Η Σέχτα Επαναστατών «απασφάλισε»

Με μια ηγεμονικού χαρακτήρα προκήρυξη (που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Τα Νέα»), στην οποία διατυμπανίζεται όχι μόνο με επιχειρήματα αλλά και με επισυναπτόμενη φωτογραφία του οπλοστασίου της η πρωτοκαθεδρία της Σέχτας Επαναστατών στο στερέωμα της νεοτρομοκρατίας, η οργάνωση ανέλαβε την ευθύνη της δολοφονίας του Σωκράτη Γκιόλια, 8 ημέρες μετά την αιματηρή επίθεση. Στο κείμενο η οργάνωση ξεκαθαρίζει το (ιδεολογικό) στίγμα της, εξηγεί πώς και γιατί «εκτέλεσε» τον Σωκράτη Γκιόλια, αναφέρει – με διατυπώσεις που ακροβατούν ανάμεσα σε προειδοποιήσεις και απειλές – τους δημοσιογράφους και εκδότες Θέμο Αναστασιάδη, Πέτρο Κωστόπουλο, Μάκη Τριανταφυλλόπουλο, Νίκο Χατζηνικολάου, Γιάννη Παπαγιάννη, Γιώργο Κουρή και τον επιχειρηματία Δημήτρη Κοντομηνά, και υπογραμμίζει προς κάθε κατεύθυνση ότι θα είναι συνεπής με όσα διακηρύσσει.

Το ενδιαφέρον ωστόσο, πέρα από τα όσα αναγράφει και υποστηρίζει στο 7σέλιδο κείμενο, κεντρίζει το γεγονός ότι απουσιάζει έστω και μια γραμμή αναφοράς στην εξάρθρωση του Επαναστατικού Αγώνα, όπως επίσης ότι πουθενά δεν αναφέρεται το όνομα του υπουργού Προστασίας του Πολίτη.

Επίσης, ως ακόμη ένα παράδοξο επισημαίνεται ότι η προκήρυξη δεν στάλθηκε σε CD, όπως οι προηγούμενες τρεις, αλλά για πρώτη φορά σε εκτυπωμένες σελίδες, και όπως βάσιμα ή αβάσιμα συμπεραίνεται από τους ιεροφάντες της αντιτρομοκρατικής, αυτό σημαίνει πως ομολογούν με έμμεσο τρόπο αδυναμία πρόσβασης στον υπολογιστή, στον οποίο συντάχθηκαν τα τρία προηγούμενα ιδεολογικά μανιφέστα της οργάνωσης.

«Οπλίζεται ξανά»

Ας πάρουμε όμως τα πράματα από την αρχή, δεδομένου ότι ευθύς εξαρχής η Σέχτα εντυπωσιάζει, καθώς σπεύδει να δηλώσει ότι «οπλίζεται ξανά», παραδεχόμενη πως για κάποιον ανεξήγητο λόγο την περίοδο πριν από τη δολοφονία του υπαρχιφύλακα της αντιτρομοκρατικής Νεκτάριου Σάββα, στις 17 Ιουνίου 2009, ήταν αφοπλισμένη.

Πριν παραθέσουν όμως την εξήγησή τους για τους 13 μήνες που τοποθέτησαν παρά πόδα την… κριτική των όπλων, σπεύδουν να επαναδιατυπώσουν το γενεσιουργό αίτιο: «Έτσι πριν 1,5 χρόνο φτιάξαμε την Σέχτα Επαναστατών, που έγινε το όχημα διαφυγής μας απ’ τη γαμημένη ησυχία του κόσμου - φυλακή που ζούσαμε. Δυο - τρία όπλα για αρχή, μερικά βιβλία και κάποιες παραβατικές γνώσεις από προηγούμενες εμπειρίες του παρελθόντος, συνδυάστηκαν με αρκετά ‘‘κιλά’’ αποφασιστικότητας και την σιγουριά της συνείδησης που έλεγε: ή άνθρωπος ή γουρούνι, ή μαχητής ή υπόδουλος, ή επανάσταση ή συμβιβασμός με την παραίτηση».

Παρασυρμένοι ενδεχομένως από μια εξομολογητικού χαρακτήρα παρόρμηση, λένε απροκάλυπτα ότι έχουν «κάποιες παραβατικές γνώσεις από προηγούμενες εμπειρίες (όχι απαραίτητα δικές τους) του παρελθόντος», με σαφείς σημειολογικές – και όχι μόνο – παραπομπές στον χώρο του κοινού εγκλήματος.

Κι αφού διανύουν την απόσταση που χωρίζει την αφετηρία με την εξελικτική διαδικασία της ένοπλης βίας, αντισταθμίζουν τους όρους της ακήρυχτης εκεχειρίας ομολογώντας ότι οι 24 σφαίρες με τις οποίες γάζωσαν τον Νεκτάριο Σάββα αποτέλεσαν κομβικό σταθμό έντονου προβληματισμού.

