Επισημάνσεις

Πυξ Λαξ ντουέτο

Καταρχάς δεν το θεωρώ και τόσο μεγάλο γεγονός όσο προσπαθούν να το παρουσιάσουν οι εμπνευστές-διοργανωτές του. Οι Πυξ Λαξ έχουν διαλυθεί και ενωθεί στη συνέχεια ουκ ολίγες φορές μέχρι τώρα, ώστε να δικαιολογούνται τόσο διθυραμβικά Δελτία Τύπου – «η επιστροφή του θρυλικού συγκροτήματος…». Ήταν θέμα χρόνου πότε θα τους βλέπαμε ξανά επί σκηνής. Έστω και λειψούς. Τρεις μόνο μήνες μετά τον θάνατο του Μάνου Ξυδού. Unfair; Ποιος μπορεί να δώσει ασφαλή απάντηση; Πάντως ένα είναι το σίγουρο: Πρόκειται για γεγονός, η επανένωση εννοώ, που στερείται παντελώς καλλιτεχνικής αξίας. Ποιος ο λόγος να βρεθούν μαζί επί σκηνής ο Φίλιππος Πλιάτσικας και ο Μπάμπης Στόκας ως… Πυξ Λαξ; Ο Πλιάτσικας, ειδικά, οργώνει την Ελλάδα χρόνια τώρα και στα live του, τα επιτυχημένα live του, παίζει πολλά κομμάτια των Πυξ Λαξ. Και, πράγματι, τα ευχαριστιέται ο κόσμος. Γιατί λοιπόν να ανεβάσει και τον Μπάμπη Στόκα on stage, να βαπτίσουν το ντουέτο Πυξ Λαξ και να δώσουν πέντε συναυλίες μαζί; Ποιος τους παρέσυρε σε αυτό το ατόπημα που, πέραν του μη καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος, μπορεί να θεωρηθεί από κάποιους, δικαίως ή αδίκως, ως ασέβεια στη μνήμη του παλιού συντρόφου τους; Δεν έχει κανένα νόημα. Θα ήταν πολύ πιο σωστό, πιο δίκαιο, πιο έντιμο σε τελική ανάλυση, να έβαζαν τα ονόματά τους στις αφίσες και ας έπαιζαν μετά ό,τι ήθελαν. «Ο Φίλιππος Πλιάτσικας και ο Μπάμπης Στόκας θυμούνται τα τραγούδια των Πυξ Λαξ». Θα αποτελούσε έτσι κι έναν φόρο τιμής στον Μάνο. Εκτός κι αν οι δύο φίλοι ένιωσαν την προσωπική ανάγκη να βρεθούν μαζί για να ξορκίσουν τίποτε προσωπικούς εφιάλτες συναισθηματικής φύσεως που δημιουργεί εκ των πραγμάτων η απώλεια. Δεν ξέρω…

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Ο παλιός είναι αλλιώς, ξανά….

Η Μέρκελ δεν πρέπει να έχει κανένα παράπονο. Το Φεστιβάλ Αθηνών τίμησε με το παραπάνω τη σύγχρονη θεατρική δημιουργία της χώρας που μας θεωρεί τεμπέληδες και άχρηστους. Δύο από τους πιο διάσημους γερμανούς σκηνοθέτες, ο Πέτερ Στάιν και ο Τόμας Οστερμάγιερ -που έχουν συνδεθεί και οι δύο με τη θρυλική Σαουμπύνε και με την πρωτοπορία, ο ένας στο παρελθόν ο άλλος στο παρόν- παρήλασαν ξανά αυτό το καλοκαίρι από τη χώρα μας (έρχονται τόσο τακτικά ώστε σε λίγο θα τους μπερδεύουμε με τον Χουβαρδά και τον Φασουλή). Δόθηκε έτσι η ευκαιρία στους ενδιαφερόμενους να προβούν σε συγκρίσεις: ποια είναι καλύτερη; H παλαιά ή η νέα φρουρά; Νομίζω ότι φέτος καταλήξαμε: ο 73χρονος γερό-Στάιν, ακόμη και με τη συντηρητική στροφή που έχει πάρει τα τελευταία χρόνια, είναι προτιμότερος από τον δήθεν εκμοντερνισμό (βλέπε τη Νόρα του Ίψεν με τζιν και μπότες πριν από τρία χρόνια) ή τον ψόφιο νέο-κλασικισμό (βλέπε τον φετινό Τζον Γαβριήλ Μπόρκμαν) του Οστερμάγιερ. Πώς να το κάνουμε: κάθε γενιά έχει τον σκηνοθέτη που της αξίζει...

