Συν & Πλην

ΠΛΗΝ

– Στις γιορτές, τις επετείους, τα γενέθλια του Μίκη Θεοδωράκη. Να τα εκατοστίσει. Να τα χιλιάσει. Να είναι γερός και δυνατός κι ακμαίος. Αλλά… όχι άλλο Μίκη! Όχι άλλο όλα αυτά τα «κουρασμένα παλικάρια» και οι σιτεμένες καλλιτέχνιδες που χροοοοόνια είχαν να πιάσουν μικρόφωνο και επ’ αφορμής σπεύδουν. Σε Λυκαβηττούς και άλλα «ύποπτα» στέκια. Νισάφι.

– Ποιο είναι το πιο «κακοποιημένο» τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη; Το «Αν θυμηθείς τ΄ονειρό μου». Ρέμος, Πλούταρχος, Δάρρα, τώρα και η Κατερίνα Παπουτσάκη! Δεν ήταν «όνειρο» αυτό. Εφιάλτης ήταν!

– Στον Αλέξη Κωστάλα και τη μικροφωνολαγνεία του. Στα ογδονταπεντάχρονα του Μίκη, στον Λυκαβηττό, γλώσσα δεν έβαλε, ο άτιμος, μέσα. Κόντεψε να μας βρει η ανατολή ξαπλωμένους στις κερκίδες. Ήταν κι αυτή η συναυλία σε μέγεθος… γίγας. Έμπαινε ο ένας στη σκηνή, έβγαινε ο άλλος. Ώωωωωρες γινόταν αυτό. Κουράγιο να έχει το κοινό. Που δεν είχε…

– Στον Διαγόρα Χρονόπουλο (1) για τον αριστοφανικό «Πλούτο» που σκηνοθέτησε. Παράσταση χλιαρή και αδιάφορη, τόσο διεκπεραιωτική και ανέμπνευστη, που όλο κάτι θύμιζε, κάτι που το έχουμε ξαναδεί πριν χρόνια… Από τις παραστάσεις τις οποίες μέχρι να φτάσεις στον Λεωνίδα έχεις ξεχάσει. Ευτυχώς, δηλαδή, από μία άποψη…

– Στον Διαγόρα Χρονόπουλο (2) και το «Θέατρο Τέχνης» για τη μικροψυχία και την έλλειψη γενναιοδωρίας τους. Αλλά και τη μόνιμη αγωνία που τους διακατέχει θεωρώντας ότι τα «φαντάσματα» του παρελθόντος υπάρχουν ανάμεσά τους και τους «κλέβουν» τη δόξα. Απόδειξη ότι δεν αφιέρωσαν ολόκληρη την παράσταση του «Πλούτου» στον Μίμη Κουγιουμτζή, κάτι που θα ήταν λογικό αφού ο δικός του «Πλούτος» όσες φορές παίχτηκε και όπου παίχτηκε (τρεις χρονιές στα Επιδαύρια 1994, 1995 και 2001), υπήρξε μεγάλη επιτυχία, αλλά μόνο τα δύο τραγούδια (σε μουσική Χρήστου Λεοντή και στίχους Μαριαννίνας Κριεζή) που χρησιμοποιήθηκαν στη νυν παράσταση δανεισμένα από την τότε. Και φυσικά ήταν και οι μόνες ωραίες στιγμές του φετινού «Πλούτου».

– Δεν είναι μόνο οι αφίσες με τις ημίγυμνες φωτογραφίες της Μάγκυ Χαραλαμπίδου να διαφημίζουν κάποιο dj-set της (πείτε το και αρπαχτή, μέσα θα είστε) σε μία ξεχασμένη ντισκοτέκ του Νομού Μεσσηνίας. Είναι που οι αφίσες αυτές ήταν κολλημένες πάνω σε... ελιές. Ευτυχώς που δεν είναι εποχή ράβδου.

– Το καλοκαίρι ο Αριστοφάνης νίκησε κατά κράτος τις αρχαίες τραγωδίες, με το μπακαλίστικο σκεπτικό «μέσα στην κρίση ο κόσμος θέλει ελαφριά πράγματα, όχι βαριά». Το χειμώνα που έρχεται, καθώς η οικονομική κρίση συνεχίζεται, διάδοχοι του... Αριστοφάνη θα είναι τα γνωστά τηλεοπτικά συγγραφικά δίδυμα. Οι Ρέππας – Παπαθανασίου και Ρήγας – Αποστόλου ετοιμάζουν πυρετωδώς νέα έργα, για να μισογελάσει το χειλάκι του Έλληνα εργαζόμενου. Αν, τώρα, τα θέατρά τους μισογεμίσουν και ουρές σχηματιστούν έξω από θεάματα πολύ πιο σοβαρά, δεν θα πρόκειται για καμία έκπληξη. Απλώς, για μία ακόμη φορά, το θεατρόφιλο κοινό θα έχει αποδειχθεί πιο ώριμο από αυτούς που το μετρούν και το ζυγίζουν.

