Επισημάνσεις

Χορεύοντας με τους «λύκους»

Ας ελπίσουμε ότι στην περίπτωσή της το «δεν ήξερες, δεν ρώταγες;» δεν ισχύει. Δηλαδή και έχει ρωτήσει και γνωρίζει τη δυσχερή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Εθνική Λυρική Σκηνή. Όμως, κι αν γνωρίζει, έχει άραγε περιθώρια να κάνει πραγματική δουλειά ή θα την εξοντώσουν οι… λύκοι της ελληνικής, δημοσιοϋπαλληλίστικης νοοτροπίας; Η Χριστιάνα Στεφάνου, η νέα διευθύντρια του μπαλέτου της ΕΛΣ διαθέτει εντυπωσιακό βιογραφικό: πτυχιούχος της Ανωτάτης Κρατικής Ακαδημίας του Μονάχου, συνεργάστηκε ως σολίστ με το μπαλέτο της Όπερας της βαυαρικής πρωτεύουσας, όπου ερμήνευσε πρωταγωνιστικούς ρόλους σημαντικών χορογράφων. Η απόφασή της να επιστρέψει στην Ελλάδα («ικανοποίησα την επιθυμία μου να βρίσκομαι στη σκηνή, γνώριζα, εξάλλου, βαθιά μέσα μου ότι κάποια στιγμή θα επέστρεφα»), δεδομένης της εμπειρίας της, μπορεί να σημάνει μια νέα αφετηρία για ένα μπαλέτο που αν και έχει δυνατότητες έχει ελάχιστες ευκαιρίες να τις αναπτύξει και να τις επιδείξει. Εξαρτάται από το πόσο γερό στομάχι έχει η ίδια… Το στοίχημα είναι μεγάλο. Να της ευχηθούμε, με τη νίκη.

Χαρά Αργυρίου

Κι όμως τραγουδάει, ακόμα…

Τι είδαν τα ωραία μου ματάκια βράδυ Δευτέρας, στο Mega! Αφιέρωμα μεγάλο και λαμπερό στον Κώστα Μαρτάκη! My top 10 ο τίτλος της εκπομπής και ο, με το ζόρι, «αστέρας» της ποπ μπαλαφάρας προσπαθούσε να πείσει για τα 10 καλύτερα σημεία της καριέρας του. Αν δεν νύσταζα, μία η ώρα το βράδυ προβλήθηκε η εκπομπή, θα γέλαγα μέχρι δακρύων! Με το Mega! Το, άλλοτε, Μεγάλο Κανάλι! Να ήταν το Mad να το καταλάβω. Εκεί όλοι σπουδαίοι και τρανοί είναι… Τελειώνοντας η εκπομπή, εξακολουθώ να έχω την ίδια απορία: ο Μαρτάκης δικαιούται δια να τραγουδά; Όχι. Δικαιούται δια να ομιλεί; Ξανά όχι. Τότε κύριε Μπούτο μας γιατί τόσο χαμηλά πριν μπει ο Σεπτέμβρης και πριν αρχίσει η κατρακύλα για την οποία μας έχετε, ήδη, ενημερώσει;

Στέλλα Σιδερή

Ταράτσα δεν έχεις;

Δεδομένου του σύστριγγλου που επικρατεί γύρω μου _ νέες ανατιμήσεις, φόροι, περικοπές στις απολαβές των εργαζομένων, απολύσεις κλπ. _ ομολογώ ότι το τελευταίο πράμα που με απασχολούσε ήταν το αν θα έβλεπα την πανσέληνο του Αυγούστου από την Ακρόπολη. Η φασαρία που ξέσπασε _ με πρωταγωνιστές το ΥΠΠΟ και τους αρχαιοφύλακες _ για το αν οι αρχαιολογικοί χώροι θα άνοιγαν ή όχι εκείνο το βράδυ, δεν ήταν παρά άλλη μια τρανή απόδειξη του πόσο… αλλού είμαστε. Στο κάτω – κάτω έχουμε και ταράτσες από τις οποίες ήταν εύκολο να απολαύσουμε τον έναστρο ουρανό σε περίπτωση που τελικά η Ακρόπολη δεν άνοιγε. Μπορούμε να ανεβαίνουμε σε αυτές κάθε φορά πού έχει πανσέληνο και να αφήσουμε τον Παρθενώνα στην φωταγωγημένη ησυχία του _ όχι, το πήδημα στον κενό δεν ενδείκνυται, η ζωή όσο παράλογη και αν είναι, είναι ωραία.

Στέλλα Σιδερή

Τα bonus που δώσαμε

Η διαμάχη μεταξύ της νυν και της πρώην διοίκησης της ΕΡΤ για τα bonus των 2,3 εκατομμυρίων ευρώ που δόθηκαν μεταξύ 2006 και 2008, μπορεί να αναλώνεται σε αντιπαραθέσεις για τη νομιμότητα και την ηθική τους, αλλά η ουσία βρίσκεται αλλού. Στο πώς, με μια τυπικά ελληνική λογική, ένας ζημιογόνος κρατικός οργανισμός μπορεί να λειτουργεί ανεξέλεγκτα και εις βάρος ολόκληρου του κοινωνικού συνόλου – την πληρώνουμε όλοι άλλωστε. Μάλλον ήρθε ο καιρός που η χρησιμότητα και ο τρόπος λειτουργίας της ΕΡΤ πρέπει να επανεξεταστεί ριζικά και γιατί όχι το μέλλον της να κριθεί αυστηρά. Κάποτε χρειαζόμασταν έναν «εθνικό αερομεταφορέα» αλλά πλέον όχι. Μήπως το ίδιο ισχύει τελικά και με τη ραδιοφωνία και την τηλεόραση;

Γιώργος Ν. Κορωναίος

Θα μπορούσε και καλύτερα

Το «River Party Festival» που διεξάγεται κάθε χρόνο στο Νεστόριο της Καστοριάς είναι ένα φεστιβάλ που δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από εκείνα, τα μεγάλα, του εξωτερικού. Τηρουμένων των αναλογιών πάντοτε. Πλήρως οργανωμένο, καθαρό, πανέμορφο. Μόνο ένα το αρνητικό του. Το ελληνικό line up που το υποβιβάζει από μεγάλο φεστιβάλ σε φεστιβάλ τοπικού χαρακτήρα. Εκτός και αν σας φαίνεται φυσιολογικό (και πιθανό) να ξεκινήσει ο άλλος από χιλιόμετρα μακριά ώστε να δει τον Μάλαμα, όταν κάποια στιγμή μέσα στο καλοκαίρι θα έχει την ευκαιρία να τον πετύχει και σε κάποια, πιο κοντινή (του) πόλη. Χρειάζεται επειγόντως να εμπλουτίσει το πρόγραμμά του και με ξένους καλλιτέχνες. Το παρήγορο είναι πως φέτος έγινε μία αρχή. Έστω και με τους Puressence…

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Οι U2 μήλον της έριδος

Τώρα, με τη συναυλία των U2, θα αναβιώσει ξανά η γνωστή διαμάχη ανάμεσα στους indie και τους ροκ φαν της μουσικής. Κάτι σαν την παλιά αντιπαλότητα μεταξύ των «καρεκλάδων» που άκουγαν ντίσκο και των ροκάδων που μάζευαν δίσκους του Ρόρι Γκάλαχερ. Οι πρώτοι λοιπόν, οι indie, είναι οι γνωστοί «αντιδραστικοί» που στέκονται ενάντια σε οποιοδήποτε εμπορικό όνομα της μουσικής, ανεξαρτήτως αν αυτό είναι καλό ή όχι. Και οι δεύτεροι, οι ροκ και πιο «νορμάλ» ως ακροατές θα έλεγα, είναι εκείνοι που δεν βάζουν στεγανά στα ακούσματά τους, εμπορικά στεγανά εννοώ και όχι οποιαδήποτε άλλα, αισθητικής φύσεως. Οι οπαδοί της indie σκηνής και είναι αλλά, κυρίως, το… παίζουν εκλεκτικοί. «Προτιμώ να δω τους Fuck Buttons παρά τους U2», μου έλεγε ένας alternative νεαρός, ο οποίος ακούει μόνο όσα ονόματα παρουσιάζει το Pitchfork (ένα site-ευαγγέλιο με καλλιτέχνες της «ανεξάρτητης» σκηνής). Και όπου Fuck Buttons, ένα θορυβώδες ηλεκτρονικό ντουέτο με φανατικό μεν, αλλά πολύ μικρό κοινό. Την ίδια ώρα οι U2 θα μαζέψουν στο ΟΑΚΑ περισσότερους από 80 χιλιάδες. Αποτελεί το μέγεθος κριτήριο ποιότητας; Όχι βέβαια. Αλλά αυτό να το πείτε πρωτίστως στους alternative φαν που ξεγράφουν με τη μία από τα τεφτέρια τους όποιον καλλιτέχνη, ακόμα και αν κάποτε ήταν αγαπημένος τους, τυγχάνει να γνωρίσει επιτυχία. Τι ωραίο να βρίσκεσαι κάπου ενδιάμεσα και να μπορείς να απολαμβάνεις όποια ονόματα σου αρέσουν ανεξαρτήτως αν αυτά γνωρίζουν μεγάλη απήχηση ή όχι, αν είναι ποπ, ροκ, indie, χιπ-χοπ κ.ο.κ. Άλλωστε στη μουσική δεν χωρούν διαχωρισμοί, πέραν μόνο ενός, εκείνου ανάμεσα στην καλή και την κακή…

Δημήτρης Κανελλόπουλος