25 του Μαρτίου (ωμέ!)

Σκατά... Μετά από πέντε σχεδόν μήνες που, θέλοντας και μη, ασχολούμαστε εμμονικά με τα δημοσιονομικά μας, μετά από όλα τα διεθνή και φαινομενικά θεάρεστα σούρτα-φέρτα του Παπανδρέου ανά την υφήλιο, μετά τα απανωτά πακέτα σωστών ή καραπρόχειρων εισπρακτικών μέτρων, μετά την ψευτοτσαμπουκαλίδικη απειλή περί προ­σφυγής μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, μετά από διαβουλεύσεις, διαφωνίες και παλι­νωδίες στους κόλπους της κυβέρνησης, του εθνικού κοινοβουλίου, αλλά και της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να που φτάσαμε στην 25η Μαρτίου! Η οποία, σε αντίθεση με όσα κατά παράδοση επιτάσσει το ημερολόγιο και ο τηγανητός μπακαλιάρος της, μπορεί και να σηματοδοτεί κάτι το όχι και τόσο ευοίωνο για το άμεσο μέλλον αυτού του τόπου...

Με τα spreads να ανοίγουν όλο και πιο πολύ τα σκέλια, ανασκολοπίζοντας κανονικά την όποια ελπίδα για ανθρώπινα επιτόκια δανει­σμού, με την «προεκλογική» Μέρκελνα δηλώ­νει απερίφραστα πια πως ευρωβοήθεια προς την Ελλάδα γιοκ και nein, η σύνοδος κορυφής της Ε.Ε. άρχεται σήμερα στις Βρυξέλλες. Και είναι η πρώτη φορά, φοβάμαι, που το άλλοτε σενάριο επιστημονικής φαντασίας περί στάσης πληρωμών αρχίζει να ξεπροβάλλει με... αξιώ­σεις στο εθνικό μας προσκήνιο.

Όλα αυτά τα κακοριζιασμένα και δυσοίωνα, βέβαια, τα μαζεύω ως πληροφορίες από τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, τις ραδι­οφωνικές αναλύσεις ή τις εκ βαθέων πολιτικές συνεντεύξεις των ημερών. Διότι στο διά ταύτα της καθημερινότητας, δεν ξέρω, ρε γαμώτο, αλλά έχω την αίσθηση ότι πολύς κόσμος δεν έχει πολύ συντονιστεί και εμπεδώσει όλα αυτά που πιθανόν και να μας ξημερώνουν. Να ξανά πιπιλίσουμε, βέβαια, εδώ την εθνική καραμελίτσα περί της εγγενούς αισιοδοξίας και τη δεν-χολοσκάμε στάση των Νεοελλήνων - μπράβο μας και μαγκιά μας -, αλλά νομίζω πως κάποια στιγμή θα πρέπει να αρχίσουμε να συνειδη­τοποιούμε τι σκατά συμβαίνει στη χρεοκοπη­μένη, διεφθαρμένη και καθόλου παραγωγική αυλή μας - πέρα από το ότι ακρίβυναν τα τσι­γάρα ή ότι χρειάζεσαι περισσότερα ευρώπουλα για να γεμίσεις τεπόζιτο, δηλαδή...

Καμιά φορά τα παίρνω άσχημα με ορισμέ­νους συνδικαλιστές και τους απεργούς, που αντί να κάνουν την υπέρβαση καινά δουν το εθνικό συμφέρον την κρισιμότατη αυτή στιγμή, μάχονται δονκιχωτικά για τη διατήρηση δίκαιων ή εντελώς σόλοικων κεκτημένων. Στο καπάκι, βέβαια, λέω στον εαυτό μου ότι καρατζαφερίζω επικίνδυνα και αποφαίνομαι «ασ' τους κι αυτούς να πράξουν το κομμάτι τους». Αλλά η ουσίαείναι πως το να διεκδικείς παροχές/ειδική μετα­χείριση/μονιμοποιήσεις ή σκέτα ρουσφέτια αυτήν την περίοδο δεν είναι καθόλου ρεαλιστι­κό/Οπως και το να στηλιτεύεις το διεθνές χρη­ματοπιστωτικό κατεστημένο, που κατά βάση είναι υπεύθυνο για την εξώθηση των ελληνικών πραγμάτων στο μη περαιτέρω, είναι επίσης ανεδαφικό. Διότι, άντε και είναι έτσι. Και; Εμείς, μόνοι κι αβοήθητοι, θα σώσουμε τον κόσμο; Που σε λίγους μήνες μπορεί και να μην έχουμε να δώσουμε συντάξεις και μισθούς στον υδρο­κέφαλο δημόσιο τομέα μας;

Τις τελευταίες μέρες μού έσκασαν δυο περιστατικά, τα οποία πολύ με προβλη­μάτισαν. Γιατί φοβάμαι πως καταδεικνύουν αυτό που ήδη ανέφερα παραπάνω: ότι, δηλαδή, πολύς κόσμος δεν έχει συναισθανθεί τη σοβαρότητα της εθνικής μας κατάστασης. Κι εφόσον δεν την έχει ψυλλιαστεί, δεν πρόκει­ται να κάνει και τίποτα για να αλλάξει το κακό μας ριζικό που μας ξέβρασε εδώ... Από τη μια, η φίλη Μαριαλένα, ξύπνια, κουκλάρα και εργαζόμενη, η οποία με πάσα σιγουριά με δια­βεβαίωσε ότι «τα φουσκώνουν τα πράματα τα διάφορα λαμόγια των Μ Μ Ε» και πως εν τέλει όλα βαίνουν ψιλοκαλώς και δεν θα πάθουμε και τίποτα... Λες, βρε Μαριαλένα;

Από την άλλη, ο υδραυλικός Γιώργος.

Νέος, χάι-τεκ, υπερεξοπλισμένος, γρή­γορος και παστρικός, ήρθε για να διευθετήσει το σιφόνι του νεροχύτη που έσταζε φρικτά κι είχε πλημμυρίσει το σύμπαν. Κι αφού έπραξε τα υδραυλικά του δέοντα, του κάνω με ένα κάποιο χαμογελάκι - αιδημοσύνης και κόμπλας, να το πω; - λες και του έθετα κάποιο ζήτημα ταμπού: «Εσείς», του λέω, «δίνετε τώρα αποδείξεις;». Χωρίς δευτερόλεπτο χρονο­τριβής, χωρίς ίχνος αντίστοιχης αιδημοσύνης ή κόμπλας, ήρθε η απερίφραστη απάντηση του υδραυλικού: «Όχι.Έχω κάποιο πρόβλημα με την εφορία». Μάλιστα... Του έδωσα τα 8ο ευρώ που μου ζήτησε, τον ευχαρίστησα, χαι­ρετηθήκαμε και το λήξαμε εκεί.

Σκέφτηκα προς στιγμήν να πάω κάπου, να τον καταγγείλω... Μετά, σκέφτηκα να τηλε­φωνήσω στη φίλη Μαριαλένα και να της πω ότι τα πράματα είναι τω όντι σοβαρά σε αυτή τη χώρα που εισάγει σχεδόν τα πάντα και δεν παράγει σχεδόν τίποτα - ούτε καν νεκροτό-μους, εξ ου και το εν Αθήναις νεκροτομείο έβαλε προ ημε­ρών λουκέτο.

Δεν έκανα τίποτα απ' τα δύο. Βγήκα απλά και χάζευα τη σημαία της εθνικής εορτής στο μπαλκόνι του γείτονα. 25 του Μαρτίου, γραμμένο στα ουράνια...