– Στον Αλέξανδρο Ρήγα (και Δημήτρη Αποστόλου) για το «Αυτός ο αλήτης ο Κοέλιο… έχει πάρει πολύ κόσμο στο λαιμό του». Αυτό το τηλεοπτικό χιούμορ, της ατάκας, όπου λέμε ό,τι εξυπναδούλα μας καπνίσει και φτιάχνουμε εργάκι… έχει πάρει πολύ κόσμο στο λαιμό του. Λέγεται τώρα αυτό που είδαμε επί σκηνής νεοελληνικό έργο; Θεός φυλάξει!

– Προς κ. Εβελίνα Παπούλια: Προσοχή. Οι «Δύο ξένοι» που βλέπετε στην τηλεόραση είναι σε επαναλήψεις. Συνέβησαν πριν από πολλά χρόνια. Τώρα πια ΔΕΝ παίζετε την Μαρίνα Κουντουράτου. Άλλο  έργο, («Αυτός ο αλήτης ο Κοέλιο… έχει πάρει πολύ κόσμο στο λαιμό του») άλλος ρόλος και κυρίως παίζετε στο θέατρο κι όχι μπροστά στην κάμερα.

– Στο ραδιοφωνικό σταθμό SFERA. Κάποτε μετέδιδε τα πιο αξιοπρεπή από τα εμπορικά τραγούδια. Τώρα, αν συντονιστείτε, θα ακούσετε μία απέραντη σκυλο-dance λαϊκουριά. «Αυτά θέλει ο κόσμος» είναι η γνωστή καραμέλα. Κι όμως, από τότε που ο σταθμός φτήνυνε το ρεπερτόριό του, η ακροαματικότητά του έπεσε. Δεν είναι πάντα η ανάγκη για εμπορικότητα συνώνυμη της ευτέλειας...

– Οι ντόπιοι στο Νεστόριο όχι μόνο γύρισαν την πλάτη στους Puressence αλλά δεν έβλεπαν την ώρα να τελειώσει η συναυλία τους. Δεν ξέρω, μπορεί το κοινό να ήταν τίποτε «ταλιμπάν» του Μάλαμα και του Παπακωνσταντίνου που ακολουθούσαν στο πρόγραμμα εκείνης της βραδιάς του River Party, και να μην έδειχνε υπομονή. Ίσως. Έστω κι έτσι όμως δεν θα έλεγα πως είχαν και άδικο. Από καλλιτεχνικής απόψεως εννοώ. Ένα τραγούδι όλο κι όλο είναι το αγγλικό συγκρότημα, άντε το πολύ δύο. Στην πατρίδα τους είναι ήδη ξεχασμένοι. Όπως και στην Ευρώπη. Εκτός από την Ελλάδα αλλά και τα υπόλοιπα Βαλκάνια…

– Στον Θοδωρή Αθερίδη (1) για τη «Στρίγγλα που έγινε αρνάκι» την οποία περιφέρει, μετά της Σμαράγδας Καρύδη βεβαίως βεβαίως, σε βουνά, λόφους και ραχούλες. Για τον τρόπο που ευτέλισε τον Σαίξπηρ. Εδώ, θα μας πείτε, δεν του ξέφυγε ούτε ο Ευριπίδης και η «Ελένη» του, στον Σαίξπηρ θα κολλήσει; Είπαμε, μήπως αποφύγει το «δις εξαμαρτείν» το οποίον, ως γνωστόν, «ουκ ανδρός σοφού»…

– Στον Θοδωρή Αθερίδη (2) διότι, όχι μόνο χρησιμοποιεί, στον Σαίξπηρ, γλώσσα κατώτερου επιπέδου, πιο κάτω κι από τριτοκλασάτη επιθεώρηση –για να μην πούμε… λιμανίσια– επιμένει να υποδύεται και τον πρωταγωνιστή, τον Πετρούκιο, στη «Στρίγγλα που έγινε αρνάκι». Ας δώσει τίποτα και σε κανέναν άλλο… Όλη τη… βρωμοδουλειά αυτός πρέπει να την κάνει;

– Βγήκε, λέει, το ΣΔΟΕ να κάνει ελέγχους στις συναυλίες των σταρ ανά την Ελλάδα. Τώρα; Που ψάχνουν τον πελάτη με το δίκαννο; Τόσα χρόνια, τόσα σουξέ και τα άφησαν… ανενόχλητα! Πλέον, μικρό το κακό!