Αναβάθμιση δράσης

«Μετά το τρίτο μας χτύπημα, θέσαμε στον εαυτό μας το ζήτημα της αναβάθμισης της δράσης μας, που εμπεριείχε κάποιες απαραίτητες προϋποθέσεις. Έτσι περάσαμε σε μια δημιουργική αφάνεια με σκοπό να αναδυθούμε πιο ικανοί, πιο ουσιαστικοί, πιο επικίνδυνοι. Σε αυτό το διάστημα αρκετοί από εμάς εκπαιδευτήκαμε στα όπλα, μάθαμε νέες τεχνικές, διαβάσαμε, ενημερωθήκαμε για άγνωστες μέχρι τότε καταστάσεις αγώνα, ανταλλάξαμε εμπειρίες και σκεπτικά με άλλους μαχητές και ανεφοδιαστήκαμε στον υλικοτεχνικό τομέα. Παράλληλα οι υπόλοιποι μαχητές μας δεν έμειναν ανενεργοί. Δημιούργησαν ένα απαραίτητο δίκτυο πληροφοριών, συνέλεξαν στοιχεία, φρόντισαν την συνειδητή αεργία μας και πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στο σκοπό της Επανάστασης και στην αξιοπρέπεια του εαυτού τους».

Είναι όμως αυτή η αιτία, ή όπως πιθανολογείται τους αδρανοποίησε από τα πάνω ο Επαναστατικός Αγώνας και μόλις «εξέλιπε» η παρουσία του, άνοιξε διάπλατα το πεδίο για την ένοπλη έφοδο στον ουρανό της νεοτρομοκρατίας; Μήπως είναι κι αυτός ένας από τους λόγους που δεν μπήκαν στον κόπο ν’ αφιερώσουν έστω και μία λέξη στην οργάνωση που διεκδίκησε το ζωτικό κενό που άφησε πίσω της το καλοκαίρι του 2002 η 17 Νοέμβρη και δευτερευόντως ο ΕΛΑ;

Στην προηγούμενη προκήρυξή τους, την τρίτη κατά σειρά, για την εκτέλεση του Νεκτάριου Σάββα, δήλωσαν ότι πηγή έμπνευσής τους δεν ήταν οι δύο μεγάλες ένοπλες οργανώσεις της μεταπολίτευσης, αλλά οι αποκλίνουσες συνιστώσες: «Ιχνηλατώντας τα χνάρια αυτής της πολιτικής εμπειρίας και της παρακαταθήκης αντάρτικων σχηματισμών, όπως η Ε.Ο. Οκτώβρης ’80, η Αντικρατική Πάλη, η Επαναστατική Αλληλεγγύη, η 1η Μάη και ορισμένοι κύκλοι του ΕΛΑ, δεν αναζητούμε την ιστορική τους δικαίωση, αλλά τη συνέχεια και το ξεπέρασμά τους. Την ένοπλη επαναστατική κριτική και το αντιεραρχικό αντάρτικο πόλης. Απ’ την πρώτη στιγμή δραστηριοποίησης μας ως ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ δηλώσαμε την πολιτική και επιχειρησιακή ανεξαρτησία και αυτονομία απ’ οποιαδήποτε ‘‘κεντρική καθοδήγηση’’ ή ‘‘κατευθυντήριο γραμμή’’». Είπαν δηλαδή ότι έγιναν σχισματικοί σεχταριστές, αποκηρύσσοντας την πατερναλιστικού χαρακτήρα αυθεντία του Επαναστατικού Αγώνα.

Τώρα όμως μπροστά στην προοπτική του… κενού «διοίκησης», σπεύδουν να κάνουν επίδειξη ισχύος με την επισύναψη του οπλισμού τους, αυτοανακηρυσσόμενοι σε solus primus της νεοεπανάστασης.

Σε αντίθεση με όσα μας έλεγε η αντιτρομοκρατική, υποστηρίζουν και παραθέτουν στοιχεία γι’ αυτό, πως ο Γκιόλιας ήταν καλά φυλασσόμενος στόχος από δύο αστυνομικούς συνοδούς: «Ο ‘‘αφύλακτος’’ Γκιόλιας, ο δημοσιογράφος που κατήγγειλε το σύστημα προστασίας υψηλών προσώπων λέγοντας πως οι αστυνομικοί πρέπει να είναι μάχιμοι στο δρόμο κι όχι να συνοδεύουν ως Φιλιππινέζες υποψήφιους στόχους, είχε τους δικούς του ένοπλους γορίλες… Παλιομαλάκες της αντιτρομοκρατικής, αν μπορείτε τώρα διαψεύστε τα παρακάτω στοιχεία…» και παραθέτουν αριθμούς των μοτοσικλετών που συνόδευαν το αυτοκίνητό του και πληροφορίες για τις… συνήθειες των αναβατών τους!

Ακολουθώντας το παράδειγμα της 17Ν, στέλνουν ένα μήνυμα σε «όλους τους αυτόπτες μάρτυρες, η απάντησή τους σε κάθε ερώτηση να είναι μόνο μία ‘‘Δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα...’’, οτιδήποτε άλλο θα εκληφθεί ως συνεργασία με την αστυνομία και αυτό δεν είναι αποδεκτό», ενώ καταλήγουν με δύο υστερόγραφα και με απειλές για αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ, τους διευθυντές φυλακών, σωφρονιστικούς υπαλλήλους και κοινωνικούς λειτουργούς των φυλακών.