Η σελίδα του λοξού

♦ Θεατρική αναπροσαρμογή των κυβερνήσε­ων και η ουσία, πανομοιότυπη προσταγή, πα­σπαλίζεται με την απενοχοποίηση της ανανεω­μένης απόδοσης του κειμένου. Καθηλωμένη η ευκτική στα παλιά ερμάρια καταπνίγεται κάτω απ’ τις πυκνογραμμένες σειρές των υποσημει­ώσεων. Ψιλά γράμματα οχυρωμένα πίσω απ’ τις προθέσεις σκιάζουν το ελπιδοφόρο εκ της αλλοτροπίας προαναφώνημα, χαρίζοντας στην ανάπτυξη του θέματος τον θλιβερό χαρακτήρα μιας απροκάλυπτης υποταγής.

♦ Συμβάσεις στην αιτιατική των προσαρμο­σμένων επιλογών και το τσουχτερό κρύο εκ­θέτει ανεπανόρθωτα το ψευδολόγημα της ηλι­οφάνειας.

♦ Η θρασυστομία των επιφανών φαντάζει υστερόβουλο εκφώνημα και τα ρητορικά σχή­ματα υπογράφουν την πολυκαιρισμένη συνθή­κη του υποκριτικού λόγου.

♦ Συνεργασίες υπογραμμισμένες με όλα τα χρώματα και μογίλαλες οι αντιδράσεις κρα­τούν απλώς τα προσχήματα στα όρια του λήμ­ματος.

♦ Και οι συμμετέχοντες διαφωνούν προκαλώ­ντας το μειδίαμα στο αναγνωστικό κοινό, το οποίο συνοφρυωμένο ατενίζει την ανάρτηση των χειμερινών εκπτώσεων.

♦ Και στις εκτός του χρόνου απαγγελίες της ευείκαστης ομοιοκαταληξίας, παντέρημη η λογική φεύγει στη σιωπή τής ασπροντυμένης απουσίας.

♦ Ενώ η περιπλεγμένη συλλογιστική της δι­γλωσσίας σκαρφαλώνει στο σαρδάμ για να αποσαφηνίσει τη συγγένεια των επωνύμων.

♦ Και τα σταγονίδια επιφέρουν αναταραχή στα απόκρυφα των βάλτων και πίσω απ’ τις πυκνές καλαμιές αλλοπρόσαλλοι αφηγητές συλλαβίζουν τα εφιαλτικά κατάλοιπα.

♦ Τοιουτοτρόπως, λοιπόν, και χωρίς καθόλου ερυθρόν εις τας παρειάς επισημαίνεται το σχήμα.

Και η επικράτεια του αναφλασμού αποκα­λύπτεται αυθαδόστομα, αποκαθιστώντας τη μεταμφιεσμένη αβελτερία.

♦ Χειμώνας!

♦ Οι δρόμοι γέμισαν μ’ απλωμένα χέρια, ενώ οι συνταγογράφοι δρομολογούν την κατάληξη των παραγώγων. Το σύννεφο καταχράστηκε την υπομονή της καταιγίδας και ξέβρασε το σκοτεινό. Η μελαγχολία σκέπασε την Εσπερία και δυσκολοπρόφερτες γλώσσες πνέουν τα λοίσθια. Το αποτέλεσμα, τελευταίο ανακοινω­θέν, θα προσυπογράψει το τέλος μιας εποχής βασισμένης στην επιφάνεια της εικόνας.

♦ Οι δραματικοί τόνοι, προπαροξύτονα σημάδια, θα προσκομίσουν στη λήγουσα την ομολο­γία της ανυπαρξίας και τα επίθετα στα στόμα­τα θα χαρακτηρίσουν υβρίζοντας τις διαδρο­μές των υποκειμένων.

♦ Η μεθοδολογία της οράσεως συνεχίζει το παιχνίδι των απλοϊκών εκφωνήσεων και οι συνευρισκόμενοι υπερτιμημένοι δημοκόποι δια­σφαλίζουν την εφήμερη αναγνωρισιμότητα.

♦ Στους κρεμαστούς κήπους των απείρου κάλ­λους ανθέων.

♦ Γέλια και δάκρυα ανάκατα!

♦ Και συμπλέκονται οι αισθήσεις κι αποσύρε­ται η ακοή καταπονημένη απ’ την κακοφωνία.

♦ Χειμώνας!

