Eις μνήμην των Δεκεμβριανών

Έλεγα χτεςπροχτές στον φίλο μου τον Μάνο ότι δεν ξέρω τι να γράψω στη στήλη στο «Π». Για το σίκουελ των Δεκεμβριανών, που εν τέλει δεν πολυπροέκυψε ελέω προστάτη Χρυσοχοΐδη; Για την πατάτα του Ρεσάλτο; Για τις νέες προειδοποιήσεις Τρισέ, ότι αν δεν ανασκουμπωθούμε πάραυτα, θα μας κόψουν τον κώλο; Για τη Ρηγίλλης που ανασκουμπώνεται επιτέλους, δυο μήνες αφότου οι ψηφοφόροι τής έκοψαν τον κώλο; Για την ικανοποίηση στο ΥΠΕΞ που το Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων της Ε.Ε. απο φάσισε ότι οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την ΠΓΔΜ (τι όνομα κι αυτό!) θα αρχίσουν κάποτε, γενικώς και αορίστως, μες στο 2010, αντί του Μαρτίου όπως αρχικά προβλεπόταν; Για το διαζύγιο ΕυγγελάτουAntenna; Για τα μαλλιοτραβήγματα στο Next Top Model; Για τι, τέλος πάντων;

Δεν ξέρω, ρε γαμώτο, αλλά όλα τριγύρω αναδύουν μιαν ασύλληπτη μπόχα déjà vu. Μια σαπίλα, θα την έλεγες. Μια αγκυλωμένη ακινησία που κλωθογυρίζει γύρω απ’ τα ίδια και τα ίδια. Ή μάλλον, όχι. Τα ίδια τα γεγονότα προχωράνε – το συνηθίζουν, άλλωστε. Αλλά ο τρόπος που η Παλαιοκώσταινα στέκει απένα ντί τους μοιάζει ομφαλοσκοπικά αδρανής. Περιέργως πώς, είναι, νομίζω, η πρώτη φορά τα τελευταία πολλά χρόνια που οι πολιτι κοί δείχνουν πιο σπιντάτοι κι ενεργητικοί απ’ τους πολίτες. Αν μπορούν, ας κάνουν κι αλλιώς, θα μου πεις. Αλλά εμείς; Οι πολίτες;

Καλοβολεμένοι και καραεξαρτημένοι από τη ραφηνάτη αδράνεια και τιποτολογία της τελευταία πενταετίας δεν καταλαβαίνουμε Χριστό. Συνεχίζουμε απτόητοι με τις μαλακι ούλες μας. Πάμε παρακάτω, όπου κι αν είναι αυτό. Δεν χαμπαριάζουμε.

Και δεν διδασκόμαστε από το παρελθόν μας. Χάζευα φευγαλέα τα επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Λίγοπολύ, μια απ’ τα ίδια... Τη εξαιρέσει, βέβαια, της αστυνομικής παρέμβασης που φέτος υπήρξε αυταπόδεικτα αποτελεσματικότερη – λες και, δηλαδή, θα μπορούσε ποτέ κανείς να σκορά ρει χειρότερα από τον περσινό Πάκη. Και προφανώς χάρηκα που τα πράματα πήγαν καλύτερα φέτος, που δεν κάηκε το σύμπαν, που δεν τράβηξε το μπαχαλοπανηγύρι για μέρες και μέρες... Πέρσι, ωστόσο, δίπλα στους μπαχαλάκηδες και την ωμή βία υπήρχε κάτι άλλο· κάτι πολύτιμο και ακατέργαστο. Εκείνο το «Smells Like Teen Spirit» που τρα γουδούσαν κι οι Nirvana...

Πού διάολο πήγε φέτος όλη εκείνη η αυθόρ μητη οργή των συνομηλίκων του Αλέξη; Πού καταχωνιάστηκε όλος εκείνος ο οίστρος αντί δρασης; Προς Θεού, δεν λέω ότι ντε και καλά στις 6 του Δεκέμβρη έπρεπε να ξαναβγούν όλα τους στους δρόμους καταλήγοντας σε εκείνα τα αμήχανα τετατετ με τους μπά τσους. Λέω, όμως, ότι τα Δεκεμβριανά του 2008 έφυγαν και πάν’ και μοιάζει να μην άφη σαν πίσω τους τίποτε απολύτως.

Μακάρι να κάνω λάθος και να σιγοκαίει ακόμη εκεί από κάτω η αφτιασίδωτη εφηβική φλόγα τους. Κάτι μου λέει, ωστόσο, πως και οι έφη βοι, όπως κι εμείς, έχουν εθιστεί θέλοντας και μη στις μικρές και μεγάλες εκρήξεις που απλά αυτοαναφλέγονται εντυπωσιοθηρικά, χωρίς ποτέ να οδηγήσουν σε μια ξεγυρισμένη πυρ καγιά που θα ’ρθει και θα τα σαρώσει όλα. Επί της ουσίας, όχι επί της οδομαχίας και μόνο... Από επετείους, μέρες μνήμης και κοσμοϊ στορικές ημερομηνίες άλλο τίποτα αυτός ο τόπος. Όλα τα καταχωρίζουμε στις εθνικές καλένδες μας, αφού, ως γνωστόν, λαός χωρίς μνήμη ίσον λαός χωρίς μέλλον... Αλλά τι σκατά εννοούμε με «μνήμη»; Για να μην αναρωτηθούμε, δηλαδή, τι ακριβώς εννο ούμε με «μέλλον»... Μήπως εννοούμε ότι απλά και μόνο θυμόμαστε και τιμούμε την επέτειοευκαιρία για ακόμη μια αργία, ακόμη μια πορεία; Το διά ταύτα της επετείου, η πεμπτουσία της και το όποιο μάθημά της, πώς καταφέρνουμε και μας ξεγλιστρά πάντο τε μέσα απ’ τα δάχτυλα;

Από τη μια, βέβαια, είναι σούπερ θεάρεστο ότι ως λαός έχουμε το τάλαντο να μην χολοσκάμε επί μακρόν για τα αναπόδραστα, να λέμε «έχει ο Θεός» και να πηγαίνουμε παρακάτω. Από την άλλη, όμως, με τη φόρα που έχουμε πάρει στρογγυλεύοντας και παροπλίζοντας τη μνήμη μας, έχουμε φτάσει εδώ που έχουμε φτάσει... Κι είναι τραγικά χαρακτηριστικό το εύρημα στην πρόσφατη έρευνα που δημοσίευσε η «Καθημερινή» για τα Δεκεμβριανά και τον απόηχό τους: πέρσι, λέει, αμέσως μετά τις ταραχές, το 36% των ερωτηθέντων θεωρούσε πως τα γεγονότα αφορούσαν μια μικρή μειο ψηφία. Έναν χρόνο αργότερα, οι συνέλληνες που συσχετίζουν τα Δεκεμβριανά με μια μικρή μειοψηφία φτάνουν αισίως το 51%. Άντε, και του χρόνου ακόμη καλύτερα, ρε μπαγάσηδες!

Διότι τελικά ό,τι κι αν γδά ρει το πετσί του Νεοέλληνα – από χούντα μέχρι επει σοδιακό ντέρμπι – δεν αφήνει τίποτα πίσω του. Δεν μας καθορίζει για το μετά. Μόνο η γαμημένη η τουρ κοκρατία, λέει, μας σημάδεψε τελεσίδικα...