Συν & Πλην

ΠΛΗΝ

– Στον Σπύρο Ευαγγελάτο γιατί στον «Οιδίποδα Τύραννο» δεν έκανε καμία σκηνοθετική πρόταση, αλλά την εικονογράφηση ενός πολύ δυνατού κειμένου. Αναμενόμενα όλα, σαν να τα είχαμε ξαναδεί, ερμηνείες μετριότατες, δίχως ατμόσφαιρα, δίχως φρεσκάδα, δίχως τραγικότητα, εν τέλει. Οιδίπους θεατών τύραννος.

– Στον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη για την ερμηνεία του ως «Οιδίποδα Τύραννου». Έλλειψη υποκριτικού μεγέθους, τραγικότητας, στιβαρότητας, δύναμης φωνής. Ο Οιδίποδάς του έπασχε αλλά όχι λόγω των παθών του. Λόγω αδυναμίας του πρωταγωνιστή του να τον ενσαρκώσει.

– Στον Λευτέρη Βογιατζή γιατί μοιάζει να «φοβήθηκε» τον «Τόκο» του Δημήτρη Δημητριάδη, ένα «επικίνδυνο», μη ρεαλιστικό κείμενο, με «κενά», που χωρούσε διάφορες αναγνώσεις. Μάλλον το γείωσε κι όχι το απογείωσε το άτολμο ανέβασμα στην «Πειραιώς 260». Υπερβατικός λόγος αλλά «επίπεδη» παράσταση (μόνο στο τέλος κάτι πήγε να γίνει), διάχυση δράσης και ήχου (στην πρεμιέρα υπήρξε μεγάλο τεχνικό ηχητικό πρόβλημα και οι θεατές δεν άκουγαν μεγάλο μέρος του κειμένου), χάνονταν οι (δουλεμένες είναι αλήθεια από τον σκηνοθέτη και ερμηνευμένες άριστα από τους ηθοποιούς) σχέσεις των ηρώων σε αυτή την ασφυκτική οικογενειακή γιορτή που καταλήγει σε τραγωδία.

– Στον Βασίλη Παπαβασιλείου για τον «Τυχοδιώκτη…» βασισμένο στο ομώνυμο κείμενο του Μιχαήλ Χουρμούζη. Ωραία η ιδέα για ένα κείμενο «φρεσκαρισμένο» με άλλα κείμενα όμως δίχως ραχοκοκαλιά και άξονα. Ταλαντευόταν ο θεατής για το πού θέλει να το πάει ο καλλιτέχνης. Το πιο μεγάλο πάντως δέλεαρ της παράστασης ήταν η παρουσία του σκηνοθέτη στη σκηνή, αλλά κι αυτό τελικά δεν είχε τη γοητεία που περίμεναν οι θεατές.

– Το πιο αποτυχημένο Rockwave όλων των εποχών. Και όχι μόνο λόγω χαμηλής προσέλευσης κόσμου – γύρω στα 1500 άτομα μάζεψε όλα κι όλα το Σάββατο! Αλλά και από καλλιτέχνες, από πρόγραμμα, από συνδυασμό ονομάτων, όλα λάθος. Εκτός κι αν οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί των Kyuss μπορούν να συνδυαστούν με τα dance παραδείσια πουλιά του Fatboy Slim. Πέρυσι, μετά και τις απρόβλεπτες αναβολές λόγω βροχής, πιστεύαμε πως χειρότερα δεν γίνεται. Και όμως…

– Αυτές τις μέρες (χθες ξεκίνησε, στις 18/7 ολοκληρώνεται) διεξάγεται στην Αρχαία Ολυμπία το οικολογικό φεστιβάλ Earth, Wind and Music Festival, με σκοπό την περιβαλλοντική μας αφύπνιση. Ο σκοπός αγαθός, ταιριαστός με τον χώρο, η μουσική όμως; Το φεστιβάλ ξεκινάει με Σταύρο Ξαρχάκο και Έλλη Πασπαλά, περνάει σε Χάρη και Πάνο Κατσιμίχα και καταλήγει με Έλενα Παπαρίζου και Ονιράμα. Από τη μυσταγωγία στο «Μάμπο αέα»! Τελικώς, από το «Earth, Wind and Music» του τίτλου του φεστιβάλ, μόνο το «wind» δείχνει να υλοποιείται, αφού το μουσικό πρόγραμμα είναι όπου φυσάει ο άνεμος...

– Στους δημιουργούς της χορευτικής παράστασης «Replica», του χορογράφου Τζόνα Μπόκαερ, της χορεύτριας Τζούντιθ Σάντσεζ Ρουίζ και του εικαστικού Ντάνιελ Άρσαμ. Μονότονο, επαναλαμβανόμενο με κοινότοπες χορογραφίες. Ο λευκός κύβος, το «διάμεσο» ανάμεσα στους χορευτές και το κοινό, δεν προσέθετε τίποτα, αντίθετα ενίσχυε τη συμβατικότητα και «φτώχεια» ιδεών της παράστασης.

– Ο συνεργάτης στο γραφείο Τύπου του υπουργού πολιτισμού Μιχάλης Λούπης είναι λέει όμορφος. Και σε μια φωτογραφία του που κάνει τον γύρο των site της συμφοράς, της αισχρής καταγγελίας και του χυδαίου κουτσομπολιού, απεικονίζεται δίχως μπλουζάκι. Και λοιπόν; Μήπως καλύτερα να ασχοληθούμε με το έργο του υπουργείου κι όχι με το πόσο ελαφρά είναι ντυμένα τα στελέχη του;

– Στο Φεστιβάλ Αθηνών. Γιατί εκεί που διακήρυττε ότι βγάζει τους ιδιώτες παραγωγούς από την Επίδαυρο, νάτοι φέτος που επανέκαμψαν δριμύτεροι. Και μάλιστα έτοιμοι να γεμίσουν τις τσέπες τους από παραγωγές που έχει πληρώσει το Φεστιβάλ, όπως για παράδειγμα, την παραγωγή του «Οιδίποδα Τύραννου». Η παράσταση παίχτηκε για δύο βραδιές στην Επίδαυρο, όπου τα έσοδα καρπούται το Φεστιβάλ. Στη συνέχεια η παράσταση θα περιοδεύσει σε δεκάδες πιάτσες, τα έσοδα της οποίας θα καρπωθεί ο ιδιώτης που έχει οργανώσει την περιοδεία (το ίδιο ισχύει και για την παραγωγή του Θεάτρου Τέχνης, η οποία πρώτα θα περιοδεύσει κι ύστερα θα φτάσει στην Επίδαυρο). Μήπως θα έπρεπε το Φεστιβάλ ή να δεσμεύσει τα σχήματα ότι θα παίζουν μόνο στην Επίδαυρο εφόσον τα χρηματοδοτεί ή, εάν δεν έχει τη δύναμη να το εξασφαλίσει, να ζητάει ποσοστό από την περιοδεία;

ΣΥΝ

+ Στον Θόδωρο Τερζόπουλο για τον «Προμηθέα Δεσμώτη», μια παράσταση εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, άψογα εκτελεσμένη, με ενέργεια, άποψη και υψηλή αισθητική. Άριστη η επιλογή του χώρου, του Παλαιού Ελαιουργείου Ελευσίνας, και η διαμόρφωσή του από τον Γιάννη Κουνέλη, με ένα έργο στη σκηνή που καθόριζε το θεατρικό γεγονός.

+ Στη Χλόη Ομπολένσκι για το σκηνικό της στον «Τόκο». Πολύ χώμα, μερικοί πλίνθοι, ένα μεγάφωνο, τραπέζια και καρέκλες, έβαζε τον θεατή σε μια ωραία ατμόσφαιρα, αμέσως με την είσοδό του στο θέατρο.

+ Στην πρώτη αμιγώς δική του σκηνοθετική απόπειρα, ο Γιάννης Σκουρλέτης κέρδισε πληθώρα θετικών σχολίων τη σεζόν που μας πέρασε. Ο λόγος για το In extremis, μια γκόθικ ποπ όπερα με στίχους των δικών μας καταραμένων ποιητών (Παπαρηγόπουλου, Ροδοκανάκη κ.ά.) μελοποιημένους εξαιρετικά από τον συνθέτη Κώστα Δαλακούρα. Η παράσταση που φιλοξενήθηκε πέρυσι στον πολυχώρο taf θα μεταφερθεί αλλού τη νέα σεζόν, πιθανότατα στο Bios. Ταυτόχρονα, ο Σκουρλέτης τράβηξε την προσοχή των υπευθύνων της Νέας Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Ωνασείου Ιδρύματος (το εντυπωσιακό νέο κτίριο στη Συγγρού), οι οποίοι του ανέθεσαν να σκηνοθετήσει μία παραγωγή για την εναρκτήρια σεζόν της Στέγης. Κι εκείνος τους πρότεινε τον «Βέρθερο» του Γκαίτε, τον οποίο ήδη ετοιμάζει πυρετωδώς.

+ Ήρθαν οι Pink Martini, γέμισαν τον Λυκαβηττό και μόλις γυρίσουν στην πατρίδα τους θα αναρωτιούνται «για ποια κρίση στην Ελλάδα μιλάμε». Στην περίπτωση των ξένων συναυλιών, η κρίση που ζούμε δεν είναι οικονομικής φύσεως αλλά καλλιτεχνικής. Το κοινό στη χώρα μας βρίσκεται πλέον μία δεκαετία πίσω, κολλημένο στα ίδια και ίδια ονόματα. Αν καταστραφεί ο κόσμος όλος, η Ελλάδα θα καταστραφεί δέκα χρόνια καθυστερημένη – σε αυτό, οκ, είμαστε τυχεροί…

+ Ελάχιστοι είναι οι αυθεντικοί έλληνες εκκεντρικοί. Ανάμεσά τους κορυφαία θέση κατέχει - λόγω τρέλας αλλά και λόγω αισθητικής ιδιαιτερότητας - ο πολυπράγνων εικαστικός και περφόρμερ Άγγελος Παπαδημητρίου. Το νέο του πρότζεκτ ακούγεται σοκαριστικό αλλά στα χέρια του θα πάρει απρόσμενη διάσταση: θέμα αυτού, ο ευνουχισμός ο οποίος «πάντοτε απασχολούσε τον Παπαδημητρίου τόσο με την κυριολεκτική όσο και με τη μεταφορική του σημασία», όπως διαβάζουμε στο δελτίο Τύπου της γκαλερί The Breeder όπου και θα φιλοξενηθεί η έκθεση τον Σεπτέμβριο. Μαζί με τον Παπαδημητρίου εκθέτει και ο εικαστικός και κτηνίατρος (!) Ζήσης Παπαζαχαρίου.

+ Στις μικρές εταιρείες που είναι, τελικά, πιο μεγάλες απ’ τις μεγάλες. Η Archangel του Rous και της Monika είναι ένα παράδειγμα, η Inner Ear των Lolek, Mordec και Electric Litany ένα άλλο. Στις ανεξάρτητες δισκογραφικές του «low budget» γίνονται οι μουσικές σήμερα. Ποιοι θα μείνουν στις άλλες, τις πολυεθνικές, μελλοντικά; Ένας Πάριος να πουλάει το σπίτι και ένας Σφακιανάκης να μην το πουλάει καν...

+ Εντέλει το κοινό έχει αυτό το διαολεμένο ένστικτο και επιλέγει. Είναι δε ακόμη πιο επιλεκτικό όταν έχει λιγότερα χρήματα στην τσέπη. Γι’ αυτό «σκίζουν» οι Αλεξίου-Φριντζήλα, ο Μάλαμας, ακόμα και η Παπαρίζου στις περιοδείες τους. Γι’ αυτό δεν τραβάνε ο Χατζηγιάννης και οι Κατσιμίχα. Ό,τι έχει λόγο ύπαρξης έχει κόσμο από κάτω. Ό,τι είναι πολυφορεμένο ή τραβηγμένο από τα μαλλιά ψάχνει για κοινό που δεν έρχεται.

+ Στην Κατρίν Ντιβερρές και την παράστασή της «Blowin’», ένα έργο για οκτώ χορευτές και δύο μουσικούς οι οποίοι κατάφεραν από την πρώτη στιγμή να βάλουν το κοινό στο παιχνίδι της αυτοσχεδιαστικής χορευτικής τους πράξης. Περπατώντας και σκαρφαλώνοντας –στην κυριολεξία- στα καθίσματα και πάνω απ’ τα κεφάλια των θεατών, μας παρακίνησαν μέχρι και να αποχωριστούμε τη θέση μας και να γίνουμε –έστω και στιγμιαία- κομμάτι της όλης χορογραφίας. Από τις πιο δυνατές σκηνές τής σχεδόν 70λεπτης παράστασης ήταν η «Νοσταλγία» εκεί όπου δύο ανδρικά σώματα γίνονται ένα και κινούνται κατά μήκος της σκηνής με απόλυτη ρευστότητα.

+ Στον δημιουργό κόμικς Γιώργο Τσούκη για το νέο του βήμα. Από την εκδοτική εταιρεία που ίδρυσε ο ίδιος για να μπορεί να διαχειρίζεται και να προωθεί τα βιβλία του, κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή «Τα χαϊκού του Θερμαϊκού». Τρίστιχα χαϊκού για τις τέσσερις εποχές του χρόνου, γραμμένα για τη Θεσσαλονίκη. Από εκεί και το: «Πλήθη στους δρόμους / Η ομάδα κέρδισε / άδειο κύπελλο».