Βερολίνο - Παρίσι - Ουάσιγκτον

Είναι αλήθεια. Σε όλες ανεξαι­ρέτως τις επαφές του Γιώργου Παπανδρέου υπήρχε και μία… κρυφή. Την ξετρύπωσε όμως εύκολα η διπλωματική συντάκτρια του «Π» Φιόνα Καραχισαρίδη, τη μικροφωτογράφισε και διέθεσε ευγενώς το περιεχόμενό της στη στήλη. Δημοσιεύουμε λοιπόν αυτούσια τα σημαντι­κότερα αποσπάσματα από την κρυφή ατζέντα του πρωθυπουργού. Η διατύπωση είναι συχνά τηλεγραφική λόγω βιασύνης.

6 Μαρτίου, Βερολίνο

…Καγκελαρία ψύχος. Έκλεισαν επίτηδες καλοριφέρ. Έχασα τουλάχι­στον 5 πόντους ύψος στο πόντιουμ. Η Καγκέλω φορούσε από μέσα ισοθερ­μική μπαμπακομάλλινη σωβρακοφανέλα και σχολίαζε για να μου σπάσει τα νεύρα: «Ζιζίκεν μπομπ!» (σκάει ο τζίτζικας). Σέρβιραν παγωμένη μπύρα και μεταλλαγμένα πατατάκια (Τσιτσιμπίερ ουντ καποτάτεν). Ο κατάλογος έγραφε 15 ευρώ, αλλά με χρέωσαν 20, χωρίς απόδειξη. Και θέλω, γαμώτο, μειώσω έξοδα παρά­στασης. Ποιος ακούει Παπουτσή… Μπροστά στους δημοσιογράφους, Τσιτσίλχεν μεταμφιέστηκε σε καλή ψιλικατζού και είπε ένα σωρό ωραία λόγια για τα μέτρα (Γκούτεν μπήχτεν κ.λπ.), μ’ έφτυσε (χλαπάτσεν βασκαντούρεν, δηλαδή φτου σου, βασκαντούρη μου) και με καλοτύχι-σε. Όταν μείναμε όμως μόνοι, γέλιο της έκοψε σαν μαγιονέζα κρις Κραφτ κι άρχισε ζητάει. «Ντας πολίτισε πλάτεν τσουζάμεν»… Το να σας στηρίξουμε πολιτικά κοστίζει. Ανα­γκαστικά δεσμεύτηκα: Να παραχω­ρήσουμε στη Βέρμαχτ τα δικαιώματα του τσίπουρου για να φτιάξουνε όπλα μαζικού χανγκ όβερ και να μας πουλήσουνε τα τρύπια καραβάκια για τρύπια καραφάκια. Να κάθονται οι Ακρίτες μας σε όλες τις ορεσίβιες Γερμανίδες τουρίστριες και σε όλους τους σπανούς γεμιστές λουκάνικου (αυτούς με τα σοσόνια και τους λαρυγγισμούς) που θα ζητήσουν τις υπηρεσίες τους τα καλοκαίρια. Να κάθονται οι ακρίδες μας σε όλα τα μεταλλαγμένα υβρίδια που θα μας πουλήσουνε για να επιμολυνθεί όλη η ελληνική ύπαιθρος. Να αναβιώ­σουμε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης   στις ελληνικές υπηρεσίες γιατί τους έχει λείψει το σπορ. Μου στείλουνε επιστολή με νέα αιτήματα…

