Η δικαιοσύνη της γειτονιάς

Από τον Ρεπόρτερ στο Δρόμο, Αλέξη Καζαντζίδη

Σπουδαία υπόθεση, λένε, η γειτονιά. Γνωρίζει για τον καθένα όλα όσα δεν θέλει να ξέρει κανένας σπουδαγμένος υπουργος Οικονομίας, κανένας τεχνοκράτης της εφορίας. Από την «τσιμπίδα» της δεν ξεφεύγει ούτε η χλίδή που αστράφτει ούτε κι όμως, το μεροκάματο του τρόμου.

Στην γειτονιά κυκλοφορεί πάντοτε εκείνος, τον οποίο οι υπόλοιποι βλέπουν σαν ιδιόρρυθμο και έξω από τον "κόσμο". Ζει μόνος του, μα δεν στερείται ποτέ το γλέντι. Χάρη στη μουσική και τα ρεμπέτικα τραγούδια "ξυπνά" τα Σαββατόβραδα την πολυκατοικία από το δικό της λήθαργο. Αυτός ο γείτονας κυκλοφορεί μʼ ένα σαραβαλάκι κόκκινο- το "εργαλείο" του . Στο σπίτι του βρίσκουν, πάλι, καταφύγιο αδέσποτα σκυλιά και γάτες. Ταΐζει τα ζώα με ό,τι έχει, τα μιλά, τα χαϊδεύει. Χειμώνα- καλοκαίρι κυκλοφορεί με σανδάλια. Δεν το κάνει από κάποια παραξενιά. Συμβαίνει να μην έχει άλλη επιλογή απʼ το να νιώθει στα κόκαλά του το κρύο, όποτε μπαίνει ο αέρας από το ελενίτ και τους ξύλινους «τοίχους» του διαμερίσματος του.

Παρʼ όλα αυτά, χαμογελάει απτόητος κι ας του λείπουν τα περισσότερα από τα μπροστινά δόντια του. Η καλημέρα βγαίνει αβίαστα απʼ τα χείλη του, όπως και ο καλός ο λόγος. Σιγά σιγά γίνεται σημείο αναφοράς στη γειτονιά. Η παρουσία του και μόνο δημιουργεί μια ασφάλεια σε όλους. Κάποτε μαθεύτηκε ότι η σύνταξη που έχει λαμβάνειν κάθε μήνα είναι πολύ χαμηλή. Πείνας. Οταν τον ρωτούν πώς τα βγάζει πέρα, εξηγεί: μαζεύει παλιοσίδερα, τα φορτώνει στο σαραβαλάκι του κι αναζητά επίδοξους αγοραστές. Ετσι, βγάζει ένα μικρό χαρτζιλίκι. Η εσωτερκή του πληρότητα ξεπερνά και εκείνη που θα έπρεπε να χαρακτηρίζει τον πιο πλούσιο άνθρωπο της γης.

Για την κυβέρνηση, αυτός ο άνθρωπος είναι ο ενδεδειγμένος για να πληρώσει τα έκτακτα μέτρα. Μα, ο γείτονας πληρώνει ήδη ακριβά την φτώχεια του και το σαραβαλάκι του...