Η πόλις εξάλω! Ιστορίες μιας πόλης σε κρίση

Μικρές αμερικάνες, μεγάλες προσδοκίες

Tου Γιάννη Καλαβριανού*

Ανέκαθεν ήμουν μεγάλος λάτρης των σπορ. Όλων των σπορ. Τι ποδόσφαιρο, τι μπάσκετ, τι κολύμβηση, τι στίβος, τι καλλιτεχνικό πατινάζ… Δώσε μου εμένα τριπλό τόλουπ και πάρε μου την ψυχή. Ειδικά τα καλοκαίρια, που γίνονται τα Παγκόσμια Πρωταθλήματα, τα Ευρωπαϊκά, το Μουντιάλ και οι Ολυμπιάδες, του έδινα και καταλάβαινε. Όλη μέρα σπορ. Στον καναπέ. Γιατί βλέποντας σπορ, κάνεις πολλές διαπιστώσεις και γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος. Η μεγαλύτερη διαπίστωση αυτού του καλοκαιριού, είναι ανθρωπολογική: η χώρα καταγωγής καθορίζει απόλυτα τη στάση των αθλητών, εξαφανίζοντας ιδιοσυγκρασιακά χαρακτηριστικά, ανεξάρτητα από το σπορ που εξασκούν. Στην προκειμένη, εξασκούσανε την ενόργανη γυμναστική. Οι κινεζούλες, ατρόμητες, σκληραγωγημένες, μικρές δικτάτορες, με βιδωμένα κοτσιδάκια και πολλά, πάμπολλλα τσιμπιδάκια μην τύχει και δραπετεύσει καμιά τούφα. Όλες! Οι βραζιλιάνες, μικρές σουμπρέτες, μουλάτες σε μέγεθος μινιόν, δεν έδειχναν να πτοούνται. Εξάλλου, ακόμη και αν δεν τα καταφέρνανε, υπάρχει και το καρναβάλι, όλη μέρα σάμπα, μπιζάντε και άγιος ο Θεός! Οι αμερικάνες, ξανθές, με αστραφτερά βλέμματα και δόντια σαν άσπρα πλακάκια πισίνας, δεν αφήναν καμία αμφιβολία αμφισβήτησης. Έχω κάνει χιλιάδες ώρες προπόνησης, έχω φάει ξύλο με τη βίτσα από Ρώσο προπονητή που αυτομόλησε, έχω λιμάξει με ένα μήλο τα Χριστούγεννα και δεν πήγα στο χορό της αποφοίτησης, δεν θα αφήσω καμιά σας να μου κλέψει τον τίτλο! Κόλλησα να τις χαζεύω. Μικρά κορίτσια με τέλεια τεχνική, άψογα άλματα, τρελαμένους γονείς με χαβανέζικα πουκάμισα και παχύσαρκα γόνατα-κόλαφο, δίνανε σε ολόκληρο τον πλανήτη το μήνυμα της νέας εποχής: The winner takes it all και η αμερικάνα θα κάνει τα πάντα για να είναι η νικήτρια. Χρόνια σκληρής δουλειάς με αδυσώπητη προπόνηση, άλιπη δίαιτα επιπέδου Άουσβιτς χωρίς ίχνος αμύλου και πολύ, πάρα πολύ οικογενειακή προσευχή. Γιατί η αμερικάνικη οικογένεια πιστεύει πολύ στο Θεό. Και τον παρακαλεί να κερδίσει η δικιά τους και να γκρεμοτσακιστεί η αντίπαλος. Όταν πιάσουν οι μαγγανείες και πέσει το άλλο κοριτσάκι, η αμερικάνα θα σηκωθεί και σαν καθωσπρέπει δεσποινίδα θα βγάλει ένα επιφώνημα έκπληξης του τύπου: αχ, καλή μου, έπεσες! Αν όμως βάλετε την ταινία σε αργή κίνηση, θα διακρίνετε πεντακάθαρα πως η κρυφοχαρά της αμερικάνας δεν κρύβεται. Το κλάσμα λοιπόν εκείνο, που η σιχαμερή ανταγωνίστρια -συνήθως Ρωσίδα ή Ρουμάνα-σαβουριάζεται, το μάτι της αμερικάνας πλημμυρίζει από αληθινή λάμψη. Yes!!! Εξάλλου δεν υπάρχει θέση στην Αμερική για τους δεύτερους. The winner takes it all και ο άχρηστος δεύτερος να πάει να μείνει σε κανένα τροχόσπιτο στο Τεννεσί. Μια χώρα μεταλλίων, νικών και απανωτών ρεκόρ. Μια χώρα που το μέτρο σύγκρισης είναι ο Φελπς, με 8 χρυσά ολυμπιακά μετάλλια, άρα που πας εσύ κατακαημένη γυμνάστρια με δύο; ΜΟΝΟ ΔΥΟ; Αν δεν έρθουν και αυτά τα δύο, άντε να πείσεις το δεκαεξάχρονο πως είναι πολύ καλή και η τέταρτη θέση! It’s lonely at the top φίλοι μου και η Αμερική το γνωρίζει αυτό από καιρό. Το ζήτημα είναι ποιος θέλει να μένει μόνος του.

Υ.Γ. Σαν να με κατάλαβε ο παρουσιαστής που είχα φρικάρει με τη σκληράδα των μικρών αμερικανίδων πεζοναυτών και περιέγραψε την ιστορία της Νάνσυ Κέριγκαν. Η πρωταθλήτρια Η.Π.Α. του καλλιτεχνικού πατινάζ, μόλις τέλειωσε την προπόνηση, δέχτηκε επίθεση με λοστό από άγνωστο άνδρα, που της έσπασε τα πόδια, ακυρώνοντας τη συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς. Τη θέση της πήρε η μεγάλη αντίπαλός της, Τόνια Χάρντιγκ. Τελικά αποδείχτηκε, πως ο άντρας που της επιτέθηκε ήταν ο σύζυγος της Χάρντιγκ και εκείνη η ηθική αυτουργός… The winner takes it all?

Συνεχίζεται…

* Ο Γιάννης Καλαβριανός είναι σκηνοθέτης.