Καλό κουράγιο

Πρώτ’ απ’ όλα, καλώς ώρισες. Από καρδιάς, το εννοώ αυτό. Διότι εμείς εδώ, όπως θα είδες, και παρά τα όσα μας σούρνετε, κακιασμένοι και σκατόψυχοι δεν είμαστε – και τα λαϊφσταϊλικά τηλεοπτικά συνεργεία σού στείλαμε να σε ανεβάσουν κάπως απ’ τη βόρεια κατήφεια σου, λες και είσαι τίποτα ποπ σταρ, και στο χαμηλότονα σενιαρισμένο «17» σε πήγε ο Πάγκαλος να τσιμποπεριδρομιάσετε συζητώντας τα της κρίσης μας.

Αλλά, μεταξύ μας τώρα, ρε Όλι, είναι δική μας αυτή η κρίση; Ή, έστω, μόνο δική μας; Πολλά πολλά δεν σκαμπάζω από διεθνείς μονεταριστικές τζιριτζάντζουλες, αλλά θέλω να πω, όλη αυτή η πρεμούρα αίφνης να μας βάλετε τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι και το αγγούρι στον κώλο, μήπως γίνεται και λίγο για να τ’ ακούει η πεθερά; Μήπως είναι άλλα, μεγαλύτερα κανόνια εκείνα που φοβάται στην πραγματικότητα η Άγγελα και οι συν αυτή και φωνάζει προκαταβολικά στην αμελητέα Ελλάδα; Μήπως τελικά τα περιβόητα PIIGS – ήγουν η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Ιταλία, η Ελλάδα και η Ισπανία – αφέθηκαν ελαφρά τη καρδιά να γουρουνοποιηθούν πάνω στις λάσπες και τα πήλινα ποδάρια τους σε εποχές παχέων αγελάδων, και τώρα που μας ενέσκηψαν παγκόσμιες σφιξοκωλιές και το ασύδοτο σπέκουλο των αγορών υπάρχει απλά μια πανευρωπαϊκή αμηχανία περί του πρακτέου; Μπορεί και να πέφτω έξω, αλλά κάτι τέτοια ακούω από παντού. Κι όχι μόνο από Ελλάδα μεριά...

Μη με παρεξηγήσεις, βέβαια. Δεν θα ισχυριστώ ούτε δευτερόλεπτο πως δεν φταίμε κι εμείς οι ίδιοι που φτάσαμε ώς εδώ. Εδώ όπου, ενδέχεται, αν όλα πάν’ κατά διαόλου, να μην μπορούμε σε λίγους μήνες από τώρα να δανειστούμε από πουθενά, να μείνουμε και επισήμως ταπί και να βαρέσει το κράτος διάλυση – κανονική διάλυση, δηλαδή, κι όχι αυτήν την ντεμέκ και ψιλοβιώσιμη με την οποία είχαμε μάθει να πορευόμαστε κοντά δυο δεκαετίες τώρα. Όχι, όχι, φίλε Όλι. Δεν αποποιούμαι τις ευθύνες μας. Μπάχαλο τα ’χαμε κάνει από μόνοι μας – εδώ, ακόμη δεν ξέρει ο Παπακωνσταντίνου πόσους δημόσιους υπαλλήλους επακριβώς τρέφει το υπερχρεωμένο κράτος μας. Και το μεγάλο φαγοπότι στα νοσοκομεία, στα ασφαλιστικά ταμεία, στον ΟΣΕ, στις πολεοδομίες και τις εφορίες της ελληνικής επικράτειας είναι καθαρά δικό μας επίτευγμα επίσης. Το παραδέχομαι.

Θα παρατήρησες, ωστόσο, με το που πάτησες το πόδι σου στο «Ελ. Βελ.», ότι εδώ κάνει χαρά Θεού. Δηλαδή, όσο και να θέλει κανείς να νταουνιάσει και να αυτοσιχτιριστεί, βγαίνει εκείνος ο απογευματινός ήλιος πάνω απ’ το τσιμέντο της πόλης και σου λέει: «δεν γαμείς, θα τη βρούμε την άκρη». Και τον πιστεύεις!

Θέλω να πω, φίλε Όλι, ότι η αισιοδοξία και το «έχει ο Θεός» δεν ξεριζώνεται έτσι εύκολα απ’ την ψυχή του Έλληνα. Ούτε, βεβαίως, κι η τάση του να αυτομαστιγώνεται και να αυτοεπιβραβεύεται μέσα στην ίδια μέρα... Εδώ που φτάσαμε βέβαια, θα πρέπει να σου ομολογήσω και το άλλο: ήταν λάθος ολέθριο τελικά, που αφεθήκαμε σαν χάνοι στο υλιστικο-δήθεν μοντελάκι της δυτικής υπερκατανάλωσης και ομοιομορφίας.

Εμείς, ρε Όλι, δεν το ’χουμε στο DNA μας το αλφαδιασμένο και το μουράτο. Είμαστε χύμα στο κύμα. Κι εκεί ακριβώς έπρεπε να είχαμε επενδύσει – με την καλή την έννοια και με τον κατάδικό μας τρόπο. Φαίνεται, όμως, ότι ήμασταν τόσο χύμα και τόσο λιγούρηδες, που απλώς μαϊμουδιάσαμε εξόφθαλμα τον δικό σας τρόπο κι αφήσαμε τη δική μας ουσία να αραχνιάζει στις τουριστικές καρτ-ποστάλ του ’60...

Δεν βαριέσαι, πάντως... Κόψτε μας και τον 14ο και τον 13ο και όποιον, τέλος πάντων, κρίνετε εσείς σωστό και δέοντα. Θα περάσουμε δύσκολα, πολύ δύσκολα, το έχουμε καταλάβει. Και ψυχολογικά, ψιλο-είμαστε έτοιμοι. Όχι πως πίστεψα, βεβαίως, τις επικοινωνιακές αμερικανιές του Γιώργου, ότι δήθεν τον σταματάνε οι μεροκαματιάρηδες στον δρόμο και του λένε: «Να, μεγάλε, για την πατρίδα σού δίνω και το υστέρημά μου». Ούτε και το «πλαφόν ένα εκατομμύριο ευρώ» στις μεγαλόθυμες δωρεές των λεφτάδων, που εισηγήθηκαν από τηλεοράσεως ορισμένοι, το πολυχάφτω. Και οι απεργίες δικαίων και αδίκων, οι προσωπικές μικροεπιδιώξεις και οι λαμογιές θα πάνε σύννεφο τώρα που το καράβι μας γλύφει τις ξέρες των διεθνών αγορών.

Αλλά να σου πω κάτι, φίλε Όλι; Στην τελική, με μισό παπούτσι, χωρίς BMW και πιστωτικές, με ή χωρίς μισθούς και συντάξεις, εμείς θα τη βρούμε την άκρη μας. Γιατί κάπου πίσω απ’ όλη αυτήν τη γαμημένη ατομιστική αδιαφορία, πίσω απ’ όλον αυτόν τον κυνισμό που φορέσαμε μες στα χρόνια, εμείς εδώ παραμένουμε άνθρωποι. Και στην τελική, καλέ μου Όλι, τώρα που γίνεται το διεθνές σύστριγγλο και καταρρέουν οι βεβαιότητες, εμείς θα αναγεννηθούμε κάποτε απ’ τα σκατά μας. Για σας δεν ξέρω... Οπότε, kalo kouragio, file Oli...