Κοπεγχάγη – Game over

Πάει, λοιπόν, κι η Κοπεγχάγη... Αύριο πέφτει τυπικά και επι σήμως η αυλαία της διεθνούς διάσκεψης του ΟΗΕ για το κλίμα, και όλα δείχνουν ότι πέρα από μια πολιτική δια κηρυξούλα – γενικώς, αορίστως και ουδόλως δεσμευτικώς – τίποτα το χειροπιαστό δεν αφή νει πίσω της τούτη η επεισοδιακή σύναξη.

Η οποία, παρεμπιπτόντως, δεν πολυαπασχό λησε την ημεδαπή ηλεκτρονική ειδησεογραφία – δεδομένου κιόλας ότι εμείς έχουμε και τη γνωστή δημοσιονομική φωτιά στα μπατζάκια μας, αλλά και τη λαλίστατη επανεμφάνιση Μητσοτάκη στο πολιτικό γίγνεσθαι ή την παραίτηση Ρόβλια, συν όλα τα κλασικά δικά μας, εδώ στο νοτιότατο άκρο των Βαλκανίων. Ου, δεν αδειάζουμε τώρα, μωρέ!

Ως οργανωμένο πρασιναναπτυσσόμενο κρά τος, πάντως, είχαμε μια εξαιρετικά πολυπρόσω πη και «υψηλή» αντιπροσωπεία στη δανέζικη πρωτεύουσα. Και είχαμε, λέει, και όλη την καλή διάθεση για επίτευξη συμφωνίας, αλλά ποιος χέστηκε τώρα για την Ελλαδίτσα και την αμελη τέα συνεισφορά της στο εκπομποπρόβλημα... Μωρέ, ας μην παθαίναμε εμείς αυτήν την απο βιομηχάνιση και θα σού ’λεγα εγώ τι εκπομπές θα είχαμε, μερακλήδες άνθρωποι...

Στα σοβαρότερα όμως τώρα, θα ήταν πραγματικά ή πολύ βλαξ ή πολύ εθνικόφρων κάποιος που θα επέμενε πως η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος ή / και η κλιματική αλλαγή είναι ζητήματα που δεν πολυαφορούν την Παλαιοκώσταινα. Ας κόψουμε πια αυτό το παραμύθι! Η χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας Κοπεγχάγη – Game over Η Ελλάδα δεν είναι ο ηλιοφίλητος οικοπαράδεισος που ακόμα διαφημίζουμε. Αμ, τώρα καταλαβαίνω! Γι’ αυτό τα κλείνει κι ο Γιώργος τα πολλά πολλά ΕΟΤάδικα: για να μη μας εκθέτουν διεθνώς επιτείνοντας περαιτέρω την εθνική αναξιοπιστία – άλλα μου λεν’ τα μάτια μου και άλλα οι μπροσούρες σου... και του φραπέ δεν είναι ο ηλιοφίλητος οικο παράδεισος που ακόμα διαφημίζουμε στα ανά τον κόσμο τουριστικά παζάρια. Αμ, τώρα καταλαβαίνω! Γι’ αυτό τα κλείνει κι ο Γιώργος τα πολλά πολλά ΕΟΤάδικα: για να μη μας εκθέ τουν διεθνώς επιτείνοντας περαιτέρω την εθνι κή αναξιοπιστία – άλλα μου λεν’ τα μάτια μου και άλλα οι μπροσούρες σου...

Διότι η πάσα αλήθεια είναι πως η Ελλαδίτσα κάνει πολύ κακή διαχείριση των φυσικών της πόρων, βάζει το κοντόφθαλμο οικονομικό κέρδος πάνω από το μακροπρόθεσμο περιβαλ λοντικό κόστος, παίρνει κρίσιμες «οικολογικές» αποφάσεις κατόπιν εορτής, ενώ, όπου τυχαί νει να ζει και να βασιλεύει ακόμη η θαλερή ελληνική φύση, είναι πρωτίστως επειδή ο Νεοέλληνας απλώς έχει αποσυρθεί από κείνα τα εδάφη, για να εγκατασταθεί στην πόλη.

