Iστορία Δεκαπενταύγουστου
Από τον Ρεπόρτερ του Δρόμου του «Π» Αλέξη Καζαντζίδη. Το κείμενο δεν έχει υποστεί καμία επεξεργασία.
Φαίνεται ότι αυτός ο κόσμος έχει ξεφτίζει πιά, σαν τις παλιές χαλκομανίες. Έπιασαν και οι ζέστες στην τρέχουσα κόλαση και μετά τη βουτιά στην προσωρινή ανεμελιά του Δεκαπενταυγούστου, δέχεσαι το πρώτο χαστούκι.
Μετανάστρια- παραδουλεύτρα (μια λέξη ξεχασμένη) σε καλό σπίτι σπεύδει σε ένα από εκείνα τα γραφεία ταξιδίων στην Ομόνοια που ειδικεύονται στα πέρα- δώθε με τις χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού. Επιθυμία της ήταν να στείλει ένα δέμα με ό,τι μπορούσε στα παιδιά της. Γύρω της το κλίμα είναι φτωχό, στεγνά τα έπιπλα του γραφείου, βυζαντινά τα μάτια της και πονηρά των κοντραμπατζήδων. Το δέμα παραλαμβάνεται, σταμπάρεται και ξεκινά να φύγει.
Καθώς βγαίνει απ’ το γραφείο, στη γωνία -σαν παραστάτες- δεξιά κι αριστερά καραδοκούν δυο αστυνομικοί.
«Χαρτιά!».
Ψάχνεται η μετανάστρια. Τελικά, τα έχει. Καλώς. Κακή συγκυρία, την ίδια στιγμή σκάει μύτη μια ακόμα γυναίκα.
«Χαρτιά»
Δεν ψάχνεται καν, διότι δεν έχει. Κακώς!Το αυτί της πιάνει κάτι για απέλαση!Ξεσπάει σε κλάματα.
«Της Παναγίας είναι κυρ Άστυνόμε! Χρονιάρα μέρα». Για δυο πραγματάκια στα πιτσιρικία της και εκείνη βρέθηκε στο ίδιο λαγούμι.
«Δεν έχεις χαρτιά, όμως». Τα όργανα ακλόνητα. «Βέβαια, έχεις κάτι λεφτουδάκια».
«Πόσα;»
«Τόσα»
«Λίγα είναι».
«Απέλαση!». Η τρομερή λέξη.
Βγάζει χέρια και πόδια από παντού. Ψάχνεται η έρμη. Οι αστυνομικοί εκεί, μάτια που δεν τους ξεφεύγεις, δόντια που φρουρούν τον κόσμο όλο.
Η κυρία σώζεται στο παρα τρίχα: Εμφανίζει ένα ματσάκι χαρτονομίσματα, διπλωμένα στα τέσσερα, 400 ευρώ. Τα δεδουλεύμενα της για του αφέντη το φαϊ.
«Φύγε και μην τυχόν σε ξαναπιάσουμε. Θα σε στείλουμε από εκεί που ήρθες!»
Τα όργανα μοιράζονται τον θησαυρό της φτωχής, φόρα παρτίδα, δίπλα στην πόρτα, ξεδιάντροπα, στη μέση του δρόμου.
Τελικά , αν δεν ξεμπροστιάσουμε τη βαρβαρότητα κάθε μέρα, τότε η καταχώρηση της δουλείας για τους άλλους σήμερα, θα θεωρηθεί η αυριανή μας «πρόοδος» που δύσκολα (;) θ’ αναχαιτίζεται.
Θα μας τρελλάνεις @ 16 Αυγ 2010 18:14
Δεν λέω καταδικαστέα η πράξη των αστυνομικών. Δεν έπρεπε να τα πάρουν αλλά να την απελάσουν. Δεν μας είπες όμως εσύ τελικά που χαλάστηκες, στο ότι δεν την άφησαν να φύγει ανενόχλητη;
Αλέξης Καζαντζίδης @ 16 Αυγ 2010 20:10
Με όλο το σεβασμό και προτού σε τρελάνω (αλήθεια είναι πιο τρελό το κειμενάκι από την χίτικη στάση των αστυνομικών;),η "ενσταση" μου δεν είναι τα δύο, τρία ή πέντε κτήνη. Είναι που υπάρχει μια κοινωνία - αρένα έτοιμη να συζητήσει το θέμα, να το αναλύσει, να το εξηγήσει, να το δικαιολογήσει. Δε νομοθετώ για να αποφασίσω ποιος λειτούργησε... νόμιμα στην ιστορία. Χαλάστηκα για μας που ανεχόμαστε την ιδέα της δουλείας και...την «εκτέλεση» του δούλου από τα «αφεντικό» της διπλανής πόρτας. Μάλλον αγαπητέ ή αγαπητή, το πρόβλημα δεν είναι τα... φίδια, αλλά το εκκολαπτήριο... που θέλει ξεθεμελίωμα.
