ΕΙΜΑΙ ΠΟΔΗΜΑΤΗΣ... ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΕΠΙΖΗΣΩ, ΠΑΡΑΚΑΛΩ;

Το παρόν κείμενο έχει ως αφορμή κάποιους μαθητές, κάποιου γυμνασίου στη Θεσσαλονίκη. Δεν έχουν τίποτε το περίεργο - δεν έχουν πάρει το Νόμπελ, δεν προχωράνε με το ένα πόδι, μπορεί να μη φοράνε καν κουκούλες. Διαμαρτυρήθηκαν, ωστόσο, για κάτι που καμία ΑΔΕΔΥ και καμία ΓΣΕΕ δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ: ζητούν χώρο στάθμευσης για τα ποδήλατα τους έξω από τα σχολεία, προκειμένου να μπορούν να μετακινούνται καθημερινά με το δικό τους οικολογικό μέσο. Όχι, δεν είμαι ρομαντική. Ρεαλίστρια είμαι, στα πρόθυρα του άκρατου κυνισμού. Όχι, δεν είμαι ακτιβίστρια, δεν αφήνω τις μασχάλες μου αξύριστες διαμαρτυρόμενη για τις φώκιες που πεθαίνουν για να φοράμε παπούτσια Timberland, ούτε έχω σταματήσει να πίνω coca cola. Επιδιώκω, όμως, να μπορώ να κοινωνώ με τους συνανθρώπους μου σε μία βιώσιμη, λειτουργική πόλη. Τα παιδιά αυτά, πολύ απλά, έθεσαν ένα αίτημα - όλα μαζί, όμως! - και ο δήμος το έλαβε υπ όψιν του. Σύμφωνα, μάλιστα την εφημ. Ελευθεροτυπία, ήδη επεξεργάζεται τεχνική μελέτη για την υλοποίηση του, καθώς και τη δημιουργία επιτροπής για το θέμα. Η συγκεκριμένη πρόταση υποβλήθηκε στο πλαίσιο της εκστρατείας Ecomobility, η οποία υλοποιείται για 7η χρονιά από τον εθελοντικό οργανισμό για το αστικό περιβάλλον Ecocity, με τη συνεργασία επιστημονικών ιδρυμάτων και οργανισμών. Σε όλη τη χώρα, οι μαθητές της Γ΄ γυμνασίου, καταγράφουν και μελετούν τα προβλήματα που προκαλούν οι συνθήκες μετακίνησης στην πόλη τους. Επίσης, πραγματοποιούν συνεντεύξεις και επισκέψεις σε αρμόδιους φορείς, συμπληρώνουν ερωτηματολόγια για τις περιβαλλοντικές συνήθειες των πολιτών και στη συνέχεια επεξεργάζονται τα δεδομένα, για να βγάλουν συμπεράσματα, που θα τους βοηθήσουν να καταθέσουν τις δικές τους προτάσεις στις αρμόδιες επιτροπές... Λένε, ότι η καμήλα δημιουργήθηκε όταν μία επιτροπή κλήθηκε να σχεδιάσει ένα άλογο... ελπίζουμε, να μη γίνει το ίδιο και με το χώρο στάθμευσης των παιδιών για τα ποδήλατά τους. Γιατί τότε, δε θά χουμε χώρο να παρκάρουμε... ούτε τις καμήλες μας!