Ημιυπαίθριες καταστάσεις

Για ακόμη μια φορά, το μόνο που αποδεικνύεται ικανό να κάνει το νεοελληνικό δοβλέτι είναι να ψευτοτραβήξει το αυτί του άτακτου πολίτη κατόπιν εορτής. Πότε, ρε γαμώτη μου, θα πάψει επιτέλους το κράτος να κάνει τα στραβά μάτια, να ξεσκατίζει με το αζημίωτο και να υποθάλπει τις κουτσουκέλες ανώριμων κι ανεύθυνων πολιτών;

Προσωπικά, μια εμμονή με την τάξη την έχω, η άχαρη. Ενίοτε δε, αγγίζει τα όρια του ψυχαναγκασμού, αλλά αυτό το γνωρίζουν συγγενείς και φίλοι και δεν με ξεσυνερίζονται (νομίζω). Από την άλλη πάλι, γνωρίζω επίσης ότι αυτό το χούι μου δεν συνάδει και τόσο με τις γενικότερες παρορμήσεις των συμπατριωτών μου, συνεπώς θα ήμουν παράφρων αν περίμενα οι χύμα συν-Έλληνες να αρχίσουν ξαφνικά να κόπτονται για την ευταξία, το ξεσκαρτάρισμα σαβούρας και το εν γένει συμμάζεμα του χώρου, ιδιωτικού και, πρωτίστως, δημόσιου. Φεύ και κρίμα, αν με ρωτάτε, αλλά έτσι έχουν τα πράματα: οι τσαντιρέ ευρεσιτεχνίες, οι αέναες προσθήκες και επεκτάσεις, οι αρπακολλατζήδικες πατέντες που εξυμνούν το «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού» αποτελούν το leitmotif των ελληνικών κτιρίων – από τα γαμάτα κλαμπ της μοδός μέχρι το τελευταίο ανθυποδιαμερισματάκι των Πατησίων...

Και ήταν πέρυσι, τέτοια περίπου εποχή, που επί υπουργίας Σουφλιά πρωτοτέθηκε το ζήτημα της «τακτοποίησης» όλων αυτών των αυθαίρετων παρεμβάσεων στο κτιριακό προφίλ της επικράτειας. Περί νομιμοποίησης, βέβαια, ούτε λόγος, δεδομένου ότι το ΣτΕ έχει τελεσίδικα αποφασίσει πως κάτι τέτοιο θα καταστρατηγούσε το ισχύον νομικό πλαίσιο – α, εμείς πάντα τους κρατάμε τους τύπους! Μας έμεινε, λοιπόν, η τακτοποίηση – εκ του «τάξη», επισημαίνω, ετυμολογικά τουλάχιστον. Ε, καλά τώρα κι εσείς! Δεν είναι να το παίρνουμε και τοις μετρητοίς: διότι αυτή η τακτοποίηση δεν κόμιζε καμία βελτίωση, κανένα συμμάζεμα, κανέναν ευπρεπισμό στην εξωτερική τάξη και εμφάνιση των ανασκολοπισμένων μας κτιρίων. Αυτή η τακτοποίηση Σουφλιά στόχευε απλώς στο να μαζέψει ρευστό από τους παρανομήσαντες και ημιυπαίθριους πολίτες, μπας και τακτοποιηθούν κομμάτι τα ημιυπαίθρια οικονομικά του τότε κράτους...

Το γεγονός ότι τώρα – που το νεοσυσταθέν ΥΠΕΚΑ της Μπιρμπίλη είναι έτοιμο να επαναφέρει το όλο ζήτημα με την επιβολή προστίμου στους ημιυπαίθριους παραβάτες του οικοδομικού κώδικα – τα χρήματα θα πάνε, λέει, σε ένα υπό σύσταση Πράσινο Ταμείο, ελάχιστα διαφοροποιεί την κατάσταση. Δεν λέω, με δεδομένη την κρατική αφραγκιά που μας δέρνει και το πανεθνικώς εμπεδωμένο «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος», πολύ καλά κάνει η Τίνα και προσπαθεί να μαζέψει το κατιτίς της για τις αναδασώσεις, τις απαλλοτριώσεις και τις κατεδαφίσεις που ευαγγελίζεται το υπουργείο της.

