«Πρόεδρος της Αριστεράς, της Προόδου, του ΠΑΟ»

«Όταν κάποιος δεν τα βρίσκει μπαστούνια με το επιχειρηματικό κατεστημένο (πολλά τα παραδείγματα), με το αστυνομικό κατεστημένο (υπενθυ­μίζω δίκη Κορκονέα) και το θρησκευτικό κατεστημένο (υπενθυμίζω την περιπέ­τεια με το μακαριστό Χριστόδουλο και την Προεδρία της Δημοκρατίας), πιστεύ­ετε πραγματικά ότι θα τα κάνει επάνω του μόλις αντικρίσει τον Αχιλλέα Μπέο;» Ο «κάποιος» στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο Νίκος Κωνσταντόπουλος και ο δημοσιογράφος που απευθύνει το ερώτημα δίνει και μερικές πολύ ενδιαφέρουσες απαντήσεις…

Αναδημοσίευση από την Athens Voice

Του Νίκου Ξανθάκη

Οπαδός ποδοσφαιρικής ομά­δας ή σκεπτόμενο ον; Οk, το ξέρω ότι για τους γάβρους το δίλημμα δεν υφίσταται, αλλά για σκεφτείτε και λίγο εμάς τους βάζελους, που εξυπηρετούμε αμφότερες τις καταστάσεις. Και αντιμετωπίζουμε από τότε που ανέλαβε ο Νίκος Κωνσταντόπουλος την προεδρία του ΠΑΟ, κρίση υπαρξι­ακή. Ή τουλάχιστον θα έπρεπε να αντιμε­τωπίζουμε μια τέτοιου είδους κρίση, σύμ­φωνα με τους εγκυροτέρους των αθλητι­κών αναλυτών. Το καλύτερο συμπέρασμά τους; «Δεν θα μπορέσει να λειτουργήσει κάτω από το βάρος αβάσταχτων πιέσεων και καταστάσεων». Το χειρότερο; «Θα τον φάει το σκοτάδι, το μαύρο». Όλα αυτά πα­ρέα με σκαμπρόζικες λεπτομέρειες του τύπου «τι περιμένεις από έναν άνθρωπο που έβγαλε τον Συνασπισμό από τη Βου­λή;» (η Δαμανάκη το κατάφερε αυτό, αλλά άντε να πείσεις τους δαιμόνιους ρεπόρ­τερ) και νοσταλγικές περιηγήσεις στα καουμποϊλίκια της εποχής Νικόλα Πάτέρα. Κι εδώ περνάμε στο δεύτερο μεγάλο ε­ρώτημα. Τι γίνεται, ρε παλικάρια, άμα δεν είμαστε ούτε τσάτσοι του Βαρδινογιάννη ούτε τσάτσοι του Πατέρα; Η συντριπτική πλειοψηφία των Παναθηναϊκών που γνω­ρίζω εγώ δεν θέλει να συνταχθεί ούτε με τη μία ούτε με την άλλη πλευρά. Φυσικά και χάρηκαν και χειροκρότησαν και επευ­φήμησαν την επιτυχία του Νικόλα Πατέρα να βάψει ξανά πράσινο το πρωτάθλημα. Οι ίδιοι άνθρωποι, ωστόσο, είχαν χειρο­κροτήσει την καταπληκτική ομάδα του Γιάννη Κυράστα, που αν θυμάμαι καλά είχε φτιαχτεί με λεφτά βαρδινογιαννέικα. Κι αν ο Άγγελος Φιλιππίδης είχε το σθένος να πάρει τους παίκτες μας και να φύγει από τη Ριζούπολη (βλέπε το φω­τεινό παράδειγμα των Παύλου και Θανά­ση Γιαννακόπουλου), θα έβγαινε αιωνίως πρώτος βουλευτής στην Α΄ Αθήνας με ό­ποιο κόμμα κι αν κατέβαινε στις εκλογές. Μιας και μιλάμε για κόμματα, όμως, ας ε­πιστρέψουμε στον Νίκο Κωνσταντόπουλο. Δεν είχε άδικο ο Παύλος Τσίμας όταν ευφυώς σημείωνε ότι ο νέος πρόεδρος δεν είναι κανένα παιδάκι. Και πώς να ήταν, δηλαδή, όταν κατόρθωσε επί σειρά ετών να κουμαντάρει τα ρίφια της Ανανεωτικής Αριστεράς; Έχω περάσει από το χώρο, τον ξέρω καλά, και με το χέρι στην καρδιά σάς δηλώνω ότι μπορεί να σε στείλει με μονα­δική ευκολία στο τρελάδικο. Όταν κάθε μέλος και κάθε οπαδός έχει τη δική του πα­ραλλαγή αριστερής κοσμοθεωρίας (που θα σώσει τον κόσμο εν ριπή οφθαλμού!), ο πρόεδρος του ΣΥΝ πρέπει να είναι ταυ­τόχρονα ταχυδακτυλουργός, παιδονό­μος, killer (για να μην ξεχνάμε τα αμυντικά μας προβλήματα) και φυσικά δικηγόρος. Μάλιστα, δικηγόρος, για να μην ξεχνάμε και την επαγγελματική ιδιότητα του Νίκου Κωνσταντόπουλου. Όταν κάποιος δεν τα βρίσκει μπαστούνια με το επιχειρηματικό κατεστημένο (πολλά τα παραδείγματα), με το αστυνομικό κατεστημένο (υπενθυ­μίζω δίκη Κορκονέα) και το θρησκευτικό κατεστημένο (υπενθυμίζω την περιπέ­τεια με το μακαριστό Χριστόδουλο και την Προεδρία της Δημοκρατίας), πιστεύ­ετε πραγματικά ότι θα τα κάνει επάνω του μόλις αντικρίσει τον Αχιλλέα Μπέο; Να φέρω κι ένα παραδειγματάκι; Πέρυ­σι ο πρόεδρος Πατέρας έκανε τη μεγάλη μαγκιά και ανέβηκε στο πούλμαν της ο­μάδας και πήγε κύριος στο Καραϊσκάκη. Δεν μπόρεσε όμως να εμποδίσει τα άθλια έκτροπα στη διαδρομή. Ελάτε τώρα στη θέση του προέδρου Κωνσταντόπουλου. Είναι πολύ πιθανό ότι όχι μόνο στο πούλ­μαν δεν θα ανέβει, αλλά ούτε καν την εν­δεκάδα του ντέρμπι δεν θα ξέρει. Τι στοί­χημα πάτε, ωστόσο, ότι ως καλός δικηγό­ρος θα έχει δέσει από την προηγουμένη όλο το σκηνικό με δεκάδες εισαγγελείς, εκατοντάδες εντάλματα και χιλιάδες α­στυνομικούς να περιφρουρούν την τάξη; Εν κατακλείδι; Εν κατακλείδι, είναι προ­φανές ότι ο νέος πρόεδρος του ΠΑΟ ούτε άγιος είναι ούτε θαυματοποιός. Περισ­σότερο φέρνει σε εκείνο εκεί που είχε πει ο Ουίνστον Τσόρτσιλ για τη Σοβιετική Ένωση. Ότι δηλαδή επρόκειτο περί γρί­φου, τυλιγμένου σε μυστήριο, μέσα σε ένα αίνιγμα. Σήμερα πάντως δεν υπάρχει ούτε ένας σοβαρός Εγγλέζος ιστορικός που να μην παραδέχεται ότι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο τον κέρδισαν οι Σοβι­ετικοί.