Καλέ, ευτυχισμένο το 2010!

Σχετικά με τη νέα χρονιά – που σε πείσμα του εορταστικού κλισέ δεν φαίνεται να κομίζει καμιά απολύτως ελπίδα για αξιοπρεπή μακροημέ ρευση της Παλαιοκώσταινας. Υπάρχει, λοιπόν, ένας οιωνός για τη νέα χρονιά, τον οποίον μας άφησε πεσκέσι η κακοριζιασμένη περσινή χρο νιά. Μόνο που δεν ξέρω κατά πόσο είναι καλός ή κακός οιωνός. Εξαρτάται, φαντάζομαι, από το πόσο μισοάδειο το βλέπει κανείς το νεοελληνικό ποτήριον...

Ο λόγος, για όλην αυτή την αποσβολωτική πληρότητα στα ψυχαναγκαστικής ντιζαϊνιάς καταλύματα των χιονοδρομικών κοσμικοστεκιών της επικράτειας. Δεν έπεφτε καρφίτσα – μπατόν, έστω. Η Αράχοβα; Βούλιαξε, σου λέει, κανονικά. Τέτοιες πιένες δεν είχαν ματαδεί οι αυτόχθο νες στα μαγαζιά τους. Διότι οι δημοσιονομικά θορυβημένοι (λέμε, τώρα) συνέλληνες φέτος τα Χριστούγεννα πήραν τα ημεδαπά βουνά· και δεν φείστηκαν χρημάτων.

Αυτό το μοσχοπληρωμένο χιονοσκεπές γλε ντοκόπι, ωστόσο, δύο μόνο πράματα μπορεί να προοιωνίζεται για τα δημοσιοπορτοφολικά μας – δεδομένης και της οικουμενικής αναξι οπιστίας, στην οποία έχει περιπέσει η πιστολη πτική ικανότητα της χώρας. Είτε τα οικονομικά μας είναι πολύ καλύτερα απ’ όσο νομίζαμε, και συν τω χρόνω και πρώτα ο Θεός θα βρει κι ο Παπακωνσταντίνου τον τρόπο όλος αυτός ο πλούτος να διοχετευθεί κάπως και κατά φορολο γία μεριά.

Από την άλλη, πάλι, όλη αυτή η φρενήρης διασκεδοκατανάλωση μπορεί και να συνοψίζει δραματικά την τελευταία κραυγή μιας φυλής παραδομένης μοιρολατρικά σε μιαν αέναη finde siècle ψύχωση, που δεν οδηγεί πουθενά. Μωρέ, ας το ρίξουμε έξω (εντελώς έξω, όμως) τώρα που κάπου τα βρήκαμε και για αύριο, έχει ο Θεός! Δεν ξέρω αν ο Μεγαλοδύναμος όντως έχει. Εμείς, όμως, δεν έχουμε τον Θεό μας κάποιες φορές.

Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, συχνάπυκνά τώρα τελευταία ακούω δεξιά κι αριστερά, από γνωστούς και φίλους, έμμεσες δηλώσεις δημοσιονομικής μεταμέλειας και μιας κάποιας new age σύνεσης στη γραμμή που επιχειρεί να χαράξει ο πρωθυπουργός. Από την άλλη πάλι, μη γελιόμαστε: ό,τι και να χαράζει η Αθήνα, η τελική σούμα βγαίνει στις Βρυξέλλες... Και η ισπανική προεδρία, που άρχεται την Πρωτοχρονιά, θα έχει πολλά κορδελάκια να λύσει κατά Αθήνα μεριά.

Η ίδια η Αθήνα, τώρα, θα έχει πολύ αίμα, ιδρώ τα και δάκρυα να χύσει μέσα στο 2010. Σε κάθε δυνατό – και, κυρίως, αδύνατο – επίπεδο. Από το φορολογικό νομοσχέδιο και τα νοσοκομειακά ελλείμματα μέχρι την καλπάζουσα ανεργία και τους μετανάστες. Χώρια το Σκοπιανό, τα ελληνο τουρκικά και τις εξαγγελθείσες εξεταστικές για παν σκάνδαλο και πάσα παραγραφείσα μαλακία των τελευταίων ετών.

Και όλα αυτά, οι κάτοικοι του συφοριασμένου τούτου τόπου καλούνται να τα χύσουν χωρίς καν να έχουν ψιλοκαπαρωμένη μια θετική έκβαση. Τι λέω; Ούτε καν την αισιόδοξη προοπτική δεν μας χαλαλίζουν οι διεθνείς οίκοι οικονομικής ανοχής. Με τι καρδιά, δηλαδή, ο καλοπερασά κιας Νεοέλλην να βουτήξει στα κοινά σκατά μας για να κολυμπήσει πεταλούδα; Πάει κι αυτός Αράχοβα, έτσι μια τελευταία φορά, και τα σπάει κανονικά!

Διότι από πού να πιαστεί κι αυτός ο έρμος ο άνθρωπος; Τι το ελπιδοφόρο κομίζει το 2010 για πάρτη του; Μήπως ο Ρεχάγκελ πρόκειται να πάθει οξύ εκσυγχρονιστικό σοκ και μια ανανε ωμένη εθνική πρόκειται να λάμψει αναπάντεχα στα νοτιοαφρικανικά γήπεδα τον Ιούνιο και τον Ιούλιο φτάνοντας μέχρι τα ημιτελικά; (Μην τρε λαθούμε και τελείως, δηλαδή, με την Αργεντινή του Μέσι και τους άλλους παικταράδες Ευρώπης και Λατινοαμερικής – ημιτελικά, και πολύ μας είναι). Χλωμή τη βλέπω τέτοια εξέλιξη, πάντως.

Μήπως, τότε, θα κερδίσουμε την Eurovision τον Μάιο στο Όσλο – που οι Σκανδιναβοί μάς πάνε γενικά απ’ την εποχή της Παπαρίζου; Μμμμ, και δω, φοβάμαι, πολύ ψωμί για εθνική ανάταση δεν βλέπω. Κι ύστερα, δεν ήρθε, αλή θεια, η ώρα να ενηλικιωθούμε πια ως έθνος και να πάψουμε να την καταβρίσκουμε με αφορμή κάτι αστείες εθνικές νίκες και πρωτιές;

Δε θα ’ταν καλύτερα να είχαμε να λέμε για πιο σόι εθνικά κατορθώματα; Αντί για υπερπρωτα θλητές που κάθε τόσο αποκαλύπτονται υπερντο πέ και... Λούηδες; Με πιάνετε; Να βρούμε την εθνική μας παντιέρα και να της αλλάξουμε τον αδόξαστο στην προώθηση και την αξιοποίηση. Βέβαια, είναι προφανές ότι θα πρέπει να επανα προσδιορίσουμε πρώτα εαυτόν και αλλήλους, πριν μπορέσουμε να εστιάσουμε σε πιο υψιπετή πρότυπα και επιτεύγματα.

Κοιτάζω γύρω – δεν μπορεί, κάπου, σε κάποιον τομέα, σε κάποια γωνιά θα λουφάζουν οι άξιοι και αδέκαστοι, καταρτισμένοι και υποψιασμένοι συνέλληνες που θα πάνε τα πράματα μπροστά. Η αλήθεια είναι πως δεν τους πολυβλέπω. Όχι, τουλάχι στον, τόσο γκαζωμένους ή παρόντες όσο θα ήθελε η περίσταση, φοβάμαι. Μπα, μάλλον θα παλεύουν ακόμα το hang over από το τελευταίο ξενύχτι στα μπαράκια της Αράχοβας...