Στην τελική, ωστόσο, η επίγευση και από αυτήν την ημιυπαίθρια ρύθμιση παραμένει η ίδια: στυφή και ταγγισμένη. Διότι για ακόμη μια φορά, το μόνο που αποδεικνύεται ικανό να κάνει το νεοελληνικό δοβλέτι είναι να ψευτοτραβήξει το αυτί του άτακτου πολίτη κατόπιν εορτής. Πότε, ρε γαμώτη μου, θα πάψει επιτέλους το κράτος να κάνει τα στραβά μάτια, να ξεσκατίζει με το αζημίωτο και να υποθάλπει τις κουτσουκέλες ανώριμων κι ανεύθυνων πολιτών; Όχι πως φταίει μόνο το κράτος, βέβαια... Σε αυτό το ατέρμονο ακαλαίσθητο τάνγκο παραβάσεων, συναλλαγής κι εν γένει τακτοποιήσεων, φταίνε, αλίμονο, κι οι δυο παρτενέρ. Έλεγε, ας πούμε, πέρυσι ο αντιπρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας Χρήστος Σπίρτζης ότι «αυτή τη στιγμή πάνω από ένα εκατομμύριο κτίρια έχουν κλεισμένους ημιυπαίθριους κατά παράβαση της νομοθεσίας. Το κλείσιμο των ημιυπαίθριων είναι η Νο1 αυθαίρετη παράβαση σε όλη τη χώρα και, σύμφωνα με εκτιμήσεις, αφορά πάνω από το 90% των διαμερισμάτων».

Και πιστεύει τώρα η Μπιρμπίλη και οι συν αυτή, ότι όλοι ετούτοι οι ημιυπαίθριοι τύποι θα θορυβηθούν με τις εξαγγελίες και θα σπεύσουν – εν μέσω κρίσης, ανεργίας και ευρύτερου κακού συναπαντήματος – να πληρώσουν το πρόστιμο που τους αναλογεί για το μπαλκόνι που έγινε δωμάτιο του μεγάλου γιου... Προσωπικά, δεν βλέπω κανέναν και τίποτα που θα μπορούσε να αναγκάσει τον ιδιοκτήτη μιας ημιυπαίθριας πατέντας να πάει και να καταβάλει αυθορμήτως το πολυκαιρισμένο πρόστιμό του. Στ’ αρχίδια του κανονικά και θα τη βρει την άκρη του... Κι αυτά περί γκρεμίσματος των αυθαίρετων ημιυπαίθριων προσθηκών, τα ακούω τελείως βερεσέ. Εδώ, ρε σεις, τα αλήστου μνήμης Δειλινά –που κάποτε έπεσε επιτέλους ο πέλεκυς του νόμου πάνω τους και έβαλαν λουκέτο μετά από δεκαετίες και πιένες νυχτερινής διασκέδασης – κι ακόμη στέκουν, γκραφιτωμένα και ξεχαρβαλωμένα στην παραλία του Αλίμου. Διότι, πού ξέρεις; Πάλι με χρόνια με καιρούς – όλα παίζονται, μεγάλε...

Προσωπικά, σας το ’πα ήδη, έχω μια φυσική ροπή προς την τάξη και την αλφαδιασμένη διευθέτηση του περιβάλλοντος χώρου. Κι έχω και μια φυσική απέχθεια προς όλες τις τσόντες, τις τσαπατσουλιές και τις μούφες-εξτένσιον – ακόμη και στο μαλλί. Το θέμα είναι, όμως, να συναισθανθεί κάποτε ο πολίτης ότι στου εθνικού κασίδη το κεφάλι δεν μπορεί ο καθείς να κοτσάρει ό,τι εξτένσιον του καπνίσει. Κι αυτή η ημιυπαίθρια ρύθμιση, φοβάμαι, δεν πολυβοηθάει...