Του Δημήτρη Μυ
Η εσωτερική αλληλογραφία του Stratfor (ινστιτούτο στρατηγικής πρόβλεψης – πολλοί το χαρακτηρίζουν παράρτημα της CIA), την οποία έφεραν στη δημοσιότητα τα WikiLeaks, μας βοηθά να επιβεβαιώσουμε μια βάσιμη υποψία μας: Η προσφυγή στο ΔΝΤ ήταν μια επιλογή η οποία είχε ανοίξει και προετοιμαστεί μήνες πριν. Υπό αυτήν την έννοια δεν ήταν η ανάγκη που οδήγησε τη χώρα στη σφιχτή αγκαλιά της εποπτείας, αλλά η μεθόδευση.
«Οι εταίροι περιμένουν πλέον πράξεις από την Ελλάδα και αναδεικνύοντας τη σημασία ολοκλήρωσης του προγράμματος ανταλλαγής ελληνικών ομολόγων (PSI) έως το τέλος της εβδομάδας» τόνισε ο πρόεδρος του Eurogroup, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.
Καθώς το επόμενο μακρύ -όπως προβλέπεται - διάστημα οι αποφάσεις του ελληνικού κράτους που αφορούν τη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας δεν θα λαμβάνονται από την εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας, αλλά από τον Μηχανισμό Εποπτείας, είναι χρήσιμο να γνωρίσουμε τα γρανάζια του. Δηλαδή τα καταρτισμένα και έμπειρα στελέχη της Κομισιόν που ήδη τον στελεχώνουν.
Από το Μαρικάκι
Έχουμε και λέμε: η εποπτεία δεν απειλεί την εθνική κυριαρχία, οι προσπάθειες και οι θυσίες αποδίδουν, οι καταθέσεις και τα ασφαλιστικά ταμεία δεν κινδυνεύουν, και η τρόικα έρχεται μόνιμα στην Αθήνα για να δοθεί ένα τέλος στην τηλεοπτική «δραματοποίηση» με τις τακτικές της επισκέψεις («έρχεται η τρόικα! Συναγερμός στην κυβέρνηση!»). Α, και πάνω απ’ όλα: ο Ράιχενμπαχ αγαπάει την Ελλάδα!
Το ολονύκτιο θρίλερ των διαπραγματεύσεων στις Βρυξέλλες κατέληξε σε «κούρεμα» 50% του ελληνικού χρέους, με εθελοντική συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα.