♦ Στον φανοστάτη κάτω απ’ το ψιχάλισμα αρ­γόσυρτη και συνεπαρμένη η αγωνία αντιφεγ­γίζει. Μια χαρτοσακούλα άδειασε τη ζωή της στο πεζοδρόμιο. Μαντρότοιχοι και καγκελόπορτες. Παγωνιά και σκοτάδι. Ασπρόμαυρο συ­ναίσθημα πάνω στο κεντημένο.

♦ Αναπνοές του βοριά, καταιγίδα πρωτόγνω­ρη, να παρασύρονται οι φυλλωσιές, να μένουν τα κλαδιά χωρίς φωνές και προλογίσματα.

♦ Και μια ασημένια βροχή ψιθυρίζει την ανα­στάτωση.

♦ Στην καθηλωμένη σκέψη.

Μυογράφημα

Χτες.

Χαμηλωμένα φώτα. Οι δρόμοι αδειανοί. Σκοτάδι πυκνό. Κλεφτές ματιές δεξιά -αριστερά. Χνότα να φωτίζουν τη νύχτα. Φόβος. Γιακάδες σηκω­μένοι. Κρύο. Τρία κτυπήματα στην πόρτα. Μετά άλλα δυο. Ησυχία. Μια λέξη. Κι άλλη μια. Τρίξιμο. Χαιρετισμός. Μια σκά­λα. Ένα υπόγειο.

Μαζεμένοι εκεί, κάτω από μια λάμπα πετρελαί­ου. Αλευρόκολλα, μπογιά, πινέ­λα. Φάρμακα, τρόφιμα κι ένας πολύγραφος. Ένας πομπός αυ­τοσχέδιος. Γραφομηχανή. Στην άκρη μια ντουντούκα.

Στο μεγάλο κτήριο πίσω απ’ τα σιδερένια κάγκε­λα. Αμούστακα παντελόνια δέ-ναν τις λέξεις στα χείλια των πε­ραστικών. Ο τρόμος γινόταν χα­μόγελο. Ξεθάρρεμα των μορφα­σμών. Αισιοδοξία. Συνθήματα και τραγούδια. Συντροφικότητα. Χωρίς χρώματα. Με το μπλε και το άσπρο να συνεχίζει την Ιστο­ρία. Πέπλο παλιό, υπέρτιτλος μεγαλείου.

Οδοφράγματα. Φωτιές.

«Είμαστε αδέρφια, είμα­στε αδέρφια».

Ένας συριγμός. Ερπύστριες.

Μετά τα μεσάνυχτα. Μια πόρτα γκρεμισμένη. Σύμ­βολο καινούργιας παραγράφου. Επισύναψη της νιότης. Απάντη­ση στην αλυσίδα.

Σήμερα.

Πρόσωπα παραχαραγμέ­να. Ευνουχισμένες συνει­δήσεις. Σαλόνια, βαριές κουρτί­νες. Γραβατωμένες λέξεις, αλ­λοτριωμένες αναμνήσεις. Υπουργοί, βουλευτές, δημόσιοι λειτουργοί.

Καθιερωμένο σημάδι στο ημερολόγιο. Μεταποίηση του παρελθόντος. Σχολική εορ­τή. Σημαιάκια και μονότονες αναφορές.

«Εδώ Ελλάδα, σας μιλά ο λαός των ελεύθερων πο­λιορκημένων».

Ακούστηκε ο ψίθυρος απ’ τα ξεραμένα χείλια του μεσήλικα που αρνήθηκε τον ενεστώτα. Ένα δάκρυ κάτω απ’ τα βλέφαρα και μια ανατριχίλα ζωντανή, του Νοέμβρη η αλή­θεια, στην αναπνοή του.

Οι μικροπωλητές παρατε­ταγμένοι στη σειρά δια­τρανώνουν την πραμάτεια τους.

Ενώ η ουσία κρύβεται, ντροπιασμένη στα παλιά συρτάρια.

Διαβάθρα

Περιέργεια λεπτομέρειας στην

κλίμακα

Αναίδεια της ευμορφίας,

σκηπτροφόρος

Περισυλλογή της μνήμης,

σχήμα του ξημερώματος,

μεγαλούργημα πολυσήμαντο

Επιβολή των ενστίκτων,

προσχεδιασμός της

ανωτερότητας

Εξαίρεση των συναισθημάτων,

προσορμιστήριον του αρχέγονου

Απάντημα της αισθητικής, λόγος

της παρόρμησης

Φανέρωμα των απόκρυφων

Σκέψεις και πράξεις

Μονόλογος εσωτερικός

Στο βαμμένο προσκήνιο

Πανώγραμμα του ασύλληπτου

Στο απεριόριστο της αιωνιότητας