Επισημάνσεις

Η Λυρική επιτίθεται

Αν στην υπερήφανη πατρίδα ο μοναδικός τρόπος διαμαρτυρίας είναι η απεργία, η Εθνική Λυρική Σκηνή διαμαρτύρεται για την κρατική αδιαφορία, που στατιστικά την οδηγεί στο κλείσιμο, πρωτοτυπώντας: με υπερεργασία. Ανεβάζοντας, δηλαδή, όχι μία -ως είθισται- αλλά δύο παραστάσεις στο Ηρώδειο. Μετά τη «Νόρμα» έρχεται η σειρά της «Αΐντα» (23, 24 και 28 του μήνα, στην κλασική παραγωγή του Ντίνου Γιαννόπουλου). Απομένει να δούμε αν η περίφημη «Σκηνή του Θριάμβου» θα εντυπωσιάσει επαρκώς τους κυβερνώντες ώστε να δουν με συμπάθεια το μέλλον της μοναδικής όπερας της Ελλάδας. Αν και πολύ φοβάμαι ότι τα δικά τους αυτιά έχουν εθιστεί στο φάλτσο…

Ένα ταιριαστό ζευγάρι

Άκουσον, άκουσον! Ο Πέτρος Φιλιππίδης και η Άννα Παναγιωτοπούλου θα ανεβάσουν του χρόνου το «Χάρολντ και Μοντ» του Κόλιν Χίγκινς. Για όσους δεν έχουν δει την εξαιρετική ταινία του Χολ Άσμπι (1971), το έργο περιστρέφεται γύρω από τη σχέση ενός 19χρονου με τάσεις αυτοκτονίας και μιας ανατρεπτικής 79χρονης, της Μοντ. Τα αισθήματα τρυφερότητας που αναπτύσσει ο μπερδεμένος νεαρός απέναντι στη γεμάτη ζωντάνια και αποφασιστικότητα ηλικιωμένη γυναίκα οδηγούν στη δημιουργία μιας ιδιαίτερης σχέσης, η οποία προφανώς σπάει όλα τα ταμπού περί διαφοράς ηλικίας (πόσo μάλλον που ο νεαρός τής προτείνει να παντρευτούν). Πόσο συντηρητική λοιπόν η ελληνική εκδοχή που θα μας σερβίρει το ζεύγος Παναγιωτοπούλου-Φιλιππίδη! Πόσο πιο «νορμάλ» και μετριοπαθής, πόσο πιο φυσιολογική απ’ ό,τι υπαγορεύει το κείμενο φαντάζει η σχέση ανάμεσα σε δύο ώριμους ηλικιακά ανθρώπους. Είπαμε η τέχνη χρόνια δεν κοιτά, υπάρχει όμως ένα όριο… Και προς τα πάνω και προς τα κάτω…

Στέλλα Σιδερή

Συνεχόμενοι πνιγμοί

Το σκηνικό της Χλόης Ομπολένσκι ήταν πράγματι εντυπωσιακό. Μια τεράστια χωμάτινη έκταση απλωνόταν απ’ άκρη σ’ άκρη με λιγοστά έπιπλα τοποθετημένα προς την αριστερή μεριά και ένα ψιλόλιγνο δέντρο στη δεξιά. Μια τσεχοφική αίσθηση, μια αίσθηση κτήματος μακριά από την πόλη, όπου τα μέλη μιας οικογένειας και οι φίλοι ή οι συγγενείς συγκεντρώνονται για να αρχίσουν σιγά σιγά τα μυστικά και τα ψέματα να αποκαλύπτονται. Και πράγματι έτσι έγινε. Η αφορμή για τη συγκέντρωση η γέννηση ενός μωρού: τι πιο χαρμόσυνο; Τι θα συνέβαινε όμως αν το μωρό αυτό ήταν κακός «τόκος»; Αν η μάνα του το θεωρούσε ανεπιθύμητο; Ο Δημητριάδης αποφασίζει να πάει ενάντια σε αυτή τη βαθιά ριζωμένη αντίληψη, ότι δηλαδή ένα παιδί φέρνει απαραίτητα ευτυχία. Όπως δήλωσε σε συνέντευξή του, εμπνεύστηκε την ιδέα για το έργο «πριν από 10 χρόνια, περιμένοντας μια γνωμάτευση γιατρού για τη μητέρα μου. Ήμουν σε άσχημη κατάσταση και ήθελα κάπως να απασχολήσω το μυαλό μου. Τότε σκέφτηκα: "Τι θα συνέβαινε σε μια ομήγυρη ανθρώπων που έχουν συγκεντρωθεί για να γιορτάσουν τη γέννηση ενός μωρού, το οποίο έχει πνίξει η ίδια η μάνα του;"». Έτσι ξεκινάει μια περιήγηση στον λαβύρινθο της ανθρώπινης σεξουαλικότητας και αναπαραγωγικής δραστηριότητας. Στην προσπάθειά του να εμβαθύνει στο θέμα ο Δημητριάδης χάνει τον έλεγχο (με την κακή έννοια): καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης υπάρχει μια εξαντλητική υπερπροσφορά εικόνων, φράσεων και λέξεων που αφορούν τα γεννητικά όργανα, τον γυμνό άνδρα σε στύση που είναι «σαν παιδί έτσι που κρατάει τον πούτσο του ανάμεσα στα χέρια του», τα σωματικά υγρά που ρέουν άφθονα, τα υγρά της γέννας, τα αίματα της βρεφοκτονίας. Μπορεί να ακούγεται σαν προϊόν εμμονής και υπερβολής –ας πούμε στο πληθωρικό στυλ του Φράνσις Μπέικον– αλλά στην πραγματικότητα θυμίζει ακατάσχετο παραλήρημα ηλικιωμένου. Ο Βογιατζής δεν κατάφερε να κάνει κάτι ενδιαφέρον με αυτό το προβληματικό κείμενο. Απλωμένοι στη χαοτική έκταση του σκηνικού, με κάκιστο ήχο (δυσκολευόσουν τρομερά να ακούσεις τι λέγανε) οι ηθοποιοί, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές τους, πνίγηκαν και αυτοί στα ρεύματα μιας ατυχούς συνεύρεσης συγγραφέα και σκηνοθέτη.

