Έξι φάκελοι μεγάλων φοροφυγάδων και εισφοροφυγάδων είναι ήδη στον δρόμο για την Δικαιοσύνη

Ο όρος «οικονομική κρίση» δεν μπορεί να περιγράψει ούτε να εξηγήσει αυτό που συμβαίνει τούτη την περίοδο στη χώρα: το πλήρες αδιέξοδο. Έτσι όμως που εξελίσσονται τα πράγματα, πολύ σύντομα η «τιμωρία» δεν θα είναι μια λέξη κενή περιεχομένου. Θα γίνει λαϊκό αίτημα για την απόδοση ευθυνών – και ποινών – σε όσους οδήγησαν τη χώρα στην άβυσσο. Άλλωστε ένοχοι υπάρχουν και πολλοί απ’ αυτούς είναι γνωστοί. Θέλετε ένα πρώτο δείγμα;

Καυτοί φάκελοι λοιπόν με καραμπινάτες υποθέσεις ύψους εκατομμυρίων ευρώ, που αφορούν φοροδιαφυγή και χρέη στα ασφαλιστικά ταμεία, έχουν πάρει ήδη τον δρόμο προς τη Δικαιοσύνη προκειμένου να ασκηθούν διώξεις εναντίον προσώπων που έχουν πρωταγωνιστήσει στα θέματα αυτά και βρίσκονται στο στόχαστρο των αρχών εδώ και... χρόνια.

Ορισμένες υποθέσεις είχαν αραχνιάσει στα συρτάρια των αρμόδιων υπηρεσιών, είτε από «αδράνεια» υπευθύνων είτε από παρασκηνιακές παρεμβάσεις πολιτικών προσώπων που κάλυπταν τις παρανομίες…

Όμως, αφού τα πράγματα στην οικονομία έχουν ζορίσει τόσο πολύ, το μήνυμα που εξέπεμψαν τόσο το Μέγαρο Μαξίμου όσο και τα υπουργεία Δικαιοσύνης και Οικονομικών είναι «προχωρήστε τάχιστα τις διαδικασίες χωρίς να υπολογίζετε επώνυμους, μεγάλες εταιρείες και πολιτικές διασυνδέσεις…».

Έτσι, λοιπόν, σύμφωνα με πληροφορίες, για τον δρόμο προς τον εισαγγελέα είναι οι φάκελοι που αφορούν:

1. Ιδιοκτήτη ασφαλιστικής εταιρείας που έχει εκδώσει ακάλυπτες επιταγές και θα διωχθεί για απάτη εις βάρος ασφαλισμένων εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ.

2. Εφοπλιστή για χρέη στα ασφαλιστικά ταμεία, σε εργαζόμενους και για ακάλυπτες επιταγές.

3. Επιχειρηματία εταιρείας οδικής βοήθειας με χρέη δεκάδων εκατομμυρίων σε ασφαλιστικά ταμεία.

4. Κύκλωμα με «μαϊμού» συμβόλαια αγοραπωλησίας εκατοντάδων στρεμμάτων, με πελάτες επώνυμους, με πιθανή συμμετοχή κρατικών λειτουργών.

5. Επικεφαλής στέλεχος σε ΔΕΚΟ – πριν από λίγα χρόνια – για παράνομες συμβάσεις εκατομμυρίων.

6. Επώνυμος καταστηματάρχης εταιρείας εστίασης για συστηματική φοροδιαφυγή μεγάλων ποσών.

Μένει να δούμε αν σε κάποιους θα φορέσουν χειροπέδες ή, ακόμα μια φορά, οι αρμόδιοι πολιτικοί και υπηρεσιακοί παράγοντες θα κάνουν το κορόιδο και απλώς θα τους δώσουν αφορμή είτε για κουκούλωμα είτε για να την κοπανήσουν στο εξωτερικό… α λα Χριστοφοράκος!

Στη θηλιά των πιστωτών

Εκτός από τα παραπάνω (και άλλα πολλά ακόμη) μπουμπούκια υπάρχουν και κάποιοι αριθμοί που βοηθούν να αντιληφθεί κανείς ότι η κρίση στην περίπτωση της Ελλάδας δεν έχει... τέλος. Κάποιοι θα υποστηρίξουν ότι δεν έχει και... αρχή, καθώς εμφανίζεται με τα πρώτα δάνεια που συνήψε το ελληνικό κράτος στη διάρκεια ακόμη του αγώνα της ανεξαρτησίας το 1821! Έκτοτε η χώρα κινείται έχοντας περασμένη στον λαιμό της τη θηλιά των πιστωτών. Αυτό σημαίνει ότι κινείται όσο της επιτρέπουν και προς όποια κατεύθυνση οι πιστωτές επιθυμούν...

Οι αριθμοί, ως συνήθως, περιγράφουν παραστατικά το αδιέξοδο: Την περασμένη δεκαετία η Ελλάδα κατέβαλε στις «αγορές» 300 δισεκατομμύρια ευρώ για τοκοχρεολύσια δανείων του παρελθόντος. Παρ’ όλα αυτά σήμερα το εξωτερικό της χρέος είναι 300 δισεκατομμύρια και ανεβαίνει...

