Προϋπολογισμός με το γάντι

Ναι, ξέρω. Οι σημερινές ιδέες επι τάσσουν πως οι πολιτικοί χρησι μότερο είναι να εμφανίζονται ως νηφάλιοι διεκπεραιωτές παρά ως διαπρύσιοι γητευτές. Οκέι, τέρμα το σόου – κι εγώ μέσα είμαι.

Αλλά είδα τη Δευτέρα το βράδυ (τα μεσάνυ χτα, δηλαδή), στον Πρετεντέρη, τον οικονομο ϋπουργό μας να ορμηνεύει τα του προϋπολο γισμού (και των εξαγγελθέντων «ουρών» του) και, δεν ξέρω, ρε γαμώτο, κάπου μελαγχόλησα. Και ψιλοανησύχησα κιόλας. Άσε που μου έλει ψε – να, τόσο δα λιγάκι – και το σόου. Εγγενές στοιχείο της πολιτικής από την εποχή του Κλεισθένους, άλλωστε...

Δηλαδή, όχι πως τον ήθελα τον Παπακωνσταντίνου να βγει σε στυλ Τσοβόλα – large και ανεδαφικός – ή στη θρυλική γραμμή Άκη (τι να κάνει κι αυτή η ψυχή;) – ακατάληπτος και τεατράλε. Αλλά λίγη περισσότερη αυτοπε ποίθηση, λίγο περισσότερο ενσυναίσθηση, ένα τσικ υψιπετούς πανεθνικού παραμυθιάσματος, ε, νομίζω πως θα το ’θελα.

Δεν λέω, είναι θαυμάσιο που λένε τα πράματα με το όνομά τους οι νεοεκλεγέντες των 80 ημε ρών (άααλλο κλισέ των ημερών κι αυτό). Τα ήξε ραν, βέβαια, και νωρίτερα, αλλά μας τα φύλαγαν για μετεκλογική έκπληξη, ως φαίνεται... Έτσι είναι! Ο λαός πρέπει να ξέρει από πού θα του ’ρθουν τα αγγούρια, μπας και βοηθήσουμε όλοι μαζί να τελειώσει αυτή η διακόρευσις μια ώρα αρχύτερα, να πάμε κι εμείς παρακάτω (πόσο παρακάτω, Θεέ μου;) ως κράτος και ως έθνος.

Να ειπωθούν τα χάλια μας, χωρίς περιστρο φές. Αλλά όταν λες στον άλλον «φιλάρα, πνιγό μαστε. Σκάσε και κολύμπα», κι ο Φελπς να είναι, δεν τον πολυφτιάχνεις για κολύμπι. Θέλει και λίγο κανάκεμα το πράμα. Το ’παιξε αυτό το χαρτί – κάποτε, αναπάντεχα αποτελεσματικά – ο πρω θυπουργός σε πρόσφατες ομιλίες του. Αλλά ο Παπακωνσταντίνου μας δεν το ’χει.

Είναι, ρε παιδί μου, σαν κάτι σφίχτες στο γυμναστήριο. Που πάει ο ένας να κάνει 500 κιλά πάγκο, κι εκεί που σφίγγεται και κοκκινίζει και ξεφυσάει και οι φλέβες του στήθους του έχουν γίνει σα βελόνες πλεξίματος, είναι ο άλλος σφί χτης από πάνω του και του λέει τα κανακέματα και τις παροτρύνσεις – εις άψογον γυμναστη ριακή αργκό – κι ο άλλος βγάζει άλλες δυο επαναλήψεις και στην τρίτη, πριν του σκάσουν τα κιλά στα μούτρα, έρχεται ο κανακευτής ως άλλος deus ex machina και σηκώνει την μπάρα και σώζει την κατάσταση.

Ο κύριος Παπακωνσταντίνου είναι τόσο κύρι ος που τέτοια κανακέματα, πριν μας σκάσουν κι εμάς τα δημοσιονομικά κιλά στα μούτρα, δεν δύναται να μας τα κάνει. Με συνέπεια να βγαίνουμε κι εμείς στην εθνική προσπάθεια με χαμηλό μοράλ. Αν μας έχει μείνει και καθόλου μοράλ, δηλαδή. Μεταξύ μας, αυτόν τον λαό με τα χρόνια όλο και πιο προς το αμοράλ του τον βλέπω να τείνει.

Επίσης, όλοι οι κύριοι (και οι κυρίες) της κυβέρνησης είναι τόσο κύριοι (και κυρίες), που όλα αυτά τα μέτρα και τις κινήσεις, τα οποία τώρα κουτσοεξαγγέλλουν, δεν μπορούσαν να μας τις μαρτυρήσουν νωρίτερα: έπρεπε πρώτα να τις συζητήσουν ενδελεχώς και να περάσει κι ένα «εύλογο διάστημα». Η μόνη, ως φαίνεται, που δεν είναι και τόσο κυρία είναι η κυρία Βάσω Παπανδρέου – παρά το εντυπω σιακό μοβ σακάκι της τις προάλλες στη Βουλή. Επίσης η κυρία Βάσω Παπανδρέου δεν είναι και στην κυβέρνηση...

Πάμε τώρα στο διά ταύτα του προϋπολο γισμού. Χμμμ, εδώ, φοβάμαι, δεν έχω και πολλά να πω, δεδομένης και της ανύπαρκτης σχέσης μου με οτιδήποτε ενέχει αριθμούς. Ένα ξεκάρφωτο, πάντως, που συγκράτησα είναι πως αν κάποιος, ας πούμε, ζει μια μεροδούλι μεροφάι μετρημένη ζωούλα, και τυχαίνει να έχει ένα εντυπωσιακό κτήμαφιλέτο στον Ορνό Μυκόνου, λόγου χάρη, και δεν θέλει να το πουλήσει, ή να το εκμεταλλευτεί – για συναι σθηματκούς, βρε αδελφέ, λόγους –, θα πρέπει, θέλει δεν θέλει, να πληρώσει φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας. Καλά το κατάλαβα;

Επίσης, άκουγα στο ραδιόφωνο για μια περίπτωση ενός πολίτη που αφού πρώτα απο ζημιώθηκε από το κράτος για τον θάνατο του πιλότουαδελφού του, που σκοτώθηκε εν ώρα υπηρεσίας, έρχεται τώρα το ίδιο κράτος και του φορολογεί το ποσό της αποζημίωσης! Σούπερ! Τα χώνω κι εγώ πάρα πολύ συχνά στους πολίτες αυτής της χώρας, που είναι κάτι εξωνημένα λαμόγια, αλλά είναι και το κράτος μας, αδελφά κι μου... Μποστάνι σκέτο!

Και το πιο ελεεινό και δυσοίωνο της όλης υπόθεσης είναι πως αυτοί οι κάκιστοι πολίτες κι αυτό το γαμοκράτος θα πρέπει τώρα να σηκώ σουν μανίκια, να δώσουν τα χέρια και να πιά σουν δουλειά. Χοντρή δουλειά. Διότι μεγάλο μέρος της ευαγγελιζόμενης αύξησης εσόδων του κράτους στηρίζεται στην ευσυνείδητη συνεργα σία του πολίτη.

Πρέπει, δηλαδή, κι εμείς να αρχίσουμε να αντιμετω πίζουμε τις καθημερινές υποχρεώσεις μας έναντι του κράτους, του συμπολίτη και του Δημοσίου, ως κύρι οι. Ως Παπακων σταντίνοι ένα πράμα...