Στέλλα Σιδερή

Έτοιμο σε έναν χρόνο

Τι γίνεται με το Μουσείο Καβάφη στην Πλάκα; Απ’ ό,τι μαθαίνουμε ολοκληρώθηκε το πρώτο στάδιο, αυτό της εκκαθάρισης από τα σκουπίδια που έπνιγαν το ακίνητο - τέως οικία Κωλέττη στην οδό Πολυγνώτου 13. Απομακρύνθηκαν επίσης οι καταληψίες που έμεναν εκεί το τελευταίο διάστημα. Τώρα μένει το πραγματικά δύσκολο έργο, αυτό της αποκατάστασης και αναμόρφωσης, που δεν έχει ξεκινήσει ακόμη. Σε 1 εκατομμύριο ευρώ υπολογίζεται το κόστος, ποσό το οποίο καλύπτεται εξ ολοκλήρου από χορηγία του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Το έργο αναμένεται να ολοκληρωθεί σε έναν χρόνο.

Ό,τι προαιρείστε

Από τα μεσαιωνικά δράματα ώς τα αφρικανικά γκόσπελ, η Εκκλησία έχει επανειλημμένα δανειστεί από το θέατρο, για να φέρει τις μάζες στους κόλπους της. Οι ρόλοι αντιστρέφονται όταν το θέατρο αντιγράφει την Εκκλησία στον τομέα που εκείνη μεγαλουργεί: τα οικονομικά. Κάποιες πειραματικές ομάδες θεάτρου και χορού, έξω από τον κύκλο των εμπορικών θεαμάτων, στήνουν... παγκάρι για να ανταπεξέλθουν στα πολύ βασικά έξοδα. Προσφέροντας θέαμα με ελεύθερη είσοδο, αφήνουν διακριτικά ένα κουτί «ευγενικών δωρεών» στην είσοδο του θεάτρου ελπίζοντας στη στήριξη του κοινού. Πρόσφατα δύο τέτοιες παραστάσεις, το «To be to do to do to be» στις Ροές (9ο Φεστιβάλ Χορού) από τις ομάδες amorphy και fingersix, και η «Πεντηκοστή» στο ξύλινο στέκι της Καλών Τεχνών (από την ομάδα Vice Versa), αναζήτησαν στήριξη ελπίζοντας ότι το κοινό θα εκτιμήσει, αν μη τι άλλο, το εγχείρημα και θα δώσει τον οβολό του. Δυστυχώς, ενώ η προσέλευση ήταν αθρόα και στις δύο περιπτώσεις, τα έσοδα του κουτιού απέδειξαν ότι ούτε οι μισοί δεν ένιωσαν την ανάγκη να συνεισφέρουν. Να σημειωθεί δε ότι αν είχε κοπεί ένα ευτελές έστω εισιτήριο (π.χ. δύο ευρώ), τα έσοδα στο τέλος της βραδιάς θα ήταν τουλάχιστον διπλάσια. Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε, φυσικά, θεωρημένα μπλοκ εισιτηρίων και παρακράτηση φόρου, οπότε… Οπότε μένει η ιδέα της εθελοντικής στήριξης από τους θεατές η οποία όμως και πάλι ναυαγεί… Η τακτική τού «ό,τι προαιρείστε» στο θέαμα δεν είναι ούτε σύγχρονη, ούτε ελληνική. Στο εξωτερικό, το θέατρο του δρόμου, αλλά και επιτυχημένα σχήματα με στέγη, βοηθήθηκαν δυναμικά, στα πρώτα τους βήματα, από τη στήριξη των θεατών. Στην Ελλάδα όμως, φαίνεται πως το ελεύθερο θέαμα θεωρείται δικαίωμα χωρίς αντάλλαγμα κι έτσι το παγκάρι -χωρίς την υπόσχεση του Παράδεισου- συνεχίζει να μένει άδειο ακόμα και στις μέρες που οι περισσότεροι δηλώνουμε ευαισθητοποιημένοι...

