Η πόλις εξάλω! Ιστορίες μιας πόλης σε κρίση

Ψεύτικο το φεγγαράκι…

Tου Γιάννη Καλαβριανού*

«Πολλοί ήταν οι ρομαντικοί που ανηφόρισαν στον Ιερό Βράχο για να θαυμάσουν από κοντά το μεγαλύτερο φεγγάρι της χρονιάς. (Από κάτω, απαραίτητη υπόκρουση ο οσιομάρτυρας Χατζιδάκις). Δεκάδες ζευγάρια, κρατημένα χέρι χέρι, ατένιζαν την τεράστια κατακόκκινη σελήνη να αναδύεται πίσω από τους κίονες του Παρθενώνα. (Ο Χατζιδάκις συνεχίζει να προσπαθεί). Η Διονυσίου Αρεοπαγίτου, ο ρομαντικότερος δρόμος της Ευρώπης, γέμισε με ερωτευμένες και ερωτευμένους». Αυτά γίνονται στην παράλληλη ελληνική τηλεοπτική πραγματικότητα. Στην άλλη, την κανονική, τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά. Η Αρεοπαγίτου θύμιζε στενοσόκακο της Μυκόνου με χιλιάδες κατακαημένες και κατακαημένους που σπρώχνονταν και αγκομαχούσαν με το πρόσφατα αποκτηθέν μαύρισμα, δεκάδες μικροπωλητές, με μαλλί της γριάς, καλαμπόκια, αναπτηράκια που φωτίζουν,  ζωάκια-χλαπάτσες που χοντρόπετσοι Πακιστανοί, αδιαφορώντας για το ολόγιομο φεγγάρι, χτυπούσαν σαν χταπόδια πάνω σε μικρό ξύλο-φορμάικα, για να ξαναπάρουν (μιράκολο!) αμέσως μετά το σχήμα τους, αυτοσχέδιες μπάντες, φυσαρμόνικες, κιθάρες, μαντολίνα, μπαλαλάικες, όλων των ειδών τα ξυλόγλυπτα και χειροποίητα σκουλαρίκια, σκυλιά, ποδήλατα, κόρνες, Νιγηριανοί με χάρτινες κινέζικες ομπρέλες, Αμερικανοί με γελοίες βερμούδες, μικροβιοφοβικές γαντοφορεμένες Κορεάτισσες που αγόραζαν τις ομπρέλες των Νιγηριανών, φρικιά, μεταλλάδες, σκυλούδες, έντεχνοι ανάμεσα στις ελιές να παίζουν  Άσιμο, ρε μπαγάσα, περνάς καλά κει πάνω – εννοώντας προφανώς αυτούς που ήδη είχαν καταφέρει να φτάσουν στον Παρθενώνα και άλλα που δεν τα χωρούσε ο ρομαντικός νους, γι’ αυτό και έκανε πως δεν τα βλέπει. Η ανηφόρα προς τον ρομαντικό στόχο, θύμιζε την Αθήνα αμέσως μετά την απελευθέρωση το ΄44 και ανάμεσα στους χιλιάδες συνέλληνες, έψαχνες τον Γεώργιο Παπανδρέου να βγάλει τον λόγο. Αν είχες προηγούμενη εμπειρία ή αθλητικό παρελθόν και κατάφερνες να ανέβεις, έμενες με το στόμα ανοιχτό. Μια σελήνη… μικρή σαν κουραδίτσα και όχι τεράστια σαν την αφίσα στον Ε.Τ. τον Εξωγήινο που σου έδειχναν στις ειδήσεις και σίγουρα όχι κατακόκκινη σαν να βγήκε από Photoshop. Μια σελήνη κανονική. Κάναμε αναγκαστικά «ουάου» για να μην νιώσουμε τελείως κορόιδα και μετά έπρεπε να βρούμε ένα σημείο μέσα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης των ερωτευμένων προσφύγων, για να ξεκουράσουμε το αποκαμωμένο μας σώμα, δίπλα σε εκείνο της αγαπημένης μας, που τα είχε φτύσει όπως και εμείς, αλλά δεν το ομολογούσαμε. Μετά, εκείνη έπρεπε να γείρει το κεφάλι της στο δικό μας, να σιγομουρμουρίσει τρυφερά «Χάρτινο το φεγγαράκι…» και να κλείσει η βραδιά με το απαραίτητο φιλί, το μοναδικό αληθινό στοιχείο μιας τόσο προκάτ βραδιάς. Μετά, ακολουθούσε η κάθοδος των μυρίων και βρεθήκαμε με τους άλλους ιππότες του ρομαντισμού να σαλαγάμε στο χαλαμάνταρο και να καταγράφονται οι καλύτερες τούμπες στον Άρειο Πάγο από την εποχή του Περικλή –σημειώνω πως το πλακόστρωτο του Πικιώνη δεν συνδυάζεται με τακούνια και σαγιονάρα λιωμένη από ανάλογες βόλτες, λες και την έτριψες με γυαλόχαρτο– για να καταλήξουμε κατάκοποι, χιλιοπατημένοι, καταϊδρωμένοι, αλλά ικανοποιημένοι που εκτελέσαμε και φέτος το ρομαντικό τηλεοπτικό μας καθήκον, στο Μετρό ή τον Ηλεκτρικό. Έπρεπε να προλάβουμε να δούμε την πανσέληνο και στις ειδήσεις. Θα το πω για μία και τελευταία φορά: η ρομαντική διάθεση δεν καθοδηγείται, δεν οργανώνεται, δεν μπορεί να είναι μαζική. Όπως όλες οι ανθρώπινες διαθέσεις, είναι και πρέπει να βιώνεται ως απολύτως προσωπική και πολύτιμη.

Υ.Γ. Μην σας ξαναδώ να φιλιέστε κάτω από γκυ και ου, να ξενυχτάτε για να δείτε πεφτάστερα και να σκαρφαλώνετε στην Πνύκα μπας και νιώσετε ερωτευμένοι, γιατί δεν θα σας ξαναμιλήσω. Βρείτε τον δικό σας ρομαντισμό, δεν παίζετε σε σίριαλ! Συνεχίζεται…

* Ο Γιάννης Καλαβριανός είναι σκηνοθέτης.