Yiannis @ 17 Αυγ 2010 17:09
Καταδικαστέα και η μη εφαρμογή του νόμου, δηλαδή η απέλαση καταδικαστέα και η αρπαχτή (αυτό με αηδίασε). Δύο τα θέματα: α)Οι αστυνομικοί πληρώνονται να εφαρμόζουν τους νόμους που έχει ψηφίσει η ελληνική πολιτεία και να εκτελούν τις εντολές της εκάστοτε νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης. Σύμφωνα λοιπόν με αυτό, ΔΕΝ δικαιούνται να αποφασίζουν ποιον αλλοδαπό χωρίς χαρτιά θα πρέπει συλλάβουν για απέλαση και ποιον όχι. Η παράνομη παραμονή σε μία χώρα ειναι αδίκημα και οι αστυνομικοί υποχρεούνται να βεβαιώσουν αυτή την άδικη πράξη. Η εφαρμογή του νόμου δεν επιρεάζεται από γιοτρές και αργίες. β)Η αρπαχτή συνιστά παράβαση καθήκοντος και ΑΝ όντως έγινε αυτό (δεν μπορώ να αμφισβητήσω κατι που δεν είδα ούτε και να το επιβεβαιώσω)γι΄αυτό λέω ΑΝ, ο ρεπόρτερ του δρόμου ΠΟΥ ΗΤΑΝ..??? Τι είχε να φοβηθεί αν κατήγγειλε την αποτρόπεα αυτή πράξη ΑΜΕΣΑ..??? Ένα τηλέφωνο θα έπερνε και θα είχε και την αποκλειστικότητα της είδησης. Φοβήθηκε μήπως απελαθεί και αυτός από τους επίορκους αστυνομικούς..??? Εκτός, αν δεν έχει προσωπική εικόνα και αρκέστηκε σε μία ιστορία για την οποία δεν μπήκε καν στον κόπο - ως όφειλε- να την διασταυρώσει γιατι στο μυαλό του πρυτάνευσαν άλλα...!!!!!!!
Αλέξης Καζαντζίδης @ 17 Αυγ 2010 22:36
Διαπιστώνω μια τάση δικαιολόγησης (και όχι απλώς αιτιολόγησης) μιας συμπεριφοράς που άλλωστε, είναι ίδια απέναντι και σε μετανάστες και σε ντόπιους. Από "εγγυητές της τάξης" που δήθεν υπερασπίζονται τα ιερά και όσια, τη νομιμότητα και την πατρίδα της... πάρτης τους. Όσο για την ίδια την ιστορία,δεν ήταν προϊον μήτε κάποιας προσωπικής επιφοίτησης μήτε δόλιων σκοπών μήτε του κινδύνου να...απελαθώ (!) Η εμπιστόσυνη στο πρόσωπο που την είδε ήταν και δικλείδα ασφαλείας για να εκτεθεί ένα τέτοιο θέμα. Ανθρώποι εμπλέκονται, άνθρωποι τη διαβάζουν, πράγμα αρκετό για να περναει πρώτα η γλώσσα (ή μάλλον το πληκτρολόγιο)από το...κεφάλι. Μάλιστα, και ο ίδιος δεν΄άφησε το θέμα να περάσει έτσι, έκανε την καταγγελία για να εισπράξει την καθησυχαστική απάντηση από παρακείμενο όργανο της τάξης ότι "θα διερευνήσουμε το θέμα".
Μητσος @ 17 Αυγ 2010 23:27
Μια παροιμια θα αναφερω μονο,και την μεταφερω αυτουσια μαζι με την ντοπιολαλια της. Μη καθεσαι πισω απο μπλαρ(=μουλαρι) και μην κανς φιλο χωροφυλακα,γιατι και τα δυο θα σε κλωτσησουν...
Giannhs @ 02 Σεπ 2010 0:06
Γεια σου ρε Μητσο με τις παροιμίες σου! Δακρυβρεχτη ιστορια. Συγκινηθηκα με το μυθευμα.
ΓΡΑΨΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΣΧΟΛΙΑ