O Θησαυρός της ευρωπαϊκής γλώσσας...

Και τώρα που το συλλογικό μας ασυνείδητο άρχισε να κάνει ασκήσεις εξοικείωσης με την προσωρινότητα των δικαιωμάτων και τη ματαιότητα της όποιας αντίδρασης, η Ευρώπη ετοιμάζεται να μας σερβίρει ως αναγκαία την κατάργηση του 14^ου μισθού και στον ιδιωτικό τομέα. Εννοείται βέβαια ότι έχει ήδη επιστρατεύσει τη δέουσα επιχειρηματολογία (όχι από το επιχείρημα + λόγος,  από το επιχείρηση+ λόγος). Δεν υπολείπονται άλλωστε οι εταίροι μας σε προφάσεις για τις αμαρτίες τους κατά των μισθωτών… Το προσεχές λοιπόν λεπίδι στα κεκτημένα, θα πέσει με το πρόσχημα της «ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας»…  Δεδομένου ότι η αντιμετώπιση του ελλείμματος και του δημοσίου χρέους αφορούσε μόνο στους δημόσιους υπαλλήλους, έπρεπε να βρεθεί ένας εύσχημος  τίτλος για την επέκταση του μέτρου στον ιδιωτικό τομέα. Και βρέθηκε. Είναι κάτι σαν τους ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία. Σαν τα μέτρα ελέγχων και παρακολουθήσεων για την πάταξη της διεθνούς τρομοκρατίας. Η φραστική θετικοποίηση των χειρότερων …. αποτελεί παλιά τέχνη –κόσκινο των ισχυρών. Κάπως έτσι, μπορεί αύριο μεθαύριο να αποκαλείται η απόλυση «τόνωση του ισοζυγίου εσόδων- εξόδων της επιχείρησης», η κατάργηση του οικογενειακού επιδόματος «πάταξη της ανισότητας μεταξύ μπακουριών και παντρεμένων» ή -που λέει ο λόγος- η δολοφονία ενός αντιρρησία «καθαρισμός του τοπίου από μία μολυσματική παρουσία»… «κοινωνική απολύμανση» κλπ κλπ κλπ Σ’ αυτά τα πράγματα, η ευρωπαϊκή γλώσσα είναι πολύ πλουσιότερη από την ελληνική…