Στέλλα Σιδερή

Η γρανίτα, κάποτε….

Τα σχόλια για τον «θάνατο» των θερινών κινηματογράφων κάνουν συχνά πυκνά την εμφάνισή τους στις σελίδες του Τύπου αλλά και στις συζητήσεις των σινεφίλ. Σχόλια, δικαιολογημένως, πικρά. Και ενώ για τα θερινά τα σινεμά με τα γιασεμιά και όλα τα άλλα καλλωπιστικά τους δακρύζουμε, μπροστά στον μαρασμό των θερινών θεάτρων μένουμε παραδόξως αδιάφοροι. Και όμως, τα περισσότερα από αυτά έκλεισαν, ενώ τα ελάχιστα εναπομείναντα έχουν ρίξει τόσο πολύ το επίπεδο που θα ήταν καλύτερα να είχαν κλείσει. Το θεατρικό καλοκαίρι, ανθηρό και ενδιαφέρον πριν από δέκα – δεκαπέντε χρόνια, πέθανε. Απομένουν ο Στάθης Ψάλτης και ο Μάρκος Σεφερλής, να στοιχειώνουν με την κακογουστιά τους τη μνήμη του… Αυλαία.

Εσείς πόσα «views» κάνατε σήμερα;

Η μεγάλη απάτη με τα «views» κάθε τραγουδιού στο youtube. Θα έχετε διαβάσει δημοσιεύματα ότι «το νέο τραγούδι του τάδε έχει τόσα εκατομμύρια views» και ότι «αυτό θεωρείται μεγάλη επιτυχία». Η πραγματικότητα είναι ότι γραφεία δημοσίων σχέσεων και fan clubs καλλιτεχνών ασχολούνται ακριβώς με αυτό: να «κλικάρουν» συνέχεια το ίδιο βιντεάκι για να ανεβαίνει ο αριθμός των θεάσεων και να έρχεται η... επιτυχία. Έτσι θα δείτε Έλληνες καλλιτέχνες με 4.000.000 views! Κάθισε δηλαδή σχεδόν ο μισός πληθυσμός της Ελλάδας και «κλίκαρε» το ίδιο τραγούδι. Μα, για πόσο αφελείς μάς περνάνε πια; Πώς μπορείτε να ξεχωρίσετε την ήρα από το στάρι; Όσο πιο πολλά βιντεάκια έχει ένα τραγούδι «ανεβασμένα» στο youtube τόσο πιο πιθανή είναι η επιτυχία του. Αν, από την άλλη πλευρά, πληκτρολογείτε τον τίτλο ενός τραγουδιού και βγαίνει μόνο ένα βιντεάκι με... εκατομμύρια views, τότε κάποιο λάκκο έχει η φάβα.

Ανάμεσα στην κοκκινοσκουφίτσα και τον Ελύτη

«Αποφοίτησε» από το talent show και μέσα σε μερικούς μήνες τα Media μάς έχουν κατακλύσει με τη συνεχή προβολή της Ήβης Αδάμου. Έχει γυρίσει κιόλας τρία βίντεο κλιπ, έχει κάνει δεκάδες φωτογραφήσεις, έχει κυριεύσει τα ραδιόφωνα. Η 16χρονη Ήβη Αδάμου είναι το νέο it-girl, για να μιλήσουμε με τους διεθνείς όρους μίας σόου μπιζ που στη χώρα μας μοιάζει με φάρσα. Τι κρύβεται πίσω από τη «νέα σταρ»; Ένα αστοιχείωτο κορίτσι. Αυτό προκύπτει αν διαβάσει κανείς μία από τις συνεντεύξεις της. Στην ερώτηση ποιο είναι το αγαπημένο της βιβλίο, η Ήβη Αδάμου απαντά «η Κοκκινοσκουφίτσα, γιατί το έχω από μικρή», όταν όμως της ζητούν να πει τον αγαπημένο της συγγραφέα λέει τον «Οδυσσέα Ελύτη» (κάποιος θα της σφύριξε το όνομά του χωρίς να της διευκρινίσει την ασήμαντη διαφορά μεταξύ συγγραφέα και ποιητή). Αυτά συμβαίνουν όταν κοριτσάκια βαφτίζονται σταρ και πηγαίνουν στα εξώφυλλα κι όχι στα σχολεία.