7 Μαρτίου, Παρίσι

Παρίσι, άλλος αέρας. Με τον Νικολά και ο πιο σφιχτοκώλης χαλαρώνει και ξεκολλά. Εγώ χαλάρωσα τόσο πολύ, που πήγε χαμένος ένας μήνας πο­δήλατο και διάδρομος. Χαλαλί του! Θα ξαναπιάσω από την ερχόμενη εβδομάδα την κωλοπιλαλί. Νικολά με υποδέχτηκε με σαμπάνια και μαύ­ρο χαβιάρι (ρετσίνα - απ’ αυτή που του πήγα πεσκέσι - αναμεμειγμένη με γκαζόζα ήταν, και αυγά από έναν γκαστρωμένο γαύρο που καθάρισε η Κάρλα, αλλά μετράει το στυλ). Ύστερα φάγαμε φοντύ (μπουκίτσες σε ένα κατσαρόλι). Κανονικά αυτό το έδεσμα περιλαμβάνει και λιωμένο τυρί μέσα, αλλά, όπως μου εξήγησε ο ίδιος ο αρχισέφ όταν ήρθε να μου κάνει τις απολογίες του, πέσαμε δυστυχώς στις τρύπες της γραβιέρας. Νικολά πολύ γαυρόφρων. Έφαγε το κεφάλι του γαύρου και τη ραχο­κοκαλιά που είχα αφήσει στο δικό μου πιάτο. «Σ’ ε πλεν ντε φωσφόρ!» (Είναι γεμάτο φώσφορο!) σχολίασε. Φαγητό αφροδισιακό. Τον έχασα ένα δίωρο με την Κάρλα. Γύρισε ξεμαρλούκωτος για συνέντευξη. Εγώ τον χτένισα τελευταία στιγμή. Με τα δάχτυλα. «Ν’ υτιλιζέ πας λε ντακτύλ ντ’ Αφροντίτ!» (Μη χρησιμοποιείτε το δάχτυλο της Αφροδίτης) μου είπε  χαριτολογώντας. Συνέντευξη μανιφίκ, συπέρ, εξτραρντινέρ! Φανήκαμε κώλε βρακί, Αστερίξ ε Οβελίξ, Δαβίδ ε Γολιάθ. Κοντέψαμε τσακωθούμε για το ποιος δεν θα μιλήσει πρώτος. Δείξαμε κοινό μέτωπο σε κερδοσκό­πους. Το δικό μου που είναι και πιο φαρδύ. Νικολά φοβόταν πάρει Κα­γκέλω τελεφόν. Πήρα εγώ. «Αφέσεν γκρίχεν κόμεν του δώθε… Ουντ ιφ ιχ χούφτεν!..» .Αφήστε τους Έλληνες να έρθουν κοντά μου… είπε αυτή… Κι άμα τους πιάσω!.. Υποσχέθηκα Νικο­λά, που τη σκιάζεται, να καθίσουμε να μας πιάσει…

8-10 Μαρτίου, Ουάσιγκτον

Πίσω στην πατρίδα! USA, άι λαβ γι­ου… Πολλή συγκίνηση! Έσκυψα και φίλησα το έδαφος όταν κατέβηκα από αεροπλάνο. Η πίσσα ήταν φρέ­σκια και ακόμα μου μυρίζω μαζούτ. Θα θέλω να ισχυριστώ ότι δεν έχει πετρέλαιο το Αιγαίο και δεν θα με πιστεύει κανείς. Λευκός Οίκος σαν σπίτι μου. Κι επει­δή εγώ ήμουν και πιο λευκός, με πιο βαριά προφορά, για μια στιγμή μπερ­δεύτηκα και νόμισα ότι ήμουνα οικο­δεσπότης κι έστειλα τη Μισέλ στον ξενώνα. Πήγε. Την έβγαλε ύστερα από 11 ώρες η ψυχολόγος της. Υπά­κουες αυτές οι Αμερικανίδες. Καλά μου έλεγε η μαμά να πάρω παπούτσι από τον τόπο μου. Η δικιά μου βγάζει γλώσσα όταν της λέω να κρατάει τα χαρτιά για να κάνω πρόβα τα λόγια μου. Μπαράκ πολύ κουλ αλλά και τζέντλεμαν. Παίξαμε ράγκμπι και με άφησε να χάσω. Και η Χίλαρι έχει ισιώσει. Μύτη της κατέβηκε μερικές ίντσες. Μόνο της Ντόρας είναι ακόμα σε στύση. Όλα πήγαν καλά πάντως. Χόρεψα και τσάμικο με ομογενείς. Δε ντακ χου γκόους του ποταμιά… Κανείς δεν μου κράτησε κακία που θα είμαι ελαστι­κός στο Κυπριακό, στο Σκοπιανό, στα ελληνοτουρκικά και σε όποιο άλλο θέμα προκύψει στο μεταξύ. Όπως είπε και ο φίλος Μπαράκ: «Μπη φλέξιμπλ, λάικ γιορ γουόρκινγκ πηπλ!». Να είσαι ελαστικός σαν τον εργαζό­μενο λαό σου ή τον λαό σου που τον δουλεύουν. Δεν ξέρω πώς το εννό­ησε. Μπαράκ, του είπα... ακόμα και οι Κούροι μας θα γίνουν ελαστικοί… Φλεξικιούριτι… που λέμε…