– Όλο το καλοκαίρι το περάσαμε διαβάζοντας για συναυλίες που ακυρώνονται «λόγω βροχής» σε ημέρες που τελικά δεν έβρεξε ή «λόγω ασθενείας» από καλλιτέχνες που ποτέ δεν ασθένησαν. Κανείς (καλλιτέχνης, γραφείο τύπου ή διοργανωτής) δεν είχε το θάρρος να βγάλει μία ανακοίνωση που να λέει «η συναυλία αναβάλλεται λόγω χαμηλής προπώλησης». Η κρίση είναι μεγάλη, ο κόσμος το γνωρίζει, οπότε μόνο επαινετέα θα ήταν η ειλικρίνεια. Αντί γι’ αυτό, εδώ και τρεις μήνες παίζουμε το παιχνίδι του ψέματος. Εκείνοι κάνουν πως μας κοροϊδεύουν και εμείς πως τους πιστεύουμε.

– Ουουουφ… Τελείωσαν και τα φετινά Επιδαύρια. Δόξα τω Θεώ. Γιατί με τόσο μέτριο και κακοποιημένο Αριστοφάνη, ζήσαμε μια αφόρητη πλήξη. Ελπίζουμε του χρόνου σε καλύτερα.

ΣΥΝ

+ Στον Γιάννη Χουβαρδά για τον «Ορέστη» του Ευριπίδη που παρουσίασε στην Επίδαυρο, μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και ολοκληρωμένες προτάσεις πάνω στο αρχαίο δράμα των τελευταίων ετών. Σύγχρονη ματιά αλλά όχι μοντερνίστικη, καθαρή αλλά όχι παλιομοδίτικη, με το λόγο να πρωταγωνιστεί. Ηθοποιοί σωστά διδαγμένοι, ερμηνείες πολύ καλές και ένα σκηνικό-μη σκηνικό που όμως καθόριζε «μαγικά» το χώρο.

+ Επειδή ένας Χουβαρδάς, μόνος, δεν φέρνει το (θεατρικό) καλοκαίρι στα ταλαιπωρημένα –από ευκολίες, κοινοτοπίες, κακοπαιγμένους αριστοφάνηδες και σκηνοθετικές μούχλες– Επιδαύρια, ήρθε ο Οστερμάγερ για να ολοκληρώσει αυτό που άρχισε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου. Με Σαίξπηρ και «Οθέλλο» από τη Σαουμπύνε. Με βαθιά μελέτη του έργου. Με ψυχογράφημα ύστερα από βάσανο και τεκμηρίωση του ήρωα. Με έναν Ιάγο που άστραφτε. Κι ένα σκηνικό ογκώδες «κλειστού χώρου» (που όμως λειτούργησε άψογα) όπου «τσαλαβουτούσαν» οι ηθοποιοί. Από τους τρεις Σαίξπηρ που έχει παρουσιάσει στη χώρα μας ο σκηνοθέτης («Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» και «Άμλετ»), ο καλύτερος!

+ Στον Σίμο Κακάλα γιατί κατάφερε να μας καθηλώσει δυόμιση ώρες με την «Ερωφίλη», στη «Μικρή Επίδαυρο», χρησιμοποιώντας ως μοναδικό σκηνοθετικό εύρημα τον λόγο. Λιτή, απέριττη η παράσταση, με ζωντανή μουσική, με τους ηθοποιούς καθισμένους κυκλικά –σηκώνονταν μόνο για να ερμηνεύσουν το ρόλο τους– και γλέντι μετά το φινάλε της παράστασης, με τσικουδιά και Κρητικούς μεζέδες. Όπα!

+ Στον Κώστα Τσιάνο για τους «Αγαπητικούς της βοσκοπούλας». Τρυφερό, γλυκό εγχείρημα, από αυτά που ξέρει καλά να στήνει. Τίμιο κι αξιοπρεπές. Ένας φόρος τιμής σε μια εποχή, σε ένα θέατρο, που έδωσε πολλά.

+ To φεστιβάλ της Σάνης στη Χαλκιδική είναι από τα καλύτερα της Ελλάδας. Χρόνια τώρα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως εκεί παρακολουθήσαμε live για πρώτη φορά πολλούς τζαζ και έθνικ καλλιτέχνες οι οποίοι, από την Αθήνα, δεν είχαν περάσει ούτε ως τουρίστες για να δουν την Ακρόπολη. Καταλάβατε; Αν γίνεται σοβαρή και συστηματική δουλειά ακόμα και η (υπαρκτή) δικαιολογία των ανυπέρβλητων δυσκολιών της επαρχίας παύει να αποτελεί εμπόδιο.