Ευφυές πάντρεμα ήχου και λόγου

Tι συμβαίνει, άραγε, όταν τα «τείχη» ανάμεσα στις Τέχνες πέφτουν και η μουσική συνδιαλέγεται ευφυώς με το θέατρο; Μια ευχάριστη και πολλά υποσχόμενη για το μέλλον πρόταση-έκπληξη. Σαν αυτή που μας επεφύλαξε την περασμένη εβδομάδα ο συνθέτης Γιώργος Κουμεντάκης και οι νεαροί συντελεστές της μουσικοθεατρικής παράστασης «Unknown Dialects: 8 μουσικές διαλέξεις» η οποία παρουσιάστηκε στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Αθηνών. Τα εξόχως έξυπνα κείμενα ερμήνευσαν οι ίδιοι οι μουσικοί του συνόλου dissonArt διευρύνοντας με μεγάλη επιτυχία τα εκφραστικά τους μέσα, υπό την καθοδήγηση του νεαρού σκηνοθέτη Αλέξανδρου Ευκλείδη. Στα «ατού» της παράστασης τα κοστούμια του επίσης νεαρού Πέτρου Τουλούδη (ο ίδιος υπέγραψε και τα σκηνικά) που πρόσθεσαν πόντους στην ιδιαίτερη ατμόσφαιρα της βραδιάς. Με άξονα την ελληνική παράδοση -απ’ την οποία εμπνέεται σταθερά ο Κουμεντάκης τα τελευταία χρόνια- τα οκτώ σύντομα έργα, υπό μορφή επιστολών με διαφορετικούς παραλήπτες, αποκάλυψαν μία ευρεία όσο κι ενδιαφέρουσα παλέτα ήχων και μελωδιών που μας συγκίνησαν και μας ταξίδεψαν!

Τόνια Μιχαήλ

Η αγανάκτηση της Ελένης

Επιστολή διαμαρτυρίας έστειλε η Ελένη Μενεγάκη στον σταθμό Star, απαιτώντας να διαβαστεί στο κεντρικό δελτίο του καναλιού. Τι ήθελε; Να μην ασχολούνται με τις διακοπές της και αν αναφέρονται σε αυτές να μην γράφουν ανακρίβειες. Το ζητάει αυτό η ωραία Ελένη η οποία καθημερινά σπαταλούσε άφθονο χρόνο της εκπομπής της για να διαβάζει τα δημοσιεύματα του Κίτρινου Τύπου για τις σχέσεις των επωνύμων. Όταν το έκανε δεν σκεφτόταν ότι διαδίδει ψευδείς ειδήσεις καθώς τα περισσότερα από όσα γράφονται είναι ανακρίβειες. Τώρα την ενόχλησαν οι ψευδείς ειδήσεις, επειδή τη θίγουν. Μόνο που στον δρόμο του τηλεκουτσομπολιού είναι πρωτεργάτρια. Οπότε τώρα, όσο και αν δεν της αρέσει, δρέπει τους (δηλητηριώδεις) καρπούς του έργου της. Παραπληροφόρηση έσπειρε, παραπληροφόρηση λαμβάνει…