Αυτά τα κολοσσιαία ποσά δείχνουν την άβυσσο κάτω από τα πόδια της ελληνικής οικονομίας. Μια άβυσσος η οποία σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να καλυφθεί από τις, πάνω - κάτω, δυο δεκάδες δισ. ευρώ που στην καλύτερη περίπτωση θα μαζευτούν από τα χαράτσια που επιβάλλονται στους ήδη υποαμειβόμενους Έλληνες εργαζομένους μέσα από τα βρυξελλιώτικα σταθεροποιητικά προγράμματα.

Καθώς λοιπόν οι «αγορές» δεν μπορούν να χορτάσουν με το «ζουμί» των Ελλήνων εργαζομένων – και αυτό οι... κουτόφραγκοι το ξέρουν καλύτερα από την κυβέρνησή μας – βάσιμα υποπτεύεται κανείς πως ο στόχος της επιτηρούμενης περιοριστικής πολιτικής είναι άλλος, βαθύτερος και σπουδαιότερος.

Ποιος είναι, λοιπόν, ο σημαντικότερος στόχος της άγριας περιοριστικής πολιτικής; Πώς αυτή θα εφαρμοστεί; Ποιοι, τελικά, ευθύνονται για την κατάσταση στην οποία βρέθηκε η χώρα; Η προσπάθεια απάντησης στα παραπάνω ερωτήματα σκιαγραφεί με σχετικά μεγάλη ακρίβεια και το σημερινό ελληνικό αδιέξοδο.

Το πείραμα

Ήδη ο πρωθυπουργός της χώρας έχει περιγράψει δημοσίως την κατάσταση μιλώντας για απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, αλλά και για τη μετατροπή της χώρας σε πειραματικό εργαστήριο και όλων μας σε πειραματόζωα. Για ποιο πείραμα κάνει λόγο ο πρωθυπουργός; Πού αποσκοπεί η άγρια επίθεση στο εισόδημα των υποαμειβομένων Ελλήνων εργαζομένων;

Οι ... κουτόφραγκοι, μελετούν ήδη σε πραγματικές συνθήκες πώς είναι δυνατόν να απορυθμιστεί και στη συνέχεια να αναμορφωθεί εκ βάθρων ο ιστός του κοινωνικού κράτους.

Με πιο απλά λόγια, οι θεσμικές αλλαγές, στα εργασιακά (ευέλικτες μορφές απασχόλησης), στο ασφαλιστικό (παράταση του εργάσιμου βίου), που αποσκοπούν στη συμπίεση του εργατικού κόστους, είναι ο δρόμος που έχει χαράξει και ακολουθεί ταχύτατα η Ε.Ε. προκειμένου να σταθεί στον παγκόσμιο ανταγωνισμό.

Παρεμπιπτόντως δεν θα πρέπει να περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι ως συνέπεια της ελληνικής περίπτωσης το ευρώ υποτιμήθηκε έναντι του δολαρίου, προς μεγάλη ανακούφιση της Γερμανίας και των εξαγωγών της. Άλλωστε το «Spiegel» ευχαριστεί δημοσίως την Ελλάδα, επειδή συνετέλεσε στο να πέσει η ισοτιμία του ευρώ...

Είναι προφανές ότι η Ελλάδα βρίσκεται στη δίνη ενός παγκόσμιου οικονομικού παιχνιδιού. Αυτό ωστόσο δεν αποτελεί δικαιολογία για το αδιέξοδο στο οποίο στέκεται αναμένοντας τη «σωτηρία» από την επιτήρηση.

Τη σημερινή θέση της χώρας ορίζουν οι πολιτικές επιλογές των μεταπολιτευτικών της κυβερνήσεων. Σε αυτό το διάστημα και ειδικά μετά την ένταξη της χώρας στην Ε.Ε. και αργότερα στη ζώνη του ευρώ η Ελλάδα περνά στον... αστερισμό των αστρονομικών ελλειμμάτων, της αποβιομηχάνισης και της απορρύθμισης της οικονομίας της μέσω του τεμαχισμού και ξεπουλήματος ακόμη και στρατηγικού χαρακτήρα δημόσιων επιχειρήσεων.

Η υπόθαλψη παρασιτικών ή εκ του ασφαλούς επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, κατά κανόνα με ξένα ευρωπαϊκά κόλλυβα, η καθημερινή πρακτική του λαδώματος, η προκλητική ατιμωρησία των διασυνδεδεμένων με την πολιτική εξουσία λαμόγιων διέχυσε σε ολόκληρη την κοινωνία τη λογική της αρπαχτής. Μέχρι που έφτασαν ο λογαριασμός και ο επιτηρητής από τις Βρυξέλλες...

Αυτή ίσως η στιγμή είναι η πιο κατάλληλη για μια σε βάθος αναζήτηση των πολιτικών (και άλλων) ευθυνών όλων όσοι οδήγησαν τη χώρα στο σημερινό της χάλι.

Ίσως η παραδειγματική τιμωρία των ενόχων να είναι η μόνη κάθαρση την οποία είναι σε θέση να αξιώσει το ίδιο το πολιτικό σύστημα, σε μια προσπάθειά του, τουλάχιστον, να επιβιώσει...