Ωσαννάάάάαχ εν τοις Υψίστοις!

Σήμερα, δυο μέρες μόνο πριν τα Χριστούγεννα, η εκκλησιαστική ομάδα του «Π» επιχειρεί να δώσει εμπεριστατωμένη απάντηση στο φλέγον ερώτημα: « Τι θα είχε συμβεί αν ο Κύριος δεν ήταν τόσο τέλειος και δεν είχε επιλέξει ως τόπο γέννησης του Υιού Του τη Μέση Ανατολή του έτους 0, αλλά την καθ’ ημάς Ανατολή του έτους 2010…;»

Μετά φόβου Θεού και Πίστεως θα προσπαθήσουμε να εξαντλήσουμε το παραπάνω σενάριο:

Ο Ιωσήφ και η Μαρία, θύματα μίας κατευθυνόμενης φήμης (που έλεγε ότι κάποια αξιωματούχος κυρία, ονόματι Δαλιδά ή Σαλώμη ή Ηρωδιάδα ή Μαριλίζα, σε συνεργασία με έναν μάνατζερ που λέγεται Παπατρέχας ή Παπαρούπας ή Παπακωνσταντίνου, σκοπεύει να διατάξει τον εμβολιασμό όλων των εγκύων και των λεχώνων προκειμένου να ξεκληριστούν εν τη γενέσει τους οι επερχόμενες γενιές φοροφυγάδων) έχουν βγει νύχτα στην κίνηση και το ‘χουν κόψει με τα πόδια, αγχωμένοι, προς κάποιο τόπο, ει δυνατόν, ερημικό, χωρίς εμβολιαστικά κέντρα. Ο μικρός Χριστός -έμβρυο παίρνει κάμψεις μέσα στον αμνιακό σάκο κι επειδή έχει αντιληφθεί, τόσο από τα βζζζζζίίίν των διερχόμενων μηχανών, όσο και από τη μουτζούρα που κατακάθεται στα τοιχώματα του ομφάλιου λώρου, ότι το μέρος όπου πάνε να τον γεννήσουνε δεν είναι δα και η ΕΔΕΜ, αποδύεται σε μία προσπάθεια πρόληψης του θείου Δράματος συνολικά: «Γιατί να πάνε χαμένα 33 χρόνια ένσημα Πατέρα μου… ; Απομάκρυνε το ποτήρι από μένα, τώρα που ακόμα δεν ξέρω τι είναι ποτήρι. Δεν είμαι ο Γιώργος ο Παπανδρέου, για να θέλω να καταξιωθώ σε συνθήκες κρίσης… Βγάλε με ανεμογγάστρι, να χαρείς Εσύ την περιστερά Σου κι ο Τσίπρας την Περιστέρα του, κλπ ».

Επειδή οι πόνοι της Παρθένου πυκνώνουν, σαν τους υποβιβασμούς της Ελλάδας από τους διεθνείς Οίκους κι επειδή τα μεταφορικά μέσα έχουν πάψει να έχουν μεγάλα αυτιά σχεδόν από την εποχή που η Αλίκη, με ριγέ παντελόνι, παρακαλούσε διαχρονικά να ήταν όλη η ζωή της σαν και σήμερα που είναι όλα τόσο όμορφα και ήμερα, ο Ιωσήφ προβληματίζεται έντονα περί του αν θα ήταν σκόπιμο να σταματήσει ένα όχημα της Προστασίας του Πολίτη και να ζητήσει να τους πετάξουνε τάχα σε κάποιο από τα μεγάλα Ιδιωτικά μαιευτήρια, δεδομένου ότι όλα είναι προς τα βόρεια και άρα πιο κοντά στην Εθνική οδό Αθηνών - Λαμίας. Στο μεταξύ η Μαρία, με την κοιλιά στο στόμα, ίδια ο Πάγκαλος, έχει αρχίσει να ξεφυσάει και να μετράει τις 80 μέρες της Κυβέρνησης, μαζί με τα σαββατοκύριακα και τις αργίες, πράγμα που είναι αντιδεοντολογικό και δείχνει ότι η διαστολή της πλέον έχει γίνει από φινιστρίνι, μπουκαπόρτα. Ο μέσος εργαζόμενος την ξέρει αυτή τη διάσταση.

Ο Ιωσήφ δεν αντέχει να τη βλέπει να ζορίζεται έτσι, σαν την Ντόρα μες στο κόμμα και κάνει νόημα στο περιπολικό που από ώρα βολιδοσκοπεί, με την ελπίδα ότι θα βγει από μέσα κανένας ήρωας του LAPD και όχι κανένας βυθοσκόπος κενών μπουκαλιών και ανασκολοπιστής ανοξείδωτων χυτρών. Όπως ήταν στατιστικά αναμενόμενο, πέσανε στη δεύτερη κατηγορία. Επειδή ο Ιωσήφ είχε μακρύ μαλλί κι ο χιτώνας της Μαρίας ήταν απ’ αυτούς με την κουκούλα, τους στήνουνε με τα χέρια στον αυχένα και τα πρόσωπα στο καπό, τους κάνουνε σωματικό έλεγχο και αφού βεβαιωθήκανε ότι η κοιλιά της Μαρίας δεν ήταν πέτσινη και δεν έπαιρνε από τον αφαλό μπενζίνα και φυτίλι, τους αφήσανε να πάρουνε ταξί. Ήτανε όμως η ώρα που οι ταξιτζήδες έχουνε κατεβάσει σημαία και πάνε για ξεκούραση, πράγμα που στα όρια του κλάδου των αυτοκινητιστών είναι ιερότερο κι από τη γέννηση του Θεανθρώπου.

Η Παρθένος δις γκαστρωμένη και ο Ιωσήφ με πίστη λιγότερη από την πρώτη, τη μετεκλογική ,το ’ριξαν στο ωτοστόπ. Πέρασαν ένα σωρό οχήματα. Όλων των φορολογικών κλιμάκων. Κανείς δεν έδωσε σημασία στους δυο διαφυγόντες πρωταγωνιστές του θείου δράματος. Μόνο τα διαφυγόντα κέρδη μετράνε στην Αθήνα και αφορούν της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον.  Με τα λίγα, με τα πολλά, όταν παρενέβη το Άγιο Πνεύμα, σταμάτησε και τους μάζεψε με το Ζουμπαρού του, ένας γριπωμένος συμβασιούχος που γύριζε από διαμαρτυρία. Επειδή του έχει κλείσει ο λαιμός, αφενός δε ρώτησε τίποτα, αφετέρου συνεννοήθηκαν με την παγκοσμίου εμβέλειας γλώσσα των ματιών και της ταλαιπωρίας. Διπλωμένος στα τρία, από το κάθισμα του συνοδηγού, ο Ιωσήφ έστειλε sms στην Άση Μπίλιου, με την ημερομηνία της άμωμης σύλληψης, τον ωροσκόπο των ποιμένων και τη Σελήνη των Μάγων, για να μάθει πού είχε ανατείλει το Άστρο. Η απάντηση ήρθε μετά από τρία τέταρτα του μισού λεπτού . «Στα Τέμπη, αδελφοί μου, στα Τέμπη»… Είχε σχηματιστεί εκεί ένα σπήλαιο μέτριας στατικότητας, από κομμάτια βράχων. Άμα έπιανε τα 320 km/h το Ζουμπαρού, όλα θα πήγαιναν κατ’ ευχήν.