Φιλοσοφώντας την κατάσταση...

Τα μέτρα μάς τα πήρανε, λοιπόν... Δεν απομένει, δηλαδή, παρά να δούμε πώς θα βολευτούμε τσάτρα-πάτρα στο εθνικό φερετράκι, μέσα στο οποίο καλούμεθα να κατοικοεδρεύσουμε για άγνωστο αριθμό ετών. Αμ, έτσι είναι, μάγκα μου: όταν ζεις για χρόνια με τα ποδάρια σου τόσο έξω από το πραγματικό σου πάπλωμα, ε, δεν γίνεται, κάποια στιγμή θα την αρπάξεις. Μια όλως αναμενόμενη εθνική γρίπη των πτηνόχοιρων περνάμε, το λοιπόν. Κι ένας Θεός ξέρει πόσο αποδεκατισμένοι θα βγούμε από αυτήν την πανδημία, η οποία προσβάλλει, βεβαίως, τώρα φταίχτες και μη φταίχτες. Κυρίως, όμως, τους δεύτερους, φοβάμαι... Να σας πω την αλήθεια, προσωπικά ακόμη δεν το έχω πολυνιώσει στο πετσί μου το σφίξιμο στο ζωνάρι. Καίτοι μια από τις παραπληρωματικές γραφοδουλειές που έκανα – παραπληρωματική, όχι μαύρη, έτσι; – κόπηκε ήδη, καθότι ανεστάλη από τη μια μέρα στην άλλη η έκδοση του συγκεκριμένου εντύπου.

Προσπαθώ να προετοιμαστώ ψυχολογικά (τουλάχιστον) για παν αψυχολόγητο ενδεχόμενο και εξέλιξη... Και έβαλα κάτω και την κόρη και της εξήγησα, σε βερσιόν δημοτικού σχολείου, τι μας συμβαίνει ως κράτος και πως, εν πάση περιπτώσει, θα κόψουμε εφεξής τα πολλά-πολλά αυτοκολλητάκια, μολυβάκια και συναφή αχρείαστα σκατουλάκια, κάθε που μπαίνουμε στο βιβλιοχαρτοπωλείο της Μαριέττας...

Επικαλέστηκα, μάλιστα, για να την πείσω – με μια κάποια ενήλικη σπουδαιοφάνεια, ομολογώ, αλλά χωρίς το μελό του ασπρόμαυρου ελληνικού σινεμά – το εξής επιχείρημα: όταν εγώ ήμουν στην ηλικία σου, κι ακόμα μεγαλύτερη, πάνε χρόνια πολλά, βέβαια, καθόλου δεν αγοράζαμε ό,τι μας καύλωνε ανά πάσα στιγμή και στα καλά του καθουμένου. Ήταν σφιχτός κι ο παππούς σου, δεν λέω, αλλά γενικότερα, για τον κόσμο όλο ο σκοπός της κάθε οικογενειακής εξόδου ή, τέλος πάντων, το leitmotif της κάθε μέρας, δεν ήταν σώνει και καλά η κατανάλωση και το ξόδεμα. Έτσι μεγαλώσαμε. Και μεγαλώσαμε καλά. Και δεν πάθαμε και τίποτα!

Μετά, βέβαια, άρχισα να σκέφτομαι ότι, πέρα από τις όποιες γονικές μαλακίες είπα, άλλο το τότε κι άλλο το τώρα. Τώρα, που έχουμε κάνει τις πιο αλλούτερες επιθυμίες μας αδιαπραγμάτευτες ανάγκες... Και το σίγουρο είναι πως όλοι μας θα πάθουμε κάτι με τη νέα εθνοκατάσταση που κατέπεσε επί των κεφαλών μας. Ψάχνω να βρω λύσεις κι εναλλακτικές. Υπάρχουν, προφανώς.

Ειδικά για όλους όσοι διαβιούν όχι και τόσο αναγκεμένα. Αλλά οι λύσεις αυτές προϋποθέτουν αλλαγή νοοτροπίας. Να, ας πούμε, θυμάμαι πόση εντύπωση μου είχε κάνει, σε ένα ταξίδι στη Μαδρίτη, το ότι πολλοί νεολαίοι τα βράδια απλά μαζεύονταν σε πλατείες, πεζόδρομους και παρκάκια και την έβγαζαν εκεί, σκέτοι μα μες στην καλή χαρά, άντε και με κάνα μπυρόνι για ψυχαγωγικό παρελκόμενο. Εδώ, ακόμη και για τους πολύ νέους, ο χρυσοπληρωμένος καφές της παροιμιώδους ελληνικής συνεύρεσης συνεπάγεται ώρες καθισιού στη μοδάτη καφετέρια...

Μωρέ, συν τω χρόνω, λύσεις, καβάτζες κι εναλλακτικές θα βρούμε, δεν αμφιβάλλω. Και λιγότερο θα βγούμε, και πιο συνετά θα καταναλώσουμε, και θα προγραμματιστούμε κάπως πιο σένια και μακροπόθεσμα. Για όλους μας, όμως, και ειδικά για αυτούς που ούτως ή άλλως τα φέρνουν δύσκολα βόλτα, το πραγματικό ζήτημα παίζεται στο επίπεδο του χρυσοπληρωμένου καφέ. Θέλω να πω ότι κάτι πρέπει να γίνει επιτέλους με την ασυδοσία των εντελώς εξωπραγματικών τιμών που έχουμε εθιστεί να δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα σε αυτόν εδώ τον τόπο.

Κι αφού τα γαμοϋπουργεία, οι αρμόδιες επιτροπές και ο πας εις υπεύθυνος αδυνατεί, κωλύεται και πέρα βρέχει, είναι πια σαφές ότι εμείς οι ίδιοι πρέπει να πατήσουμε πόδι. Και να αναλάβουμε δράση, απεμπολώντας όλα αυτά τα αναίτια καπέλα που πληρώνουμε δεξιά κι αριστερά. Η καταναλωτική συνείδηση ουδέποτε ευδοκίμησε στα μέρη μας, ενδεχομένως λόγω μιας παρεξηγημένης άποψης περί γαλαντομίας, ανετίλας και καλής καρδιάς. Ε, τώρα ήρθε η ώρα να την προσκυνήσουμε θέλοντας και μη.

Γύριζα την Κυριακή από ένα κατασκηνωτικό Σαββατοκύριακο. Η κίνηση στον αυτοκινητόδρομο, μια χαρά. Κι αίφνης, εκεί κάνα χιλιόμετρο πριν τα διόδια Αφιδνών, νάτες οι ουρές... Ωχ, λέω, αρχίζει το σόου! Μα δεν ήταν αυτό που νόμιζα. Και μόλις διαβήκαμε τα διόδια, και πάλι όλα έγιναν ζάχαρη ως προς την κίνηση των οχημάτων.

Οπότε, τι συνέβαινε; Ήταν οι συνασπισμένοι κάτοικοι των γύρω περιοχών σε ακόμη μια κινητοποίησή τους κατά των ληστρικών συμβάσεων παραχώρησης των αυτοκινητροδρόμων σε ιδιωτικές κατασκευαστικές εταιρείες που εμ σε χρεώνουν ό,τι να ’ναι κάθε τόσο, εμ βραδυπορούν ασύλληπτα με τα έργα διαπλάτυνσης και εν γένει σενιαρίσματος που έχουν αναλάβει και που εμείς πληρώνουμε αβέρτα. Αν προχωράνε και καθόλου, δηλαδή, εκεί στην Κορίνθου - Τριπόλεως, φερ’ ειπείν.

Εδώ είμαστε, λοιπόν! Συνασπισμένοι, ψαλιδισμένοι και μολαταύτα αισιόδοξοι. Το εθνικό στοίχημα, βέβαια, παραμένει: θα μας κάτσει η μπίλια;