Και προφανώς το σκεπτικό: «Ναι, αλλά στην Κίνα γίνονται περιβαλλοντικά εγκλήματα και όλα τα ευρωπαϊκά ποτάμια είναι ψόφια, ενώ εμείς έχουμε τον Βοϊδομάτη μας που είναι κρύσταλλο», μπάζει. Πολύ. Διότι, οκέι, τον Βοϊδομάτη μας τον έχουμε. Έχουμε, όμως, και τον Ασωπό μας. Ξέρετε, εξασθενές χρώμιο, Έριν Μπρόκοβιτς, opos Ameriki; Αυτόν, γεια σου!

Τελικά, βέβαια, αν υπάρχει κάτι που καταδεί χτηκε χωρίς πολλές πολλές περιστροφές στη χειμωνιάτικη Κοπεγχάγη, είναι πως στον πυρή να του όλου περιβαλλοντικού ζητήματος βρί σκονται οι δυσθεώρητες οικονομικοκοινωνικές διαφορές μεταξύ αναπτυγμένου Βορρά και (ο Θεός να τον κάνει) αναπτυσσόμενου Νότου. Το είπαν όσο πιο εκκωφαντικά μπορούσαν οι συνασπισμένοι αφρικανοταγοί, όταν παροδικά αποχώρησαν από τις σανναπούμε συνομιλίες της Δευτέρας.

Διότι όλη αυτή η πολυτραγουδισμένη οικοα νησυχία των τελευταίων δεκαετιών δεν έχει να κάνει ούτε με τη σωτηρία του ερμαφρόδιτου ιππόκαμπου της Σουμάτρα ούτε με την αιολική ενέργεια ούτε καν με τη διασφάλιση πόσιμου νερού για τις επερχόμενες γενιές. Ο καβγάς είναι, ακόμη μια φορά, για το πάπλωμα. Το γεμάτο φράγκα.

Και επ’ αυτού, βέβαια, τα έχει ακέραια τα δίκια του ο Γιώργος, όταν λέει και ξαναλέει ανά μεσα σε 20 σαρδάμ ότι εκείνο που μεσομακρο πρόθεσμα πρέπει να αλλάξει στη χώρα είναι το μοντέλο ανάπτυξης. Συνελόντι ειπείν, το πώς βγάζει τα φράγκα του έκαστος εξ ημών κι όλοι μαζί αντάμα. Κι ακόμη περισσότερο, πώς τα ξοδεύει. Τι προτάσσει ως εκ των ων ουκ άνευ για τη ζωή του. Πού εστιάζει ως άνθρωπος και ως... καλλιτέχνης της ζωής στον πλανήτη Γη.

Και τώρα, πείτε με πεσιμίστρια και καταστρο φολόγα του κερατά, αλλά δυσκολεύομαι να δω τον Νεοέλληνα να αλλάζει κοστουμάκι και συμπεριφορά. Για κάποιο λόγο δεν καταφέρνω να τον οραματιστώ να παρατάει το αυτοκίνητο, να μην αγοράζει πια καροτσιές από αχρηστίες στα Jumbo και τα σούπερμάρκετ της επικρά τειας, να νοιάζεται για το κατά πόσο αυτό που κάνει ενδεχομένως και να βλάπτει τον διπλανό, τον αντικρινό και τον κόσμο όλο...

Ανήκω στους ανθρώπους που λατρεύουν τη Φύση και καταδύομαι εντός της όσο πιο συχνά μπορώ. Και ξέρω ότι θα ήταν γελοία υπερβολή να περιμένω από όλους τους συμπατριώτες μου να προσυπογράψουν το δικό μου φυσιο πάθος. Θα ήταν επίσης ουτοπικό να περιμένω να το κόψουν με τα πόδια ή καβάλα στο ποδήλατο – το τρένο, βρε αδελφέ. Αλλά, γιατί, ρε πούστη μου, δεν μπορούν όλοι οι συμπα τριώτες μου να πουν «όχι» στη σακούλα μέσα στην οποία βάζει ο περιπτε ράς τα τσιγάρα τους κι ένα αναπτηράκι; Γιατί;