Τρόμος πάνω απ’ την πόλη

Αχ, πώς την περίμεναμε αυτή την εξέλιξη – ως μίντια, ως άνθρωποι, ως οργανωμένη παλιοκοινωνία... Θέλω να πω, με τα δημοσιονομικά, τα spreads και τα εν γένει παλιοδανειστικά να μας έχουν βγει εντελώς απ’ τη μύτη τόσον καιρό τώρα, την αποζητούσαμε, όσο και να πεις: μιαν αρχιδάτη ειδησεογραφική ανάπαυλα, κατιτίς που να ρίξει επιτέλους τον προβολέα της επικαιρότητας σε κάτι άλλο πέραν του Παπακωνσταντίνου, της Μέρκελ, του Τρισέ και των παρελκόμενων.

Και η Τζούλια – δίμετρη και καρακουκλάρα, δεν λέω – αποδείχτηκε μάλλον λίγη για να το πετύχει. Εξάλλου, πήδημα ήταν και το ένα (το οικονομικό), πήδημα και το άλλο (το σαμπανιζέ), ε, μεγάλη διαφορά δεν είχε... Αλλά ήρθε, που λέτε, το δεύτερο Σαββατοκύριακο του Απρίλη, εκείνο το μεταπασχαλινό, και μας τα έφερε όλα μαζί τα καλούδια και τα μπόνους: και την ευρωσανίδα σωτηρίας - τριχιά καπαρώσαμε και ψιλοσυγκεκριμενοποιήσαμε ως δανειστικό έθνος, και το νέο ειδησεογραφικό μας κοσκινάκι βρήκαμε.

Θα τολμούσε, μάλιστα, να πει κάποιος φιλύποπτος ότι οι ταρατατζούμ προσαγωγές της φερόμενης ως εξάδας του Επαναστατικού Αγώνα μεθοδεύτηκαν ώστε να συμπέσουν με την έκτακτη ευρωσύναξη της ημετέρας σωτηρίας. Αν και ο προστάτης Μιχάλης της Κατεχάκη το είχε παλαιόθεν το κολάι και την καλή την επίδοση στα θέματα της τρομοκρατίας.

Το βρήκαμε, λοιπόν, το νέο μας φλέγον εθνικό ζήτημα. Που είναι, βέβαια, τέτοιο, δεν αντιλέγω. Αλλά αίφνης, ρε παιδί μου, με το που άνοιξε για το πλατύ κοινό η υπόθεση της πιθανής εξάρθρωσης του Επαναστατικού Αγώνα, επιδεικνύεται πανταχόθεν ένας απίστευτος ενημερωτικός ζήλος, ένας σχολιαστικός οίστρος από κάθε μπάντα και μεριά.

Μου έλεγε, φέρ’ ειπείν, η αδελφή μου ότι σε κάποια πρωινομεσημβρινή τηλεοπτική εκπομπή είδε κι άκουσε με τα μάτια και τα αυτιά της συγκριτικές αναλύσεις φωτογραφιών της Παναγιώτας Ρούπα, τότε και τώρα, τότε που ήταν σαν τα κρύα τα νερά και τώρα που πάχυνε κι αφέθηκε κομμάτι ως εγκυμονούσα, ένα δηλαδή αλλούτερο «πριν και μετά» στο επέκεινα του τρομοκρατικού ρεπορτάζ.

Αμ, κι εγώ η ίδια το διαπίστωσα από άλλο μετερίζι: πολύ συχνά, όταν βαριέμαι τις φωνασκίες των παραθυράτων πολιτικών ή τις ακκιζόμενες αναλύσεις των δημοσιογράφων - σχολιαστών στα «σοβαρά» δελτία των 20:00, κάνω ένα ζάπινγκ - αστραπή στο Star – μην και χάσω καμιά παραειδησεογραφική οξεία, η άρρωστη. Ε, προχτές, με το που γυρίζω στο ξεκούδουνο δελτίο του Μαλέλη, να σου και ’κεί η γειτόνισσα του Μαζιώτη με το καπελάκι να βάζει το δικό της λιθαράκι στην ειδησεογραφική τρέλα των ημερών.

