής Κυριαρχίας και οικονομικής κατάρρευσης (εν καιρώ Ειρήνης).Διότι σε βαθιά οικονομική κρίση έχουμε ξαναβρεθεί.Όμως πάντοτε υπήρχε κάποιος ηγέτης που παρόλο που δεν ήταν αρεστός ή αποδεκτός από όλους πείρε τα ηνία της χώρας και την έβγαλε σιγά σιγά από το αδιέξοδο.Και ο Λαός μας που είχε μάθει να δεινοπαθεί είχε μάθει επίσης ότι για να βγει η άμαξα από την λάσπη πρέπει να βάλουν όλοι πλάτη και να σπρώξουν.Σήμερα όμως δεν υπάρχει ούτε ένας Πολιτικός ηγέτης που να αναλάβει αυτό το έργο διότι όλοι όχι μονο είναι άδεια ανθρωπάκια με μεγάλες τσέπες αλλα πάσχουν από μια αχαρακτήριστη αναισθησία και τεραστια έλλειψη ευθιξίας.Δεν είναι ικανοί να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν για τις ίδιες τους τις αποφάσεις και να εξηγήσουν επιτέλους πιάνου συμφεροντα εξυπηρετούν.Διότι είναι ενφανες ότι ο κατήφορος που μας οδήγησαν είναι ένας μη ανεστρεψιμος μονόδρομος.Από την άλλη όμως ποτε δεν ήταν ο Ελληνικός λαός τόσο εαυτουλακιας συμφεροντολογος και κοντόφθαλμος. Γιατί όλα αυτά ήταν τα χαρακτηριστικά ,αυτών των λίγων που πάντοτε βγήκαν πιο πλούσιοι από την οποιαδήποτε κρίση.Aυτών που καταπάτησαν τα δικαιώματα των πολλών και γέμισαν την τσέπη τους με τα λεφτά του κράτους.Σήμερα υπάρχει μια παράλυση ένα ατέλειωτο μοιρολόι για αυτά που είχαμε και δεν θα έχουμε και πως θα τα καταφέρουμε και γιατί ο άλλος δεν έχασε αυτά που χάνω εγώ kαι πάει σχοινί κορδόνι.Εάν οι πριν από εμάς έκαναν αυτό που εμείς κάνουμε σήμερα η άμαξα που λέγεται Ελλάδα θα ήταν πια σκεπασμένη από τη λάσπη.Εάν εμείς φθάσαμε εδώ που φθάσαμε ήταν γιατί χιλιάδες άλλοι δούλεψαν για εμάς πριν εμείς γεννηθούμε.Ξανασηκωθήκαν μετά από κάθε κρίση κάθε πόλεμο,έδεσαν την καρδια τους κόμπο σφουγγίσαν το δάκρυ τους και χωρίς σχεδόν βοήθεια από μια κρατική μηχανή που είχε όλα τα γρανάζια κατεστραμμένα άρχισαν να κτίζουν όχι για αυτούς μονο αλλα για αυτούς που θα έρχονταν στο μέλλον.Λοιπόν δεν υπάρχει ελπίδα να βγούμε από το λάκκο ούτε σήμερα ούτε αύριο ούτε μεθαύριο αλλα εάν δεν ανεβεί ο ένας στην πλάτη του αλλου εκεί θα μείνουμε.Το χρωστάμε σε αυτούς που θα έλθουν μετά από εμάς και θα μάθουν στο βιβλίο της Ελληνικής ιστορίας πως οι Eλληνες καταφεραν να ορθοποδήσουν από την μεγάλη οικονομική κρίση και το χρέος που σχεδόν κατεστρεψε τα γρανάζια της κρατικής μηχανής.ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΓΙΑ ΤΟ 2012,13,14,15,16,17,18,19,20..........
ΓΡΑΨΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΣΧΟΛΙΑ