Καρόλου και Ομονοίας γωνία...

Κι απάνω που κλείδωσε ο μηχανισμός της ευρωστήριξης (ουφ!), κι ήρθαν κι οι αδηφάγες αγορές κάπως ελάχιστα στα συγκαλά τους, και κουτσοπείστηκε κι ο τελευταίος άπιστος Τόμας εκ Γερμανίας ότι η αμελητέα και καρακλυδωνιζόμενη Ελλαδίτσα δεν ήταν παρά η κορφή του ευρωπαγόβουνου, ε, επιστρέψαμε κι εμείς, χοντρά λαχταρισμένοι ως τις φτέρνες των ποδιών μας, στα καθ’ ημάς. Και μαζευτήκαν τότε οι κομματικοί ταγοί – ορισμένοι, τέλος πάντων – στο κονάκι του προέδρου Καρόλου για να βάλουν, λέει, το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων και να δουν πώς θα σώσουν τη χώρα... ακόμη μια φορά. Αυτό που επισυνέβη, βέβαια, δεν ήταν μια πλήρης και σόι σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών ή των κομμάτων με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, έτσι; Το υπογράμμισε κι ο Τσίπρας μετά τη συνάντηση, άλλωστε. Υπογραμμίζοντας ταυτόχρονα ακουσίως την εντελώς αλλούτερη άποψη περί διαλόγου που θρέφει η ημεδαπή αριστερά στον κόρφο της.

Αν δεν γουστάρει το πλαίσιο του διαλόγου, ή τα μούτρα του συνομιλητή της, ή τέλος πάντων αν αισθανθεί ότι απειλούνται τα ιερά ιδανικά της, δεν υπάρχει περίπτωση να συρθεί σε κανέναν διάλογο – πάει και τελείωσε! Εγώ, αυτήν τη στάση τους, ομολογώ, δεν την πολυκαταλαβαίνω. Κι αν τη δικαιολογώ αυταποδείκτως για τον Περισσό, για την Κουμουνδούρου ουκ έχω ειπείν, πραγματικά. Και το γεγονός ότι και κάποιες από τις διαβόητες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ επίσης δεν πολυεγκρίνουν αυτήν την άρνηση διαλόγου, προσωπικά διόλου δεν με καθησυχάζει. Μπάχαλο τα ’χουν κάνει· και ήγγικεν, μου φαίνεται, η ώρα να ξεδιαλύνουν τα τσανάκια τους.

Και γενικότερα, όμως, ρε συ, διάφορες κομματικές εκκαθαρίσεις και αλλαξοκωλιές έχουν πάρει μπρος υπό το κακορίζικο φως των εθνικών μας γαμωεξελίξεων. Η Ντόρα, που την έκανε επιτέλους από τη Ρηγίλλης, κι άρχισαν αυτοστιγμεί τα όργανα και το σπέκουλο περί του μελλοντικού πρακτέου της... Η εσωκομματική γκρίνια διαφόρων του ΠΑΣΟΚ, που όλο και ξετσουμίζει, για τους χειρισμούς και τα μέτρα της επίσημης κυβερνητικής γραμμμής... Οι διαφοροποιήσεις στον ΣΥΡΙΖΑ που πλέον φαντάζουν χωρίς επιστροφή... Θεωρητικά, όλη αυτή η ψιλοπροαναγγελθείσα κινητικότητα θα μπορούσε και να με καθησυχάζει, αφού, να, άμποτε κι επιτέλους, κάτι κινείται στο κομματικό σκηνικό της Παλαιοκώσταινας.

Αμ, δε! Η αίσθηση που έχω είναι ότι όλοι τους, ενώ το νιώθουν στο παχύτατο πετσί τους ότι οι ίδιες οι εξελίξεις τούς ξερνάνε ωθώντας τους πια στο περιθώριο της Ιστορίας, εκείνοι πεισματικά και θλιβερά γραπώνονται απ’ όπου βρουν, για να παραμείνουν στα δημόσια πράματα. Τα οποία εξακολουθούν, παρεμπιπτόντως, να εκλαμβάνουν ως κληρονομικώ δικαίω τσιφλίκι τους. Κι αυτοί οι Πράσινοι, ρε γαμώτο, που κάποτε τους νομίσαμε μια φρέσκια και πολιτικά άσπιλη εναλλακτική, άφαντοι και εκκωφαντικά λίγοι και αυτοί...

Την ίδια πάνω - κάτω επίγευση μου άφησε και η συνάντηση των αρχηγών στο Προεδρικό Μέγαρο. Δεν λέω, είχε την πλάκα της όλη αυτή η εξευρωπαϊσμένη και επιφανειακή ομόνοια που βγήκε προς τα έξω από τα τηλεοπτικά πλάνα και τις κατόπιν εορτής δηλώσεις. Λίγο αν το εξετάσεις, ωστόσο, το μεδούλι της όλης ιστορίας παρέμεινε ίδιο κι απαράλλαχτο. Διότι, τι μας είπαν, δηλαδή, οι τρεις κομματικοί άρχοντες που μας έκανε σοφότερους ή, ακόμη περισσότερο, κάπως πιο αισιόδοξους για το πολύχρονο αγγούρι που μας πέπρωται;

Μ’ εκείνα τα ευρωαποφασισμένα και άτεγκτα, ομολογουμένως, δεν μπορούσαν να κάνουν και πολλά. Αλλά κι όλα εκείνα τα θεάρεστα που συμφώνησαν απαξάπαντες ότι χρήζουν διευθέτησης, επαναπροσδιορισμού και της εθνικής μας προσοχής, πόσες φορές τα έχουμε ακούσει πια, γαμώ την ατυχία μου; Εκείνη την αραχνιασμένη ευθύνη υπουργών, και την άρση της βουλευτικής ασυλίας, και το πόθεν έσχες τους, πόσες δεκαετίες τα συζητάμε πια; Θα μου πεις, τώρα που πιθανότατα φτάσαμε στο εθνικό μη περαιτέρω μας, ε, δεν μπορεί κάτι θα γίνει – λες εσύ με το κουτό σου το μυαλό, τώρα.

Κι απ’ την άλλη, κουβέντα δεν βγήκε απ’ το Προεδρικό περί ανάπτυξης. Περί μεσομακροπρόθεσμου οράματος και προγραμματισμού. Κι ας πληθαίνουν διεθνώς οι Κασσάνδρες που βεβαιώνουν πως όσο κι αν συμμαζευτεί το δημοσιονομικό μπάχαλο των τελευταίων δεκαετιών, ορθοπόδισμα της προκοπής δεν πρόκειται να δει η Ελλάς, αν δεν στρώσει κάτω τον κώλο να παράξει επιτέλους κάτι.

Μέσα σε όλη αυτή την αμήχανη κατήφεια, πάντως, κάτι βλέπω να παράγεται κάπου εκεί στο άραχλο βάθος της εθνικής μας υπόστασης. Μου το είπε αιφνιδιαστικά η φίλη μου η Βάλια, άτομο γαμάτο και διόλου εκμαυλισμένο που σε κάνα - δυο χρόνια καβατζάρει τα 30. «Κοίτα να δεις που τελικά θα αρχίσουμε κι εμείς, θέλοντας και μη, να ασχολιόμαστε με την πολιτική». Ε, αν αυτό είναι ένα παράπλευρο κέρδος από όλη τη συγκλαδοκορμίριζη εθνική μας κρίση, είναι ήδη πολύ μεγάλο...