Χτυπήσαμε φλέβα, πασιφανώς. Πιθανότατα δε, και επί της ουσίας – πέρα, δηλαδή, από τη μανική ετοιμότητα και αλλεγρία με την οποία τα ημεδαπά ΜΜΕ αγκάλιασαν αυτοστιγμεί την τρομοκρατική είδηση και τα ντεσού της. Είναι αυταπόδεικτο, νομίζω, πως οι έξι προς το παρόν συλληφθέντες και φερόμενοι ως τρομοκράτες δεν έχουν υπάρξει πολίτες υπεράνω υποψίας κατά την τελευταία τουλάχιστον δεκαετία και πως όντως έχουν τη φωλιά τους χεσμένη.

Υπάρχει ψαχνό στην υπόθεση – εξ ου και χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει, πατέρα. Μεταξύ μας, όμως τώρα: τι ιδεολόγοι τρομοκράτες κι αυτοί; Αν ισχύουν, δηλαδή, τα όσα διέρρευσαν ήδη από ΓΑΔΑ μεριά για τις τηλεφωνικές συνομιλίες των τρομοκρατών, οι οποίοι, λέει, χασκογελούσαν βλέποντας την κακότυχη αφγανική οικογένεια να περιεργάζεται τη βόμβα που είχε τοποθετηθεί στα Πατήσια, ε, είμαστε άνω ποταμών! Δηλαδή, σε τούτα τα άγια χώματα, όπου τίποτα δεν μένει όρθιο και υπεράνω χαβαλέ, καταφέραμε να εκχυδαΐσουμε ακόμα και το αντάρτικο πόλεων.

Και βλέποντας και αποσπάσματα από δηλώσεις ή την ακροαματική διαδικασία κατά τη δίκη Μαζιώτη το 1997, επίσης απόρησα με το απύθμενο της τηλεκατευθυνόμενης ανοησίας του συγκεκριμένου· με τη ρηχότητα της προφορικής του έκφρασης, την έλλειψη οποιουδήποτε ιδεολογικοπολιτικού οίστρου πίσω απ’ το βλέμμα... Είχα δει κάποτε ένα ντοκιμαντέρ για τους Μπάαντερ και Μάινχοφ. Και ούτε κι εκεί, ομολογώ, είχα πάθει πλάκα από το μέγεθος του πνεύματος των Γερμανών τρομοκρατών. Πλην όμως, το αναντίρρητο κόλλημα με τις πεποιθήσεις τους, το αγελαίο και άνευ όρων δόσιμο που προϋποθέτει η στρατολόγηση σε οποιαδήποτε κλειστή ομάδα – θρησκευτική, τρομοκρατική, οποιαδήποτε –, α, το έβλεπες κανονικά και διά γυμνού οφθαλμού.

Ετούτοι εδώ οι τύποι, όμως – αν και δεν ξέρουμε ακόμα, μπορεί κάποιος εκ των έξι να αποδειχθεί ένας οιστρηλατημένος Κουφοντίνας του 2010 – μοιάζουν τόσο επικίνδυνα και χουλιγκανικά σιθρού ως προς τα ελατήρια, το υπόβαθρο και το modus operandi τους, που πραγματικά σου πιάνεται η ψυχή...

Κι αναρωτιέμαι μετά, όλοι αυτοί οι συμπαθούντες που στον απόηχο των συλλήψεων πάνε και τα σπάνε στη Ναυαρίνου, τη ΓΑΔΑ κι από ’δώ κι από ’κεί, εις ένδειξη διαμαρτυρίας, σε τι τρομοθεό πιστεύουν; Να ξέρουν και οι ίδιοι, άραγε;